Hoe papa zijn zoon probeert vragen te leren stellen

Formulier

Daar zat ik op de bank, ineens had ik een voet tegen mijn neus. Ik had niet verwacht dat Joshua mij een trap zou uitdelen. En als hij dat dan deed, verwachtte ik niet een trap tegen het hoofd. Ik had geluk, want ik had geen schade. Ik vroeg mij af waarom hij dit deed.

Chocolade de boosdoener?
Hij was uit het niets boos geworden. We zouden met zijn drieën de laatste aflevering van de serie ‘Voltron: Legendary Defender’ kijken. Om deze laatste aflevering feestelijk af te sluiten hadden we chocolaatjes gekocht, alleen die vond hij niet lekker. Aangezien hij niet om iets anders durfde te vragen, werd hij boos. Hij ging steeds bozer tegen mij aan duwen en ik zette hem daarom opzij. Dat was de foute reactie, want hij stond op en schold mij uit. Ik negeerde hem en keek verder naar de serie. Toen kwam die trap.

Zelfs de simpelste vragen stellen, is moeilijk
Natuurlijk was ik boos en hij moest naar zijn kamer. Nadat we beide waren afgekoeld, ging ik met hem praten. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij boos was geworden. Ik ontdekte de laatste tijd een patroon. Hij werd boos, eigenlijk woedend, omdat hij iets niet durfde te vragen. Zelfs met de simpelste vragen had hij moeite. Aangezien hij de simpelste vragen al niet durfde te stellen, werd hij snel boos en dit verziekte de sfeer thuis.

Een formulier om moeilijke en makkelijke vragen bij te houden
Om hem leren vragen te stellen, bedacht ik een formulier. Het formulier had drie hoofdvlakken. Het bovenste vlak was voor de sticker rij. Het tweede vlak was een rij waarin de vragen kwamen te staan die hij durfde te stellen. Het tweede vlak was opgedeeld in de categorieën eten & drinken, spelen, sporten, school en tv & computer. Het derde vlak had dezelfde indeling alleen stonden hier de oorzaken waarom hij boos was geworden. Het formulier noemde ik ‘Vragen, dat doe ik’.

Na één dag veel data verzameld
We zijn nu twee dagen onderweg en hij heeft een sticker verdient, omdat hij bijna de hele dag niet boos was geworden en veel vragen had gesteld. Hij was alleen vroeg in de ochtend een keer boos. Hij was boos, omdat ik niet met hem om 7:15 naar beneden ging. Hij bleek achteraf bang te zijn alleen beneden te zitten. Ik legde hem uit dat hij dit had moeten zeggen en vroeg hem hoe hij dan wel alleen beneden durfde te zijn. Een favoriet boek beneden klaar leggen bleek het wondermiddel te zijn. Het begin was gemaakt, hopelijk stimuleerde het hem om eerder vragen te stellen.

​Om hem beter bij te staan, hebben zijn broertje en ik ook een formulier. Diego heeft het formulier ‘Luisteren, dat kan ik’  en ik ‘Boos zijn, dat kan toch niet’. Na twee dagen is het rare dat als Joshua eerder vraagt, Diego beter luistert, ik helemaal niet boos hoef te worden. Of wist ik dit al? De jongens beginnen het in ieder geval ook te begrijpen en dat was de bedoeling :-). Nu nog volhouden..


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *