Een gebroken arm luidt het schooljaar uit

Gebrokenarm

​“Diego is gevallen en heeft waarschijnlijk zijn arm gebroken!” Vorige week kreeg ik op het werk dit nieuws telefonisch te horen van de juf. Ik schrok en kwam alleen tot het minimalistische antwoord ”Wat!” In dat ene woordje was echter een explosie van emoties te horen. Gelukkig kon ik direct weg van werk om mijn kleine boef te helpen.

Al rennend naar de auto dacht ik aan zo’n teleporteerfunctie uit science fiction films. Die zou nu verdomd handig zijn! Ik sprong de auto in en zoefde weg. Paddle to the metal! schreeuwde mijn gevoel. Gelukkig namen mijn hersenen het gauw over van mijn gevoel. Een boete zou de situatie er niet beter opmaken en een ongeluk zelfs alleen maar erger. Ik probeerde rustig te blijven en goed op het verkeer te letten, terwijl mijn verstand de constante aanvalspogingen van mijn gevoel pareerde.

Het leek een eeuw te duren, maar 20 minuten later was ik op school. Daar lag de kleine man met zijn hoofd op tafel met een verdrietig gezicht. Echt hartverscheurend! De rustige stem van de juffrouw kalmeerde mij, zodat ik er echt voor Diego kon zijn. Ondertussen legde ze de situatie uit. Hij was van het hogere klimrek gevallen, wat een smak! Zijn arm zag er inderdaad niet goed uit. Niet alleen de rust van de juf verbaasde me, maar ik stond ook versteld van Diego’s klasgenoten. Ze leefden enorm met hem mee en hadden allemaal lieve woordjes om hem (én mij!) te kalmeren. Geweldig, die jongens en meisjes van 5 à 6 jaar!

Was die arm nu gebroken? lees verder.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *