Verslag: kids en taekwondo

TaekwondoBron: Spreadshirt.nl

Papa, kom je kijken bij taekwondo? De laatste twee weken is dit wat de jongens aan mij vragen. Sinds een maand zitten ze namelijk op taekwondo en ze willen aan mij laten zien hoe leuk het is. Tegen dit enthousiasme kan ik natuurlijk niet ‘nee’ zeggen. Daarnaast ben ik benieuwd wat taekwondo precies is en of het iets voor kinderen is. Van de week is het dan eindelijk gebeurt en heb ik bij hun taekwondo les gekeken. Dit is mijn mening van taekwondo.

Is 7 en 8 jaar niet te jong voor taekwondo
Van te voren ging ik met een ietwat sceptisch gevoel naar de taekwondo les. Op de judoclub van de jongens werd namelijk ook taekwondo les gegeven, maar daar moest je minimaal 10 jaar oud zijn. De jongens zijn pas 7 en 9 jaar oud en waren ze daarom niet te jong voor deze sport. Het leren van trappen en slaan op deze leeftijd was misschien veel te vroeg waardoor ze niet precies besefte wat ze deden. Een ruzie op school zou zomaar verkeerd af kunnen lopen.

Wat is taekwondo eigenlijk?
Gelukkig was de eerste indruk positief. Voor les gingen de kinderen met veel respect met elkaar om, ik zag zelfs een samenhorigheid die beter was dan op de judoclub. Alledrie de trainers kwamen een praatje met mij maken en de hoofdtrainer legde aan mij uit wat taekwondo precies in hield. Misschien een beetje dom van mij, maar zo wist bijvoorbeeld ik niet dat taekwondo uit Korea kwam. Volgens de jongens natuurlijk het ‘goede’ Korea, niet dat land met die rare leider waar ze vooral hond eten. Net als judo bleek taekwondo een verdedigingssport en geen vechtsport te zijn.

Beginnen met stijlvorm en concentratie
Ik ging steeds relaxer op het gymbankje zitten en ik maakte een praatje met een andere ouder terwijl ik naar de les keek. Aangezien de jongens net begonnen leerde ze vooral stijl training. Dit zijn trappen en stoten in een specifieke volgorde. De trainer was zeer serieus en na meer dan 20 herhalingen begonnen ze het steeds meer onder de knie te krijgen. Voor Diego (7 jaar) was het vasthouden van de concentratie, het onder de knie krijgen van de naam van de stijl en de volgorde van uitvoering een stuk lastiger dan voor Joshua (bijna 9 jaar). Maar ze bleven goed hun best doen.

Goede afwisseling om de concentratie erbij te houden
Alle kinderen bleven geconcentreerd, ook toen ze overgingen in zelfverdediging oefeningen. Na 40 minuten ging de klad er dan toch in, maar op dat moment gingen ze over op techniek oefeningen op de stootkussens. De concentratie was weer terug en dat was maar goed ook, want de trainers waren erg strikt. Niet goed luisteren of verkeerd een opdracht uitvoeren resulteerde in een x-aantal keer opdrukken. Een goede inleving in de opdracht, bijvoorbeeld de kracht in de aanval goed tonen in de kreet, was ook al funest.

Na 75 minuten was de les voorbij en ik had genoten van de taekwondo les van de jongens. Alleen denk ik dat 7 jaar iets te jong is voor taekwondo, maar vanaf 9 kan je makkelijk op taekwondo gaan. Een goede aanvulling in de opvoeding en om gezond bezig te zijn.


Waarom papa over zijn goede eigenschappen nadenkt

EigenschappenBron: Pinterest.com

Ik vraag mij vaak af of ik nu een goede papa ben. Ik ben namelijk direct waardoor ik boos kan overkomen, ik ben niet super empatisch en ik ben niet grappig. Zo kan ik nog vele eigenschappen opnoemen die ik kan verbeteren om een betere papa te zijn. Het aantal te verbeteren eigenschappen is daarnaast ook nog eens vele male groter dan de eigenschappen waar ik mijzelf goed in acht.

Niet te veel moeite steken in de ‘slechtere’ eigenschappen
Ik vraag mij dan ook af welke eigenschappen ik nu moet verbeteren om die goede papa te worden? Ik denk dan niet direct om de ‘slechte’ eigenschappen te verbeteren, want dat kost te veel moeite. Ik ben namelijk 37 jaar en ik zal die eigenschappen niet meer 123 kunnen verbeteren. Zo zal ik niet ineens heel empatisch gaan worden. Met kleine stapjes kan ik iets empathischer worden, maar het effect zal niet direct merkbaar zijn. Ik denk zelfs dat de jongens al bijna volwassen zijn wanneer het effect is te merken.

Ik verbeter liever mijn betere eigenschappen
Het lijkt mij makkelijker een goede eigenschap te verbeteren.  Het fine-tunen van de goede eigenschap is een stuk makkelijker. Zo is één van van mijn goede eigenschappen mijn actieve persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag op stap gaat met de jongens. Een dagje naar het strand, samen hardlopen, een museum bezoeken of iets dergelijks. Op dat moment voel ik mijzelf het meest op mijn gemak en dat zorgt ervoor dat de jongens ook plezier hebben.

Je kan ook overdrijven met die activiteiten
Ik heb laatst deze goede eigenschap wat aangepast. Ik kan namelijk ook iets te actief zijn en dan wordt een goede eigenschap een slechte eigenschap. Wat voor mij een ‘rustige dag’ is, is dan voor de jongens vaak te veel. De jongens zijn dan te moe om te genieten van de activiteit, ze worden zelf chagrijnig. In plaats in het weekend uit te rusten, gaan ze extra moe naar bed. En de weekenden zijn er juist voor om een beetje uit te rusten na een week school.

De aanpassing was vrij eenvoudig toe te passen, want ik hoefde alleen het aantal activiteiten aan te passen. De jongens een stuk blijer terwijl ik nog steeds die actieve papa blijf. Zo ben ik weer een klein stapje dichterbij gekomen om een goede papa te zijn…


Verslag: Clubkampioenschappen Judo

Judo

Clubkampioenschappen zijn spannend én zeker als je voor het eerst meedoet. De jongens hadden afgelopen zondag hun vuurdoop, de clubkampioenschappen op de judo club. Van te voren droomde beide jongens van de beker, gingen ze hun droom ook werkelijkheid maken?

De verwachtingen temperen
Ik dacht zelf dat clubkampioen worden een mission impossible was voor de jongen. Joshua had namelijk twee weken geleden drie van zijn vier wedstrijden verloren tijdens een toernooi. Daarvan verloor hij er drie kansloos. Diego had op hetzelfde toernooi wel alle vier de partijen gewonnen, maar nu moest hij het opnemen tegen zijn maatjes. En in de training doen ze niet onder voor elkaar. Wie niet oplet verliest en Diego is snel afgeleid. De grote vraag was dan ook wie de beste concentratie had. Van te voren probeerde ik de verwachtingen een beetje te temperen. Zeg maar damache controle voor na de clubkampioenschappen.

Ippon, ippon en nog eens ippon
Alleen bleek dat niet nodig te zijn. Zowel Joshua als Diego begonnen beide met twee winstpartijen én nog met het hoogste punt ook, een ippon. Diego leek wel een roofdier die op zijn prooi dook. De derde partij van Joshua verliep niet goed. Zonder dat hij het doorhad verloor Joshua zijn wedstrijd met een ippon. Ik probeerde hem te steunen door mijn duim op te steken, want hij deed zijn best. Diego ging ondertussen verder met zijn ippon gala en won ook de rest van zijn partijen. Het regende sowieso ippons op het clubkampioenschap en er zaten hele mooie worpen bij.


Uitreiking

De finale ronden
Joshua won zijn laatste twee wedstrijden met een ippon. De uitslag werd bekend gemaakt en beide hadden hun klasse gewonnen. Ze mochten meedoen in de grote finale voor het clubkampioenschap. Voor Diego was die finaleronde helaas een deceptie. De jongens waren iets te groot en te sterk voor hem.  Zijn wedstrijden waren binnen een minuut afgelopen. Bij Joshua was het spannend. Zijn eerste wedstrijd verloor hij net. De jongen tegen wie hij moest werd zelfs bijna gediskwalificeerd vanwege verkeerd afhouden. Hij had al drie straffen, maar de jongen had geluk dat de wedstrijd net op tijd eindige. De laatste wedstrijd won Joshua in de verlenging, maar het was net niet genoeg.

Ik was hartstikke trots op ze, en ik stond bij de uitreiking hard te klappen en veel foto’s te nemen. Beide hadden hun klasse gewonnen en ging met een gouden medaille naar huis. Toch waren de jongens niet tevreden, het kostten hun een paar uur om te genieten van de medaille. Ik vroeg mij af van wie ze die winnaarsmentaliteit hadden, in ieder geval niet van mij…

Tip: Meijendel

Monkeybos

​Afgelopen weekend was ik in Meijendel met de jongens voor het natuurfeest. Wat een leuk en leerzaam feest was dat. Het meest viel mij echter Meijendel zelf op. Meijendel is namelijk een heel mooi gebied om met de kids iets te doen.

Wandelen of fietsen door Meijendel
Deze ontdekking ging per ongeluk. Ik wilde de auto namelijk zo dicht mogelijk bij het natuurfeest parkeren, want de jongens hadden geen zin om te wandelen. We hadden pech, want de parkeerplaats was al vol. Het alternatief was de parkeerplaats net buiten het terrein. In eerste instantie baalden de jongens flink, want nu moesten ze wandelen. Tijdens de wandeling veranderde hun humeur snel, omdat de wandeltocht best interessant was. We zagen eikeltjes aan de bomen hangen, leuke duinpaden en ook nog een geheimzinnige stoel met een kledinghanger die aan een tak hing. De jongens vonden de wandeling heel leuk, helemaal toen we bij het Monkeybos uitkwamen.

Papa de jager
In het Monkeybos kunnen de jongens namelijk hangen aan touwen, springen van boomstam naar boomstam en natuurlijk in de bomen klimmen. De jongens houden wel van klimmen en binnen no-time moest ik ze waarschuwen niet te hoog te klimmen. Het leukst aan het Monkeybos vinden de jongens dat ze tussen de bomen door kunnen rennen en door enkele grote pijpen. Om de lol compleet te maken, moest ik ze proberen te pakken. Ze noemden het ook wel ‘Het papa de jager spel’. Helaas voor mij waren ze vliegensvlug en ik kon ze geen één keer te pakken krijgen.


Meijendel

Boerderij Meyendel
Al dat klimmen en rennen in de natuur zorgde voor de nodige trek. Vanuit het Monkeybos loop je direct de speelweide op en daar bevindt zich ook boerderij Meyendel. Dit is een pannenkoekenhuis, met genoeg lekkernijen. Ik ga het liefst voor de pannenkoek, Diego heeft liever frietjes en Joshua vindt de baquettes met kaas super. Er zijn genoeg zitplaatsen, zowel binnen als buiten. In de winter kan je boerderij Meyendel lekker om het  vuur heen zitten. Nu het nog zomer was, konden de jongens bij de waterspeeltuin spelen. Dat was een ideaal moment voor mij om uit te rusten van het jagen in het Monkeybos.

Afgelopen zondag zorgde het Natuurfeest voor extra veel plezier in Meijendel. De jongens hebben schapen gescheerd, gekleid, insecten bekeken en een hindernisbaan afgelegd. De jongens gaven direct aan in de herfst weer terug te willen om eikels te rapen. En natuurlijk om te jagen in het Monkeybos, alleen dan zijn zij de jagers.


Brengt de Molenloop de familie succes op?

McDonalds

Afgelopen weekend deden wij mee aan de Molenloop van AV Sparta. Een jaarlijks loopfestijn voor de familie. De jongens liepen de kidsrun van 1 kilometer en ik had mij ingeschreven voor de 10 kilometer. Een prachtige manier om vaderdag door te brengen, lekker actief.

McDonalds zorgt voor de warming-up?
Om 9:40 stonden de jongens klaar voor de warming-up van de kidsrun. Niemand minder dan Ronald McDonald kwam de kinderen opwarmen. Ja, Ronald McDonald, van die fastfoodketen die er juist voor zorgt dat de mensen dikker worden. Gelukkig was dit de ’Evil twin’ van Ronald McDonald, want hij liet de kinderen lekker zweten en hij was nog grappig ook. ​

Die kinderen zijn snel
Na 15 minuten stonden de kinderen opgewarmd en klaar voor de start. Na het startschot schoten de kinderen er vandoor. Ze gingen echt snel, want binnen een paar minuten kwamen ze alweer de baan op. Het eerste kindje eindigde onder de 5 minuten, wow! Niet veel later kwam Diego lachend de baan op en hij spurtte naar een tijd van 5:34. Daarna kwam Joshua in 5:54 over de finish. Ze waren beide hartstikke blij met het uitlopen van de kidsrun.


MolenloopBron: Avsparta.nl

Ziek van de 10km
Ik hoopte dat ik ook zo blij zou zijn na de 10 kilometer. Een week van te voren ging ik voor een persoonlijk record. Na het goede voorseizoen moest ik die 42:21 toch simpel verbeteren. Helaas kwam er vanaf woensdag een kink in de kabel, want ik werd ziek. Er heerste een vloek op mijn 10 kilometer lopen, want dit was de derde keer dat ik niet fit aan de start van een 10 kilometer stond.​

De dood of de gladiolen tactiek
In plaats van een stabiel schema van 4:15 de kilometer ging ik voor een ’de dood of de gladiolen’ tactiek. Met een eerste kilometer van 3:47 en de eerste drie in 11:56 leek de tactiek te werken. Ik liep al 40 seconden voor op 42:21. Op het 5 kilometer punt had ik al 57 seconden voorsprong. Net toen ik ik mij op mij gemak begon te voelen, kwam de eerste klap. Het bekertje water viel niet goed. Ik zag mijn kilometer tempo gestaag oplopen. Ik kreeg het zwaar en ik dacht zelfs eraan om te gaan wandelen. Ik kon gelukkig blijven hardlopen, maar dat record zat er niet meer in.

Eenmaal terug op de baan kwam ik erachter dat ik mij vergist had. Met 41 minuten op de klok had ik het PR nog in zicht. Ik perste er een versnelling uit en eindigde in 41:53 de Molenloop. Ik had nog 28 seconden overgehouden. Ik zocht het gras op en plofte neer. Helemaal kapot, maar net zo voldaan als de jongens!

De Molenloop  (10 euro voor de 10km) van AV Sparta is leuk en heeft een mooi parcours door de gemeente Leidschendam-Voorburg, een aanrader. De Kidsrun is ook altijd geslaagd!


Hoe papa en jongens thuis zwemslagen verbeteren

diplomaBron: Sportfondsen.nl

Mogen Joshua en Diego afzwemmen voor hun zwemvaardigheid diploma? Volgende week krijgen ze het verlossende antwoord te horen. Het hielp niet mee dat de jongens drie van de vier laatste lessen verstek moesten laten gaan. Beide hadden problemen met hun oren en mochten niet zwemmen. Gelukkig konden we thuis de zwemslagen oefenen!

Die verrekte zwemslagen
Dat was ook nodig, want de zwemjuffrouw gaf aan dat Joshua zijn vlinderslag moest verbeteren om zwemvaardigheid 3 binnen te halen. Diego moest de samengestelde rugslag verbeteren om zwemvaardigheid 1 te halen. Diego had wat deze papa betreft de moeilijkste opgave, want de samengestelde rugslag kende ik niet.

Iedere dag 2 minuten thuis oefenen
Om de zwemslagen onder de knie te krijgen, hebben we vorige week Youtube opgestart. Bij zwemdiploma C kwam ik er namelijk achter hoe snel Diego na het zien van een Youtube filmpje en wat aanwijzigingen een zwemvaardigheid aanleert. Op de zaterdag zwemles was zijn ademhaling bij de borstcrawl nog verkeerd en mocht hij niet afzwemmen. Na op zondag met hem een filmpje te hebben bekeken, 5 minuten op de bank te oefenen en dit maandag en dinsdag 2 minuten te herhalen, constateerde de zwemjuffrouw op woensdag dat hij de borstcrawl goed kon. Op zaterdag mocht hij alsnog afzwemmen voor zijn zwemdiploma C.

Youtube, voordoen en oefenen
Vorige week heb ik daarom met Joshua gekeken naar een Youtube filmpje over de vlinderslag. Joshua probeerde de vlinderslag na te doen, maar hij had moeite met het ritme. Ik pakte daarom zijn benen vast om het ritme van het filmpje aan te geven en het ging direct beter. Voor de juiste insteek pakte ik zijn armen vast en na 10 minuten zag zijn vlinderslag er goed uit. Voor Diego deed ik hetzelfde met de samengestelde rugslag en 10 minuten later was die slag ook onder controle. De jongens oefenden daarna de zwemslagen iedere dag 2 minuten op de bank of mijn bed geoefend. Afgelopen zaterdag zagen de slagen er een stuk beter uit.

Van de week gaan we deze zwemslagen thuis iedere dag twee minuten oefenen en hopelijk zijn zwemslagen dan goed genoeg om volgende week zaterdag het verlossende afzwem kaartje te bemachtigen!

Oefenen in het zwembad kan natuurlijk ook, alleen wilde ik de jongens hun oren laten rusten. Voor zwemdiploma A gingen we vaak vrijzwemmen om vooral te spelen, maar ook om 5 minuten te oefenen met het gat.


Wie heeft er spanning voor het judo examen?

Judo

Vandaag hadden de jongens voor het eerst hun judo examen. Eindelijk konden ze de maagdelijk witte band wat kleur geven. Vanochtend waren ze beide erg nerveus voor het judo examen. Hielden ze de spanning in bedwang of werd het ze te veel. Hier het verslag van een spannende ochtend met een prettige maaltijd om het af te sluiten.

Diego is de eerste op de mat
Diego was de eerste die de mat mocht betreden. Hij zat sinds december op judo en het was al leuk dat hij mee mocht doen. Diego deed goed zijn best en had er lol in. De worpen daar had hij meer moeite mee. Moest hij nou de arm onder de oksel, om de nek of om de zij doen en moest dat nu van links of rechts. Zijn maatje had dezelfde problemen. De jongens waren lekker bezig en het resulteerde voor Diego in de oranje slip. Hij was super blij met zijn judo examen, want hij had de gele slip overgeslagen.

Hoe ging het ook alweer?
​Hij deed de worpen goed genoeg, in ieder geval beter dan ik ze nu kan. Mijn pak heb ik al jaren geleden aan de wilgen gehangen. Ik was zelf tot de groene band gekomen. Alleen zat het judo niet in mijn bloed. Het wedstrijd vechten daar had ik het moeilijkst mee. Toen ik het hele land moest doorreizen was de lol er helemaal af. Ik was er zo klaar mee dat ik die worpen niet meer bij naam kende en zeker niet welke score je kreeg. Gisteren kwam ik daar achter tijden de Bureau Sport kwis op de NPO. De vraag welke judo worp een ipon zou opleveren had ik fout.​


Judo

Papa voelt de meeste spanning
Het was de beurt voor Joshua zijn judo examen. Hij moest een uur langer zijn spanning in bedwang houden. De vraag was of dit gelukt was. Bij de tweede oefening zag ik dat de zenuwen hem te veel werden. Of ging het gewoon moeizaam met mij. Verwachte ik te veel van Joshua na het bepalen van de oranje slip van Diego. Het verwachtingspatroon zorgde ervoor dat ik niet van zijn examen kon genieten en daaroor kon mama en Diego het ook niet. Lekkere papa was ik. Joshua deed het toch erg goed en hij kreeg de groene slip. 

Twee slippen rijker gingen we trots weg. De witte banden waren ontmaagd en volgende keer zit er een mooie slip op. Om het te vieren gingen we voor de jongens naar de McDonalds. Ik mocht mee, maar eigenlijk had deze papa het niet verdiend.


Een droom die uitkomt, samen sporten met je kind

hardloopschoenen

Sinds ik papa ben, heb ik een droom. In deze droom sport ik samen met mijn twee jongens. Samen op de fiets kilometers wegtrappen, samen door de duinen hardlopen of een balletje slaan. Eigenlijk maakt het niet uit welke sport, als het maar samen is. Dat lijkt mij écht leuk.

Sporten doen we genoeg
Een mooie bijkomstigheid is dat sporten gezond is, een ideale combinatie dus. Helaas zat het er tot voor kort niet in om samen te sporten. Ik train zelf voor kwart triathlons en dus zwem ik, ik fiets en ik loop hard. De jongens vinden hun sportplezier in zwemles, tennis en judo. Ik zie ook de overlapping, maar op dit moment blijft het bij papa het monster versus de twee kleine waterratjes. Leuk, maar dat is niet wat ik bedoel.

Wil je weten hoe mijn droom uitkomt, volg de link.


Kidsrun, een lichtpunt deze donkere december!

Kidsrun

Gisteren zag ik honderden kleine kerstmannetjes en kerstvrouwtjes verlicht buiten hardlopen. Ik was namelijk bij de Light in the Night kidsrun. Een hardloopevenement voor kinderen uit groep 4 t/m 8 die sportief wilde zijn tussen Sinterklaas en Kerstmis. Een goed initiatief in de decembermaand met al dat lekkere eten.

De politie stimuleert
Om niet onvoorbereid aan de start te komen, hadden Joshua en ik geoefend. Twee weken geleden stonden we op zondag om 8:15  klaar voor een hardlooprondje. We begonnen rustig hard te lopen en dat ging goed. Na 1,2 km kreeg Joshua het zwaar, maar gelukkig riepen twee politiemannen naar ons: ”Goed bezig mannen!”. Joshua kreeg hiervan een energie boost en hield het 2 kilometer vol . De week erna deden we 19 minuten over de 2,4km en Joshua was klaar voor de Light in the Night kidsrun.

Klaar voor de start, af
Gisteren stond Joshua met zijn neon gele broek, een lichtje om zijn arm en een verlichte kerstmuts bij Atletiek Vereniging Sparta. Na een leuke gezamelijke warming up, was hij klaar voor de start. Na het startschot sprintte de kinderen ervandoor. Joshua werd meegezogen in het hardloop geweld van de andere kinderen. Van de atletiekbaan ging hij het donker in en 10 minuten later was hij weer in zicht. Hij zag er vermoeid uit, maar terug op de baan perste hij er een versnelling uit. Hij kwam opgelucht, maar vermoeid over de finish. 

Ik was super trots op hem. De 2,4km legde hij in 15 minuten en 2 seconden af en dat was bijna 4 minuten sneller dan in de training! Met opgeheven hoofd nam hij zijn medaille in ontvangst. Ook al was hij vermoeid, hij keek al uit  naar de volgende kidsrun. En hij was niet alleen, want Diego wil volgende keer ook mee doen.


Kidsrun is fun!

Kidsrun

Een kidsrun is echt leuk! Vooral die medaille die je op het eind krijgt! Helemaal fun! En als bonus staan er ook nog eens twee trotse ouders bij de finish te wachten. Afgelopen weekend deden de jongens aan hun eerste kidsrun van 2015 mee. Niet zomaar één, nee een koninklijke. De Royal Ten stond op het programma. De jongens gingen voor de 1,5km. 500 meter dan ze ooit gelopen hadden. De grote vraag was: Houden ze het ongetraind vol?

Over Joshua maakte ik mij zorgen. Vorige jaar had hij het zwaar. Zowel bij de City Pier City en de Molenloop kreeg hij het na een paar 100 meter al moeilijk. Dit terwijl we iedere week hadden getraind. De lol was er bij hem snel af. Vooral toen zijn kleine broer zonder training de kilometer met twee vingers in zijn neus uitliep. Die had hardloop talent! Het trainen hadden we dit jaar overgeslagen. Zouden de groei, de tennislessen en de zwemlessen voldoende basis hebben gelegd?


Jongens

​Aan het zelfvertrouwen lag het in ieder geval niet. Daar was zelf te veel van. Al dagen lang riepen ze: ”Mama en papa jullie houden ons nooit bij!”. We liepen namelijk met ze mee. Ik bij Joshua, mama bij Diego. Ik zou ze makkelijk bijhouden, maar mama? Ik gaf aan dat ongetraind 1,5km wel zwaar zou zijn. Nou, daar geloofde ze niets van. Ze ging toch niet voor niets 4 keer per week naar de sportschool. Die 1,5km werden voor iedereen een eitje.

Afgelopen zondag stonden we toch allemaal een beetje nerveus aan de start. Na het startschot stoof Diego er vandoor, gevolgd door mama. Na 300 meter stond mama echter uit te puffen. Ik achter haalde Diego snel en mama vervolgde haar weg met Joshua. Ineens kwam Joshua langs geschoten. Ik keek op mijn klok, wat gingen ze snel. Bijna 10 km het uur! Diego liet Joshua passeren, en versnelde nog even. Joshua blies zichzelf op. Mama was allang gezien. De laatste 100 meter trok Diego er nog een sprint uit en binnen 10 minuten was hij over de finish. Joshua volgde er snel achteraan. 

Ik was super trots op hun prestatie en zij super blij met de medaille! Over een maandje staat de volgende kidsrun op het programma, de Molenloop. Dat wordt een eitje, het is maar een 1 kilometer. Voor mama nog genoeg tijd om bij te trainen ;-).