Review: Costa Banana – De Gruwelijke Generaal

Dictatoren zijn de laatste tijd in. Zeker nu Donald Trump met Kim Jong-Un de laatste weken het nieuws hebben gevuld. Afgelopen maand heeft bij ons in teken gestaan van een andere dictator, Pablo Fernando van Costa Banana. Een boek die volgens kinderboekenwinkel In de Wolken leuk is voor kids van rond de 10 jaar oud.  Hierbij onze review van het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’.

De republiek bedacht in Groningen
Costa Banana is een kleine republiek die verdacht veel lijkt op Cuba. Misschien is dit misschien een fascinatie van schrijver Jozua Douglas.  De naam van de schrijver klinkt als die van een Amerikaan, maar hij komt toch echt uit Groningen. Ik heb voor mijn bezoek aan In de Wolken nog nooit gehoord van Jozua Douglas, maar hij schrijft al meer dan negen jaar kinderboeken. Het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’ is zijn eerste boek uit de Costa Banana reeks. Inmiddels zijn er vier delen uit, de reeks moet dus wel grappig zijn, toch?

Grappig met een keerzijde
Grappig is het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’ zeker. Grappig hoe dictator Pablo Fernando overal zijn hoofd op laat zetten, grappig om de illustraties in het boek en grappig om de irritatie tussen broertje en zus. De grappige kant heeft wel een keerzijde. Zo hebben de mensen in Costa Banana niets te zeggen, en zeker als de persoon een vrouw of meisje is. Zelfs zijn eigen dochter Rosa neemt hij niet serieus. Als Pablo Fernando Rosa nou serieus neemt, was hij niet zo in de problemen gekomen. Verdwijnt zijn geliefde niet plotseling en moet hij niet naar die Gruwelijke Generaal luisteren.

Spanning voor alle kids onder de tien jaar
Naast dat het boek grappig is, is het boek ook heel spannend voor kinderen. Kinderen van negen jaar en jonger. Joshua (10 jaar) vind Costa Banana niet spannend genoeg, hij wil meer actie zien. Voor Diego (8 jaar) is er genoeg actie en spanning aanwezig in het boek. Hij luistert aandachtig naar het verhaal waarin vooral Rosa de hoofdrol speelt. Rosa komt er namelijk achter dat zij en haar familie bespioneerd worden. Haar vader en jongere broertje, Fico, vinden echter dat ze ze ziet vliegen. Dat is nu net het problemen, die vliegen.

Rosa, Fico en Gabriel to the rescue!
Ondertussen beraamd de Generaal met zijn handlangers een coup. Een coup die ervoor zal zorgen dat Costa Banana eindelijk als groot land wordt gezien en de grootste vijand het zwaar te verduren krijgt. Althans dat is het plan en waar hebben we dat eerder gehoord. De Generaal heeft echter niet rekening gehouden met Rosa, Fico en hun meester Gabriel. Zij proberen er alles aan te doen om Pablo Fernando zijn geliefde en Costa Banana te redden van die Gruwelijke Generaal. Als ware spionnen gaan ze te werk en ontdekken steeds meer geheime doorgangen in het paleis, wie er allemaal meedoen aan de coup en waar de geliefde van Pabo Fernando zich bevind.

Een spannend voorleesboek is het zeker
De vraag is alleen of ze op tijd zijn om te voorkomen dat de generaal leider wordt van Costa Banana en er een oorlog uitbreekt. Als het aan Fico en Rosa ligt zal dit niet gebeuren. Tot aan het eind van het boek blijft de spanning erin en na vele avonden voorlezen zijn wij erachter of Costa Banana gered wordt. De spanning zorgt ervoor dat Diego en ik het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’ een aanrader vinden voor de kids. Om zelf te lezen of als voorleesboek. Joshua geeft daar bij aan dat het boek dus ideaal is voor kinderen jonger dan 10 jaar oud.

Al met al mag Jozua Douglas trots zijn met dit eerste boek van de Costa Banana reeks. Het boek boeit echt en ik wist niet dat een boek over een dictator zo leuk geschreven kan worden. Misschien ligt hier binnenkort daarom de andere boeken in de reeks op tafel.

 

Review: Walibi Wavre (België)

Ik zoek een pretpark met veel achtbanen voor een achtjarige jongen! Met het pretpark Walibi Wavre in België dacht ik dat ik het ideale pretpark voor mijn achtjarige 1.31 meter lange durval had gevonden. Samen met zijn grote broer gingen we dit pretpark bezoeken. Hier een review van Walibi Wavre.

Walibi Wavre had vroeger een top achtbaan
Het was trouwens niet de eerste keer dat ik naar dit pretpark was geweest. Aan het einde van mijn studententijd ging ik met vrienden langs vele pretparken in Europa, waaronder Walibi Wavre. Wat mij bij stond dat ze een achtbaan hadden die je in enkele seconden met een razende gang een kant opschoot, ik dacht achteruit. Alleen al deze achtbaan zorgde ervoor dat Walibi Wavre een een goede herinnering bij mij achterliet.

Vanaf 1.30 meter kan je overal in
De jongens hebben geen goede herinnering aan een Walibi pretpark. Ze zijn met mama een jaar eerder in Nederland naar Walibi geweest. De jongens kunnen bijna nergens in, zeker niet in hun geliefde achtbanen. In Walibi Wavre is dit echter anders, in dit pretpark kunnen de jongens in alle attracties. Dit vinden de jongens en ik best bijzonder, want Diego is 1 meter en 31 centimeter lang. Precies 1 centimeter in zijn voordeel :-). En dit voordeel zal hij in twee dagen volledig benutten. Alle achtbanen zijn diverse malen uitgeprobeerd.

Onze mening van de achtbanen
Over de achtbanen kunnen de jongens daarom wel een mening vormen. De houten achtbaan, de Weerwolf, is de leukste achtbaan. Het gekraak, dat doet het hem echt. De jongens vinden de Cobra die met twee loopings en een kurk voor- en achteruit gaat bijna net zo leuk. De Psyche Undergound is nog zo toppertje, maar duurt net als de Cobra wel kort. Dit is de enige achtbaan waarin ik de kleine man in moet begeleiden. De Vampire, waar je onder de achtbaan hangt, is van een minder niveau. Wel nog steeds leuk om drie keer te doen. Eigenlijk alleen Pulsar en Tiki Trail vallen tegen. Pulsar is gewoonweg niet eng genoeg. De Tiki Trail is de nieuwste achtbaan en ziet er mooi uit, maar mist de spanning. Daarnaast gaat de rij erg traag.

Walibi Wavre Tiki TrailEen leuk overzichtelijk park
Ja, zelf op een dag dat het super rustig in het pretpark is. Eigenlijk is het beide dagen erg rustig (vrijdag en zaterdag). Er is genoeg tijd om de leuke lasergame attractie ‘Challenge of Tutankhamon’ en de 4D film te bekijken. Dat valt mij op van Walibi Wavre. Het pretpark is niet zo groot, eigenlijk lekker overzichtelijk. Je hoeft niet zover te lopen om de attracties af te lopen en op de Tiki Trail na, loopt alles lekker door. Er zijn daarnaast super lekkere friet te krijgen. En dat zegt iemand die liever raspatat eet, dan gewone frietjes.

De entreeprijs van Walibi Wavre is fors
De prijs dan, die is fors voor een klein overzichtelijk park. Een volwassene ticket kost 37,50 euro en je bent volwassen vanaf 1.40 meter lang. Ja, dat is zelfs duurder dan de Efteling. Voor zijn drieëen waren we voor één dag 107,50 euro (2 volwassene en een kind) kwijt. Dat is prijzig en zeker als je twee dagen gaat. Gelukkig betaal je door een arrangement, wij gingen naar het naastgelegen IBIS Hotel, bijna niets voor de hotelovernachting. Twee dagen Walibi met Hotelovernachting plus ontbijt was namelijk 250 euro. Twee dagen waar we ons met zijn drieën erg vermaakt hebben.

Dan vergeet ik nog te vertellen dat we ook kaartjes hadden voor het waterparadijs (voor één dag), hier hadden we echter geen tijd meer voor. Walibi Wavre was namelijk erg leuk. Zeker voor een achtjarige van 1.31 meter die graag in achtbanen wilt!

Review: Nationaal Videogame Museum

Een berichtje op Facebook  met wat foto’s erbij zorgde ervoor dat ik een nieuw uitstapje wist voor de meivakantie. Het bericht op Facebook ging over het Nationaal Videogame museum in Zoetermeer. Na wat heen en weer te hebben geappt hoorde ik alleen maar positieve geluiden over het dit museum. De jongens en ik gingen daarom afgelopen meivakantie naar het museum. Hierbij onze review over het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer.

De jongens zijn echte gamers
Het Nationaal Videogame Museum kan alleen maar een succes worden, want de jongens zijn echte game meneertjes. Misschien moet ik ze zo niet noemen, want dan vergelijk ik ze met die Youtuber waarvan ze filmpjes kijken. Maar van gamen houden ze wel. Niet alleen de game Fortnite, welk kind tegenwoordig niet, maar ook de games op de Nintento Classic en de Super Nintendo Classic die ik in huis heb gehaald. Om nog meer van deze klassieke spelletjes te weten te komen en natuurlijk te spelen, zijn de jongens wel te porren om dit museum te bezoeken.

Is dit wel een museum?
Nu we geweest zijn, vraag ik mij af waarom het een museum wordt genoemd.  De kids krijgen de uitleg echt niet mee uit welke tijd een spelcomputer komt.  Naar mijn uitleg willen ze ook  niet luisteren, want ze zijn alleen maar gefocused om de games te spelen. Er staan wel enkele borden met tekst erop, maar daar letten ze niet op en de borden nodigen ook niet uit om gelezen te worden. In ieder geval niet mijn kids en nu ik er twee keer rondgelopen heb, zie ik andere kids dit ook niet doen. Ik vraag mij dan ook af of het International Counsil of Museum dit een museum zou noemen.

GamenWe hebben genoten van die oude spellen
Als je het woord ‘Museum’ weghaalt en er bijvoorbeeld ‘Game hal Zoetermeer’ van maakt, dan zou het veel meer kloppen. Een game hal die je terug in het verleden werpt en ervoor zorgt dat je heel veel plezier hebt. Zo heb ik genoten van Ski or Die en vele oude arcadehal spellen. Vooral het rijden in de auto’s en de schietspellen kan ik keer op keer spelen. Oh ja, ik was met de jongens. De jongens delen geheel mijn mening over de schietspellen. Alleen hun smaak ligt bij andere spellen dan ik. Het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer heeft echter genoeg spellen om ze uren te vermaken.

Je betaalt voor het aantal uren spelen
Het museum heeft vaste entree prijzen op basis van de tijd die je binnen wilt blijven. Voor 5 euro kan je er een uur rondlopen. Ik kan je verzekeren dat je hier echt niet genoeg aan heb, de eerste keer was het uur namelijk zo voorbij. De tweede keer dat we geweest zijn, hebben we daarom voor drie uur gekozen. Dit kost 7,50 per kind en 10 euro voor een volwassenen. In totaal hebben we 2,5 uur gespeeld, maar de 3 uur kunnen we zo vol maken. De laatste optie is de hele dag toegang te krijgen tot het museum, maar dat vind ik als ouder natuurlijk niet goed ;-). Zelfs niet op een natte dag, maar het is wel een ideale dag om dit museum te bezoeken.

Bij de entree zit het restaurant gedeelte. Deze is simpel en heeft drankjes, snoep, chips en gerechtjes. Ideaal voor iedere gamer. Conlusie, op het woord ‘Museum’  na is het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer een aanrader om met de kids naartoe te gaan.

Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.