Review: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug

Fuzzby is hét monster die lekker kan koken, wat een kookfestijn moet dit deel van de Monster Snackbar zijn nu Fuzzby zijn broer opduikt. Het is alweer het derde deel van het boek ‘De Monstersnackbar’. Diego is een echte fan van deze boekenreeks en hij wilde niets liever dan dit boek als voorleesboek. Zeker nu hij bezig is met zijn boekbespreking over De Monstersnackbar deel één. Lees onze review of dit derde deel net zo grote klapper is als deel één en twee.

Joshua gaat ineens lezen
Deze blog mag Diego trouwens nog niet lezen, want ik heb het boek nog niet aan hem voorgelezen. Ik ben niet de enige in huis die dit deel al uit heeft. Joshua stemt dan wel schoorvoetend in om De Monstersnackbar te kiezen als voorleesboek, eenmaal thuis wilt hij alvast een kijkje nemen in het boek. Een half uur later vertelt hij trots dat hij hoofdstuk één al uitgelezen heeft. Dat is toch al snel 50 pagina’s de monstersnackbar kennende. Het wordt nog gekker, want Joshua heeft drie leessessies en een dag later het boek alweer uit. Wat maakt dit monstersnackbar deel toch zo speciaal vraag ik mij af.

Voor hamburger blijven Joshua en ik op
Ik denk dat het magische woord ‘hamburgers’ is. Voor een goede hamburger kunnen ze Josh en mij ’s nachts namelijk wakker maken. Laat dit deel van de Monstersnack nou net als ondertitel ‘De burgers bijten terug’ heten. Net als bij het tweede deel ‘De pizza der duisternis’ beschrijft David o‘Connell de personages in het kort. Zo kan de lezer zonder voorkennis aan een willekeurig deel van De Monstersnackbar beginnen. Naast Fuzzby, het mensenkind Joep en de andere stamgasten van de snackbar, is Fuzzby zijn broer nieuw in het boek. Nog zo topkok, maar dan in het klaarmaken van sandwiches. Zoals alle broers doen, moeten Fuzzby en Zuffby laten zien we de beste broer is en wordt er een wie-kan-de-beste-sandwich-maken wedstrijd gehouden. Een sandwich die monsterlijk groot is en monsterlijke smaken heeft.

Er gaat weer iets mis in de Snackbar
Na de personages moet ook in dit deel iets misgaan in De Monstersnackbar. Waar er in het eerste deel zombie cakejes  en exploderende milkshake zijn, heeft David o’Connell weer een mooie beeldspraak gevonden voor het mislukte eten. Ik zal niet alles verklappen, maar het heeft met honden en katten te maken. Ja, Barry de monster huiskat heeft er iets mee te maken. Voor de volwassene is het verhaal natuurlijk veel te simpel, maar ik kan mij voorstellen dat een kind weg smult in het verhaal. Monsters, vele mislukkingen, dan wordt er natuurlijk veel gelachen.

Een roadtrip waar die gemene slak opduikt
Naast het lachen moeten monsters natuurlijk voor spanning zorgen. De monsters gaan met het mensenkind Joep op een roadtrip. Dit keer is er een foodfestival waar Fuzzby, Zuffby en onze bekende gemenerik niet kan ontbreken. Ja, die vervelende slak is ook weer terug. In ‘De burgers bijten terug’ voorspelt dit ook niet veel goeds. Kunnen Fuzzby en Joep ook dit keer de gemenerik een halt toe roepen. Na nog geen uur lezen ben ik bij het einde gekomen van De Monstersnack en ik denk dat de monsterback voor kids een succes formule is.

Ik heb eigenlijk maar één opmerking op deze boekenreeks, het boek leest te snel weg, zelfs voor kids.  Dat is best zonde van het geld. Ik neig het volgende deel van de bibliotheek te lenen in plaats van het te kopen. Maar voor de rest is dit deel van De Monstersnackbar een aanrader. Ik weet zeker dat Diego zal genieten van ‘De Monstersnackbar – De burgers bijten terug’. Spanning, lol, monsters, wat wil hij nog meer!

Titel: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug
ISBN: 978 90 483 1081 4
Schrijver:  David o’Connel
Uitgever: Veltman uitgevers


Verslag: Museumnacht Kids (Den Haag)

Escher

De Museumnacht Kids. Dat klinkt spannend voor kinderen. Eigenlijk komt het door het woord ‘nacht’. Laat opblijven, welk kind wil dit nu niet. Vorig weekend zijn wij naar de Museumnacht Kids in Den Haag geweest. Hier ons verslag van dit Haagse evenement.

De museumnacht van vorige jaar was een succes
Het was niet de eerste keer dat we naar de Museumnacht kids gingen. Vorige jaar was onze eerste keer en het beviel zo goed dat de jongens graag nog een keer wilde. Ze wilde zelfs liever naar de museumnacht dan de schooldisco die dezelfde avond werd gehouden. Dit kwam door de spanning, het lekkere eten en de leuke activiteiten die ieder museum organiseerde. Zo had de rondleiding in de Gevangenpoort een blijvende indruk achtergelaten. Iedere keer als we langs de Hofvijver liepen, dan kwam lachend het ‘poep’ verhaal weer ter sprake.

De electriciteitsfabriek was iets te diep
Waar we vorige jaar het Gemeente museum, het Museon, de Tweede Kamer, de Gevangenpoort en het Haagse Filmhuis bezochten, lieten we ze dit jaar links liggen. Niet vanwege het programma, maar we wilde wat anders zien. Mij leek de Eletriciteitsfabriek een interresante plaats om te bezoeken. Dit was het zeker, er waren namelijk allerlei bewegende kunstwerken gemaakt. De rondleiding begrepen we echter niet. Tijdens deze rondleiding werd bij ieder kunstwerk een stukje opgevoerd door enkele kinderen om een diepere gedachte op te roepen. Een leuk idee, maar wij zagen het niet.


Poppentheater

Van Vermeer naar een Poppentheater
Na een super lekkere hamburger bij de Electriciteitfabriek, voor een kind wel iets te culinair gemaakt, gingen we naar het Mauritshuis. Dat is echt een schitterend museum, de jongens vonden het ook mooi, maar de kunst sprak ze niet echt aan. Zelfs het Meisje met de Parel van Vermeer konden ze niet bekoren. Gelukkig had ik op de volgende stop, het Haags Historische museum, gezien dat er een poppentheater was. Een gok, want ik wist niet of de jongens (8 en 9 jaar) te oud voor waren. Ze genoten echter van dit poppentheater en vooral door het poep-liedje wat de poppenspeelster zong.

De workshop in Escher in het Paleis is écht top!
De Museumnacht Kids is echt niet alleen door het woord ‘poep’ leuk, want onze volgende stop maakt de avond compleet. Escher in het Paleis spreekt de jongens erg aan. Zeker na het volgen van een workshop linoleum. Tijdens deze workshop krijgen de jongens een erg goede en gecontroleerde uitleg van een kunstenaar. Na het maken van een tekening, gutsen de jongens erop los. Een afdruk later, wachten met een lekker drankje en hapje, is hun kunstwerk klaar. Net op tijd, want de Museumnacht Kids voorbij.

De vier uur vlogen voorbij en ons zie je volgend jaar weer tijdens de Museumnacht Kids door Den Haag wandelen als het doorgaat. De Museumnacht Kids is vooral leuk vanwege de workshops, speurtochten en voorstellingen. Een succes verzekerd evenement die een mooie indruk achterlaat bij kinderen

Gedurende het jaar worden op veel plaatsen Museumnachten gehouden, denk aan steden als Rotterdam, Amsterdam, Maastricht en Utrecht. Voor volwassenen als kinderen. Google er maar eens op!


Review: De Leistert (vakantiepark)

 

We gaan naar het beste vakantiepark van Nederland. Met deze zin bracht ik het nieuws aan de jongens dat we naar vakantiepark ‘De Leistert‘ in Zuid-Limburg gingen. Lees in onze review of dit vakantiepark echt zo goed was om Nederlands beste te zijn.

We zijn luxe gewend
Voordat ik verder ga met deze blog wil ik even een kort onze achtergrond vertellen. We zijn luxe gewend, het Hof van Saksen heeft namelijk de lat hoog gelegd wat betreft vakantieparken. De Leistert zou volgens Nederland de lat makkelijk kunnen aantikken, maar is dat wel zo. Bij aankomst roept Diego vanuit de auto al dat de villa’s erg mooi zijn, een goed begin. Bij binnenkomst in ons vijfpersoonshuisje de luxe, wordt zeker aan deze standaard voldaan. Met een sauna en whirlpool in het huisje gaat het zelfs een stapje verder, maar daar hebben we ook voor betaald.

​Toch wel wat aan te merken op dit park
Bij een nadere inspectie van het huisje houdt het mooie verhaal op. De televisie heeft een kras in het beeldscherm, bij het checken van de keuken inventaris wordt het lijstje met gebreken wel erg groot en de bankzitting is aan vervanging toe. Daarnaast vind ik het raar dat we met twee apparaten de WIFI mogen bereiken, voor de andere apparaten moet we per apparaat 15 euro per week extra betalen. Niet echt klantvriendelijk en het wordt nog klantontvriendelijker bij het leveren van het beddengroep. Wij, een volwassene en twee kinderen, krijgen drie éénpersoonsbed lakenset geleverd. Daar lig ik dan in mijn tweepersoonsbed met een éénpersoons inventaris. Wil ik net als thuis in een volwassenbed slapen, dan moet ik extra betalen.

Er is genoeg positief aan het park
Ik heb mij deze week weer even tiener gevoeld in mijn éénpersoonsbed, de overgebleven dekbedden kon ik gebruiken om het ochtendlicht buiten de slaapkamers te houden. Even genoeg verbeterpunten opgenoemd, want ik moet zeggen dat het park er wel mooi uitziet met al die huisjes. Het straalt wel luxe uit, ze zijn waarschijnlijk het park nog verder vorm aan het geven. Diverse looppaden worden namelijk nog aangelegd. De service op andere vlakken is wel goed te noemen. Een voorbeeld is het sneeuwvrij maken van de wegen. Voor 9:00 in de ochtend zijn alle paden en wegen al netjes begaanbaar.

Indoor speelparadijsEr is genoeg te doen op het park en in de omgeving
Daarnaast heeft het nieuwe restaurant La Salva die op het park bevindt, heerlijk eten. Voor de kids is er tevens een zandspeeltuin in het gebouw die er mooi uitziet. Het subtropische zwembad zorgt voor genoeg plezier voor de jongens (8 en 9 jaar). Ik vind het er wat smoezelig uitzien wanneer er veel mensen zijn. Allemaal zwarte stofjes op de tegels en dit zie ik meerdere dagen achter elkaar. Er is daarnaast genoeg te doen in de buurt van de Leistert. We zijn een dagje naar het drielandenpunt geweest, een uur rijden, maar het hoogtepunt is Euroindoorkarten in Swalmen. Een van de weinige kartbanen waar kids vanaf 1 meter 30 mogen rijden. Diego kan eindelijk rijden in een kart.

Conclusie
Dit is onze ervaring van de Leistert:
+ Mooie aangelegd vakantiepark
+ Genoeg te doen in de omgeving voor de kids
+ Genoeg plezier voor de kids op het vakantiepark- De staat van de meubels en inventaris in de woning
– Zwarte stukjes stof in het zwembad op drukke dagen
– WIFI codes bij kopen bij meer dan twee apparaten 

Bij elkaar hebben we ons goed vermaakt op De Leistert. In de zomer met het buitenzwembad en de speeltuin zal het nog beter vertoeven zijn. Als ze verder uitbreiden en het zwembad upgraden, dan zullen we zeker nog een keer terugkomen.


Review: Early Man

Early ManBron: IMDB.com

Die film wil ik echt zien. Diego wist het direct, hij moest naar Early Man toe. Voordat  de film ‘Paddington 2’ begon,  zagen we de trailer van Early Man. Waar ik dacht “niet weer een film met de kleiachtige personages”, was Diego dus verkocht. Na een verpletterend succes van Wallace & Grommit, enkele andere goede Aardman producties, viel de film van Shaun het schaap mij erg tegen. Lees onze review of Early Man aan Diego zijn hoge verwachtingen kon voldoen en mijn sceptische gedachten kon wegnemen.

Aardman Animations laat kids toch gewoon lachen
Hoe kan ik eigenlijk sceptisch zijn over een film van Aardman. Iedere keer zetten ze weer een film vol humor voor de kids neer. Wat maakt het eigenlijk uit of Aardman nu klei-animaties maakt, als er maar iets te genieten valt. En de films van Aardman zijn niet alleen voor kids, van Wallace & Grommit en Chicken Run heb ik genoten. De afgelopen jaren verwacht ik echter meer van Aardman. Betere en scherpere humor of mooiere special effects. De laatste films zien er namelijk hetzelfde uit als 10 jaar geleden en stilstand is meestal achteruitgang. Of praat ik nu als een volwassen die steeds meer wil en het kind daarin vergeet.

Diego is al om na het zien van de trailer
Ik denk het wel, want het kind (Diego en Joshua) vergeet ik mee te nemen in mijn gedachten. Ik wil dat ze van een film met veel avontuur, spanning en een verrassende wending gaan houden, net als ik. Aardman houdt de gedachte van het kleine kind wel in stand en daarom is Diego lyrisch over ‘Early Man’. En dat alleen al na het zien van de trailer. In zijn hoofd ziet hij een gekke holbewoner die geraakt wordt tijdens een aanvalssprong door een grote bal. En het wordt nog gekker, want wanneer deze holbewoner ergens stil wil binnen sluipen, maakt hij de grootste kabaal die mogelijk is. Exact de humor van een 8 jarige jongen en misschien wel van een jongen die bijna 10 jaar is.

De strijd om de vallei barst los
Ik moet zeggen dat Early Man leuk begint. Vindingrijke humor en een sympathieke holbewoner met zijn trouwe zwijn. Een holbewoner die per ongeluk in zijn gevangenschap vrij komt en eindigt in de arena van de nieuwe heerser. De heerser van de net begonnen bronstijd. Gelukkig ontaard dit niet in een bloedige strijd, maar in een sport die mij niet helemaal doet bekoren. Ook al houdt Diego helemaal niet van de sport, hij vindt die bal die te heet is om vast te houden grappig genoeg. De holbewoner daagt de heerser uit om in de arena te strijden en bij winst krijgen de holbewoners de ingenomen vallei terug. Bij verlies zullen de holbewoners in de mijnen moeten werken op zoek naar erts. Om te kunnen winnen van de heersers krijgen de holbewoners hulp van een leuke vrouw uit de bronstijd. Die wil strijden in de arena, omdat een vrouw dit niet mag van de heerser.

Drie invalshoeken op de film
Dit dunne verhaal bevat kleine humoristische momenten die ervoor zorgen dat Diego heeft genoten van Early Man. Voor hem maakt het niet uit dat de mooie effecten achterwegen blijven en het verloop van het verhaal binnen 10 minuten duidelijk is. Joshua vindt de film wel leuk, maar hij mist de spanning en een goed verhaal. Hij mist een verhaallijn als in ‘Kubo en het magische Zwaard’. De humor is inderdaad leuk voor een kind, maar ik mis de scherpte om ook de film voor een volwassen interessant te maken. Ik zie Early Man meer als een film voor onze vrijdag filmavond. Benen op de bank en Netflix aan.

Eigenlijk zeg ik het precies juist, want Early Man doet mij denken aan een andere Aardman film die we een maand geleden hebben gekeken op Netflix, De Piraten. Een teleurstellende conclusie, Joshua en ik zijn Aardman ontgroeid. Voor kinderen tot en met 8 jaar is Early Man echter een super leuke film om in de voorjaarsvakantie te bezoeken.


Review: De Verschrikkelijke Twee

Een boek over twee grappenmakers betekende natuurlijk dubbele lol. Met deze gedachte kocht ik het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ van Jorry John & Mac Barnett. Als ik het boek mocht geloven, dan was dit een super leuk boek. Er stonden namelijk allemaal aanprijzingen op van andere auteurs zoals die van Jeff Kinney van het boek ‘Het leven van een Loser’. Lees onze review of de jongens en ik dit boek echt grappig vonden.

Dankzij Bootcamp stuitte ik op het boek
Wat in ieder geval grappig was aan dit boek was het feit dat ik dit boek eens niet in mijn standaard boekenwinkel vond. Voor de Kerst zocht ik eerst bol.com af, maar tussen de honderden kinderboeken vond ik niet dat speciale voorleesboek voor de jongens. Het bezoek aan de Bruna leverde ook niets op. Ik ging eens naar de boekenwinkel toe waar ik normaal gesproken de muurzit doe tijdens de bootcamptraining. Ik was er nog nooit in geweest, maar zo vanuit  mijn muurzit positie zag ik daar vaak interessante boeken die ik normaal gesproken niet bij mijn Bruna tegenkwam.

Mick Mulder heeft een doel op zijn nieuwe school
De kinderboeken afdeling van deze boekenwinkel, de Kler, hebben diverse boeken waar mij oog op valt. Uiteindelijk valt mijn keuze dus op ‘De Verschrikkelijke Twee’. Als reden dat ik het boek kies, komt door het feit dat ik zelf ook twee jongens heb. Mijn jongens gedragen zich ook weleens verschrikkelijk, proberen lollig te zijn en daarnaast spreken de cartoons mij aan. In De Verschrikkelijke Twee komt Mick Mulder in Dutjesbroek wonen, een klein dorpje waar de koeien centraal staan. Mick is niet blij met de verhuizing naar Dutjesbroek, maar om zichzelf in Dutjesbroek thuis te voelen, heeft hij zich een doel gesteld. Mick zijn doel is de meester grappenmaker van de school te worden, net als op zijn oude school.

De heer Barsman versus Mick Mulder
Op zijn eerste dag op het Dutjesbroek collega van alles en nog wat komt hij erachter dat hij een geduchte concurrent heeft. Iemand heeft namelijk de auto van de directeur op de trap van de school gezet. We vinden dit een leuk begin van het boek. Aangezien het wel een heel vergevorderde grap is voor de jongens (8 en 9 jaar oud), blijft de grote lach uit. Deze lach blijft zeker uit bij de heer Barsman, de directeur van de school. Hij moet de eer hoog houden van de familie Barsman. Een familie die al generaties lang het directeurschap op deze school heeft bekleed. Meneer Barsman heeft in ieder geval een dader van deze grap op het oog, Mick Mulder.

Klasgenootje Nick de grappen saboteur
De kleine verhaallijn omtrent de Barsmannen brengt trouwens een leuke invalshoek in het boek. Alleen de verhaallijn over de zoon van Barsman die in Mick zijn klas zit, kan ik niet helemaal volgen. Wat ik wel kan volgen en de jongens ook, is de manier waarop Mick zijn grappen voorbereid en uitvoert. Alleen heeft deze manier van grappen maken een probleem, de grappenmaker van de auto saboteert de grappen van Mick. Het ergste nog van de sabotage is dat deze grappenmaker de irritante klasgenoot Nick is.

De grappenmakers oorlog barst los
Nick die juist wil dat Mick samen met hem het grappenmakers duo wordt: De Verschrikkelijk Twee. Voor Mick is het echter oorlog waar niet alleen hijzelf en Nick last van hebben. Dutjesbroek zal de gevolgen, en met name de heer Barsman, van deze oorlog ondervinden. De strijd om de ultieme grap te bedenken zorgt ervoor dat het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ steeds leuker wordt. Het boek is niet alleen grappig, maar ook leerzaam. De feitjes over de koe en het gebruik van de koeien in het verhaal zorgt ervoor dat het boek de jongens ook nog iets leert over koeien.

Gisteren hebben we de Verschrikkelijke Twee uitgelezen. Hoe verder we het verhaal kwam, hoe leuker het boek werd. Zelfs de link met de zoon van Barsman zag ik ineens. Met als uiteindelijke resultaat dat zowel de Diego en ik erg positief zijn over De Verschrikkelijk Twee. Joshua had het niet zo op de grappen, hij houdt meer van spanning. Ondanks Joshua zijn mening, hou ik toch de boeken van John en Barnett vanaf nu in de gaten.


Recensie: De Overlevenden

De OverlevendenBron: KaraktersUitgevers.nl

Wat doe je als je als kind een gift hebt, maar de regering dit ziet als een gevaar voor de mensheid. In het boek ‘De Overlevenden’ van Alexandra Bracken komt Ruby erachter wat z’on regering doet. Karakters Uitgevers heeft dit eerste boek uit The Darkest Minds-trilogie uitgegeven en hierbij mijn review van dit boek.

Een uitdaging, aangezien het niet mijn favoriete genre is
Dit boek is voor mij een uitdaging. Voor mij moet iets tastbaar zijn, logisch in elkaar zitten en door ieder mens uitvoerbaar te zijn na een training. Een buitennatuurlijke gift die ineens bovendrijft of waar mee je geboren bent, daar ben ik niet zo van. De reden waarom ik toch De Overlevenden ben gaan lezen is het feit dat enkele Netflix serie mij afgelopen jaar verrast hebben. Het ging in deze serie niet alleen om de superkracht als bij een Superman, maar mensen met een gift die vooral een normaal leven willen leiden. Iets wat maar moeilijk lukt en dat spreekt mij wel aan.

Alexandra Bracken ziet er nog wel zo vrolijk uit
In De Overlevenden krijg ik enigszins waar voor mijn geld. Alexandra Bracken beschrijft een Amerika waarin de mensheid erachter is gekomen dat sommige kinderen een speciale gift hebben, een gift om bijvoorbeeld mensen te manipuleren. De eerste foto die ik van Alexandra Bracken zie is een glimlachende vrouw die straalt en veel lol in het leven heeft. Iemand die ik op het uiterlijk niet snel verwacht een verhaal in zo’n sombere setting te schrijven. Er valt namelijk weinig te lachen voor hoofdrolspeelster Ruby, haar vrienden Liam, Zu en Chubs.

Wat een leven heeft Ruby
Ruby wordt namelijk in één van de kampen gestopt met speciale kinderen. In deze kampen worden testen uitgevoerd om de gift van het kind te analyseren en misschien wel te gebruiken. Om de kinderen onder controle te houden hebben ze een ruis bedacht waarmee ze kunnen onderdrukken Een niet fijn leven voor Ruby, zeker niet om het feit dat ze haar gift niet onder controle heeft. Het is zelf zo erg dat ze leeft met een nare herinnering uit haar verleden en daardoor ook niet zo snel nieuwe contact maakt met andere kinderen. Niet zo moeilijk in een concentratiekamp als ‘Thurmond’  waar kinderen vaak hun laatste adem uitblazen.

Een beetje chaotisch en haastig geschreven
Ruby mag dan ook blij zijn dat de verpleegster Catie, die bij een Alliantie zit, haar helpt te ontsnappen. Wonder boven wonder lukt het, alleen is de vraag of ze deze verpleegster wel kan vertrouwen. Tijdens een tussenstop merkt ze dat ze hier niet zo zeker van is, ze vlucht en komt daarbij een groepje van drie jongeren met speciale giften tegen. Liam, Zu en Chubs dus. Dit is het begin van een roadtrip waar je zou denken dat het verhaal interessant wordt. Alleen het constant wijzigen van vijanden, een SPD-er, de alliantie of de gewone mensen en het op de vlucht zijn van de kids geven dit boek iets haastig. Mede door het niet tastbare van de verhaallijn zorgt ervoor dat ik het boek de kast in leg. Ik twijfel zelfs om het boek nog uit de kast te pakken.

Betere tijden breken aan, voor mij en misschien wel Ruby
In de Kerstvakantie besluit ik dan toch nog een stukje te lezen. Ik zit bijna bij pagina 200 en doorlezen blijkt een goede keuze te zijn. Vanaf dat moment komt het verhaal namelijk in een rustiger vaarwater terecht en wordt er steeds meer duidelijk over de personages in De Overlevenden. Het wordt een speurtocht naar het Fantoom die ze uiteindelijk ook weten te vinden. Helaas is vanaf het eerste moment duidelijk dat de Fantoom niet zuivere koffie is en Ruby, Zu, Liam en Chubs nog een vijand zullen krijgen. Het is wachten op het moment dat één van de vijanden de aanval kiest en de vraag is wie het overleefd en in welke status ze het dan ook overleefd.

Na een maand heb ik dan eindelijk het boek uit. Ik ben blij dat ik De Overlevenden toch heb uitgelezen, want Alexandra Bracken sluit verrassend af met dit boek. Een cliffhanger die genoeg is om liefhebbers van het genre ook de andere delen uit de trilogie te laten lezen.


Review: Ferdinand

FerdinandIMDB.com

Stier Ferdinand is groot, maar zijn hart is nog groter! Donderdag zijn de jongens en ik voor de tweede keer deze Kerstvakantie naar de bioscoop geweest. De jongens hebben na Paddington 2 nu voor de film ‘Ferdinand‘ gekozen. De naam ‘Rico Verhoeven’ heeft de doorslag gegeven om deze film te kiezen. Lees in onze review hoe Ferdinand ons is ervaren.

Waarom Ferdinand mij niet aantrok
Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo nodig naar de film ‘Ferdinand’ hoefte te gaan. De film van een grote stier sprak mij niet aan. Zeker niet nadat ik  de trailer zag. In Ferdinand zag ik in iedere geval iets van de stiervechterscultuur in Spanje terug. Een cultuur waar ik zelf niet een voorstander van was. Gelukkig zag ik wel in de trailer dat Ferdinand een lieve stier is, dus misschien moest ik deze film het voordeel van de twijfel geven.

Van het goede leve terug de vechtschool in
De film ‘Ferdinand‘ begint echter op een boerderij waar de stieren opgeleid worden om te vechten. Ieder stier of kalf wil vechten, alleen kalfje Ferdinand is de uitzondering op de regel. Hij vindt bloemen mooi. Deze boerderij is niets voor hem en als hij zijn vader niet terug ziet komen van een stierengevecht ontsnapt hij van de boerderij. Hij vindt het ideale leven bij een boerenfamilie. Aangezien dat het verhaal wel erg saai maakt, beland Ferdinand per ongeluk op een vechtboerderij wanneer hij volwassen is geworden.

Een geit als trainer, kan dat echt?
Dit had de film nodig, wat zeg ik nu, want anders zag ik het niet meer goedkomen met de film Ferdinand. Op de vechtboerderij breekt een strijd uit tussen de stieren, stieren die Ferdinand wel heel erg bekend zijn. Waar Ferdinand er alles aan doet om buiten dit leven te blijven, willen alle andere stieren het tegen de grootste matador van Spanje opnemen. Helaas voor Ferdinand probeert een geit Ferdinand ook nog eens te coachen om een goede vechtersbaas te worden.

Waarom komt Blue Sky Studios met deze film?
De geit, drie egeltjes en drie andere stieren zorgden voor een grappige invalshoek in deze film. Vooral de dans-off tussen de paarden van de boerderij en de stieren was leuk om te zien. Minder leuk vond ik nog steeds het onderwerp. Ik begreep niet waarom Blue Sky Studios met dit verhaal was gekomen. Ik begreep toen  Munro Leaf & Robert Lawson in 1935 het boek schreef dat stierenvechten niet zo heikel punt was. Toen in 2011 bekend werd het boek te verfilmen hadden ze er misschien voor moeten kiezen niet aan het project te beginnen. Nu de roep het laatste jaar tegen het stierenvechter nog sterker werd, hadden ze het misschien niet moeten releasen.

De jongens genoten van de film
Net zo zwak als Bleu Sky Studios bleek ik ook afgelopen week  te zijn. Ik liet de jongens en mijzelf toe deze film te zien. Een film waar de jongens van het begin af aan helemaal in zaten. Zij beleefde het verhaal  vanuit de stier Ferdinand die op hun als een goedzak overkwam. Ze vonden een groot gedeelde van de andere dieren super grappig en de matador was zeker niet eng, alleen een beetje raar. Vooral die danspasjes met het zwaard.

De jongens haddden genoten van Ferdinand. Na de film liepen ze als stieren door de straat die het tegen elkaar opnamen. Zelf begreep ik dan nog niet het doel van deze film, maar voor kinderen bleek Ferdinand toch echt een aanrader te zijn.


Review: Paddington 2

PaddingtonBron: Paddington.com

Beertje Paddington is zo lief. Deze Kerstvakantie is de film ‘Paddington 2’ dé film om met de jongens te bezoeken. Ja, ik verkies Paddington 2 boven Ferdinand, Coco en K3 die ook in de bioscoop draaien. Gisteren zijn we naar Paddington 2 geweest, lees onze review of dit de juiste keuze is geweest.

Wat moet beertje Paddington voor tante Lucy kopen?
In Paddington 2 is het beertje inmiddels goed geaard in London bij de familie Brown. Hij is zelfs  bijna door iedereen geaccepteerd in de buurt. Na een korte introductie van de familie Brown zien we beertje Paddington zoeken naar een mooi cadeau voor zijn tante Lucy. Hij vindt het ideale cadeau in de antiekzaak, een boek die London in 3D uitbeeld. Een ideaal cadeau voor zijn tante die altijd al London heeft willen bezoeken. Als hij tijdens de opening van de kermis op het podium wordt uitgenodigd om te helpen vertelt beertje Paddington zijn wens aan het publiek. De verkeerde persoon hoort de wens en naast Paddington jaagt er nu ook iemand anders op het boek.

Probeert beertje Paddington het cadeau nu te stelen?
Waar Paddington dit netjes doet door te werken en geld te verdienen, probeert deze meneer het boek te stelen. Tijdens de inbraak loopt beertje Paddington toevallig langs de antiekzaak en hij probeert de dief in te rekenen. Helaas wordt beertje Paddington zelf aangezien als de dader en hij beland in de gevangenis. De familie Brown zet alles op alles om Paddington vrij te krijgen en de echte dader te vinden. Beertje Paddington zelf probeert te overleven in de gevangenis wat hem aardig lukt en enkele grappige taferelen oplevert.

Waarom vind ik beertje Paddington nou zo leuk?
Deze grappige taferelen is één van de redenen dat beertje Paddington zo’n leuke film is. Paddington is namelijk zo klunzig dat er genoeg gelachen kan worden. Zo zorgt zijn knulligheid er voor dat hij een rechter tegen zich in het harnas jaagt. Een andere reden om de film te zien is dat beertje Paddington er schattig uitziet in die blauwe lange jas, rode hoed en met koffer. Ik smelt weg als hij zo rondloopt, er iets mislukt en hij beteuterd kijkt. Daarnaast is hij uitermate beleefd wat verfrissend is in deze tijd. Kinderen zijn een stuk minder beleefd tegenwoordig. Misschien steken kinderen wat op van de beleefdheid van beertje Paddington.

Misschien duurt de film iets te lang voor de kleintjes
Ik heb trouwens niet uit beleefdheid Paddington 2 gespaard van kritiek. Ik heb namelijk helemaal geen negatieve opmerking over deze film. De film verveelt geen moment, ook al is het een tweede deel. De film is trouwens als los deel ook goed te bekijken. Van te voren was ik een klein beetje bang dat de jongens te oud (8 en 9 jaar) voor deze film zijn, maar dit is zeker niet het geval. Misschien is de film alleen iets te lang voor de kleine kinderen. Zij houden het klaarblijkelijk niet twee uur vol wc technisch gezien. Het is op een gegeven moment storend dat iedere vijf minuten iemand naar de wc gaat.

Paddington 2 is echter een familiefilm die zeer de moeite waard is om te bezoeken. De film brengt het Kerst gevoel op de bezoekers over. Misschien is het vloeken in de kerk, maar ik heb meer genoten van Paddington 2 dan van Star Wars: The Last Jedi die ik twee dagen eerder heb gezien. Na bijna twee uur gaan wij met een tevreden gevoel de bioscoop zaal uit.v


Review: De Gorgels

De GorgelsBron: JochemMyjer.nl

Jochem Myjer is echt grappig. Dat vertelde mijn neefje van 10 jaar oud afgelopen zomer. Ik moest toegeven, mijn neefje heeft een goede smaak. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer trok mij al een tijdje aan, maar het duurde even voordat ik dit boek kocht. Twee maanden geleden kocht ik het boek dan en afgelopen maand las ik het voor aan de jongens. Dit is onze mening van De Gorgels.

Wisselend succes, een bekende Nederlander die een boek uit brengt
De reden dat ik niet direct het boek van Jochem Myjer had gekocht, ligt hem in het feit dat Jochem Myjer een bekend persoon is. Ik heb het gevoel dat ieder bekend persoon maar een kinderboek uitbrengt om wat extra centjes te verdienen. Ik ben zelf van het principe: schoenmaker blijf bij je leest. En als je iets graag doet naast je eigen professie, doe het dan als hobby of bouw het geleidelijk op. Kom niet uit het niets met een boek. Althans, zo komt het bij mij vaak over. Laat die bekende Nederland links liggen en kies voor een onbekend persoon. Een onbekend persoon met veel meer schrijftalent, daar val ik niet onder, die nu vaak niet aan de bak komt omdat de bekende Nederlander voorrang krijgt.

Melle ziet iets in zijn slaapkamer voorbij schieten
Ik vroeg mij dan ook af of Jochem Myjer een uitzondering op de regel was. Vanaf de eerste pagina’s had ik het gevoel dat hij dit zeker is. Het boek begon bij een kleine jongen Melle, heel toevallig dezelfde naam als Jochem zijn eigen zoon, die iets ziet lopen in zijn slaapkamer. Hij vertelde zijn vader wat er gebeurt was, alleen die werd wel heel erg boos op Melle. Van deze reactie schrok Melle, maar het zorgde ervoor dat hij helemaal geïnteresseerd was in hetgeen hij zag op zijn kamer. Hij had ook direct door dat zijn vader er meer vanaf wist. Melle ging op onderzoek uit en hij kwam erachter dat het kleine wezen een Gorgel is die hem beschermd tegen ziektes.

Een persoonlijke tint geven de Gorgels iets speciaals
Erg origineel gevonden van Jochem Myjer. Nog leuker vind ik de persoonlijke tint die de karakters en het verhaal hebben. Zo praat de Gorgel in het verhaal in een sneltrein vaart als Jochem vaak zelf in zijn shows doet. Daarnaast speelt het verhaal op een eiland plaats en wordt er aardig wat over de natuur en dieren van het eiland uitgelegd. Een ander leuk feit is dat de vader van Melle in het museum Naturalis werkt. Een museum die wij al een aantal malen hebben bezocht en hierdoor gaat het verhaal nog meer leven bij mij en de jongens.

Een epische strijd tussen Gorgels en Brutelaars
Het beste van het boek is echter het spannende verhaal. Het verhaal begint rustig en de spanning wordt steeds meer opgebouwd. Van het vinden van Bobba de waakgorgel, een aanval van het wezen genaamd ‘De Brutelaar’ die de ziektes overbrengt op kinderen, tot een episch gevecht tussen de Gorgels en de brutelaars met Melle als gevechtsleider. Dit epische gevecht doet mij denken aan Lord of the Rings. Van de heuvels van het eiland strijden de Gorgels tegen de Brutelaars. De Gorgels hebben een goed strijdplan, maar de brutelaars vechten kranig terug, kan koning Melle het gevaar van de brutelaars bestrijden? Een gevecht om alle kinderen in Nederland te beschermen tegen diverse ziektes.

Ik merk dat ik nog geen enkele negatieve opmerking heb gemaakt over De Gorgels en ik ben al aan het eind van review aangekomen. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer zorgt daarmee voor een unicum. Terecht, want de jongens hebben het gehele boek boeiend meegeluisterd en genoten van het verhaal. Op naar het volgende deel van de Gorgels….


Tip: Theatercollectief Meneer Monster

LabBron: Meneermonster.com

Festival de Betovering heeft ons afgelopen maandag écht betoverd. Het festival maakt zoals ieder jaar zijn naam waar. We blijven zelfs speciaal in de herfstvakantie thuis om dit kinderfestival bij te wonen. Naast workshops en films zijn vooral de theatervoorstellingen erg leuk om met de kids te bezoeken.

De Koninklijke Schouwburg is een prachtig theater
Eén van de theatervoorstellingen bezocht ik met de jongens afgelopen maandag. De theatervoorstelling vond ik bij voorbaat al speciaal, want we gingen naar de Koninklijke Schouwburg. Hier was ik nog nooit geweest en ik bleek achteraf wat gemist te hebben. Wat een mooi theater was dit, in de zaal leek het net of ik mij in de Romeinse tijd bevond. Het plafond was prachtig beschilderd. De jongens hadden vooral oog voor twee personages, de naakte vrouw en de kleine jongen in zijn blote piemeltje. Zo ging de schoonheid over in schater gelach van een achtjarig jongetje en zijn negen jarige broer met grote pretogen.

De boeken boeide Joshua niet, de theatervoorstelling wel
Deze lol werd een constante factor in de Koninklijke Schouwburg. Iets wat vooral Joshua niet verwachtte. Hij had namelijk al een boek gelezen over de waanzinnige boomhut en hij hield het bij het lezen van één deel. Misschien was het deel met de 65 verdiepingen net het verkeerde deel en had hij bij de waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen moeten beginnen. Het theatercollectief ‘Meneer Monster’ zorgde er in ieder geval voor dat de theatervoorstelling ‘De waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen’ super interresant was. Het verhaal zat vol met spanning en humor.


BoomhutBron: Meneermonster.com

Diego kon niet stilzetten van de spanning en het lachen
Het begon al met het feit dat Terry en Andy, de schrijvers van de boeken, op de verkeerde dag in het theater waren. Of het niet erger kon, ze hadden ook niets voorbereid. Gelukkig hielp de toneelmeester Bob ze uit te brand en zo kon het verhaal omtrent de waanzinnige boomhut starten. Diego zat vanaf het begin te wippen op zijn stoel van spanning en plezier. Ik denk zelfs dat er na de voorstelling van één uur slijtplekken op de stoel zaten. Joshua genoot zoals altijd ingetogen van het schouwspel. Maar er kwam zelfs een aantal keer geluid uit hem, lach geluid. Lachen om een zeemeerman, de postbode, rare capriolen van Terry en Andy en vooral van een grote banaan.

Het lijkt chaos, maar er is echt een verhaallijn
Die rare capriolen kan je wel aan Meneer Monster overlaten. Het lijkt op het begin allemaal chaotisch én ik miste vooral de logica. Maar na het zien van de Waanzinnige Boomhut heb ik gemerkt dat ik die logica eens over boord moet gooien, zeker bij de mannen van Meneer Monster. Ook al lijkt het chaos, de kleine scenes komen naadloos op het einde bij elkaar en laten het grote verhaal zien. Het grote verhaal, nee een monsterlijk verhaal. Zelfs een monsterlijk goed verhaal. Achteraf maak ik een persoonlijke notitie dat ik vaker naar het theater moet gaan, want het is écht het geld waard.

De jongens kunnen deze voorstelling het best beoordelen, want zij zijn in die week met mama naar nog drie andere voorstellingen geweest. Hele goede voorstellingen, maar de Waanzinnige Boomhut van 13 verdiepingen staat bij beide bovenaan. En dat kwam echt niet alleen doordat Andy papa in het stuk betrok door de banaan kennis te laten maken met zijn hoofd. Niet één, twee keer, maar liefst vijf keer. Echt monsterlijk!

Dit was niet de eerste keer dat we Meneer Monster hebben zien optreden, in de Fantastische meneer Vos hebben we net zoveel genoten.