Waarom papa nadenkt over omgaan met geweld

GedachtenBron: Plazilla.com

In wat voor wereld heb ik de jongens neergezet? Soms vraag ik mij dat weleens af. Al dat geweld, oorlogen, zelfmoordaanslagen, het zomaar neerslaan van iemand op straat. Ik ben blij dat ik in Nederland woon en ook nog eens in een goede wijk. In mijn opvoedingslijst voor jongens staat omgaan met geweld niet zo hoog. Hier gebeuren dit soort dingen niet.

Papa’s realiteit check
Hoe dom kon ik zijn, ook bij mij in de buurt is er geweld. Iets meer dan een maand geleden werd op nog geen kilometer van ons huis iemand doodgestoken. Het was dan wel niet bij ons in de wijk, maar het was wel dichtbij. Ik was blij dat wij die avond in huis waren en de jongens niets hadden meekregen van de politie die bij ons in de buurt sporenonderzoek deed. Het was niet een incident op zich, want afgelopen zondag kwam het geweld nog dichterbij. Terwijl ik naar een dansoptreden van de jongens liep, zag ik twee jongens op een pleintje stoeien. Nee, ze waren aan het vechten!

Vechten, daar deed ik niet aan
Ik begreep waarom bij mij het kwartje laat viel. Ik had nooit echt geweld gepleegd, maar twee keer leek het erop dat ik ging vechten. De eerste keer was ik acht jaar oud en ik kreeg ruzie met iemand. De ruzie hield op toen ik de jongen in een houdgreep legde. De tweede keer was op de middelbare school. Ik kreeg wat mot met een vriend op het schoolplein. We stonden tegenover elkaar en waren klaar om te vechten, maar voordat we iets uithaalde besefte we alle twee dat we bij de conrector moesten komen als we dit zouden doorzetten. Dit werd ook nog eens benadrukt door onze vrienden.


GeenGeweldBron: AD.nl

Er is niets aan de hand, we zijn vrienden
Hoe anders was het bij deze jongens. De ene jongen sloeg hard op de andere in en hun vrienden moedigde juist het geweld aan. Ik was niet de enige die het zag, want een paar kinderen van dansgroep liepen geschokt naar binnen. Ze waarschuwde de ouders en die kwamen met mij tegelijk aan op het schoolplein. We dirigeerde de kinderen naar binnen en twee ouders spraken de jongens aan. Het was wel goed zei de ene jongen, want ze waren vrienden. De andere jongen zei niet veel, maar je zag een grote bult bij zijn kaak ontstaan. Hij liep met zijn vrienden weg en we riepen nog na dat hij er een dokter naar moest laten kijken.

Op straat is geen scheidsrechter
De dag erna zat ik op de racefiets en onbewust gingen mij gedachten naar het geweld uit. Ik kreeg nu pas een beeld wat er zich had afgespeeld en ik vond het heftig. De stoten waren precies hetzelfde als bij het vechtgala die ik vorige maand had gezien op televisie. Eén jongen met zijn rug op de grond, de andere bovenop die stoten uitdeelde. Waar bij het vechtgala een scheidsrechter het gevecht stopte, was er hier niemand die het stopte. Pas toen de twee ouders naar de jongens toe liepen, eindigde het geweld.​

De gebeurtenissen maakte mij wakker. Op mijn opvoedingslijst voor jongens stonden omgaan met geweld, respect en vriendschap ineens een stuk hoger op de lijst, jammer.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *