Keersommen zijn geen Japans meer

Rekenmachine

”Papa, wil je mij helpen met keersommen?”, vroeg Joshua twee weken geleden aan mij. Ik veerde op en zei dat ik hem ging helpen. Sterker nog, ik keek er naar uit. Rekenen was namelijk mijn lievelingsvak op school. Ik had altijd iets met getallen. Ik wilde niet opscheppen, maar ik vertelde toch aan Joshua dat ik goed in rekenen was. ”Ja, papa dat heb je al 100 keer gezegd, daarom kom ik toch naar jouw toe”, zei Joshua ietwat vermoeid.

De volgende dag zouden we na schooltijd gaan oefenen.’s Avonds begon ik mij af te vragen hoe ik hem het beste kon helpen. Was het gewoon de tafels uit het hoofd leren, moest ik er knikkers bij pakken of was die Japanse manier waar ik laatst een filmpje van zag een goede methode? Ik besefte dat het best moeilijk was om iets simpel voor mij, op een duidelijk manier aan hem over te brengen. Nu ik erover nadacht kreeg ik nog meer respect voor de leraren. Bij mij ging rekenen automatisch, binnen twee seconden kwam het antwoord van bijvoorbeeld 14 keer 11 in mij op, 154.

Ik werd niet voor niets vroeger in de klas ‘De Rekenmachine’ genoemd….

Leert papa Joshua het geheim achter de keersommen? => Volg de link.


Knutselen voor de picknick

Hamburgerbroodjes

Papa, we hebben vrijdag de schoolpicknick”, riepen de jongens twee weken geleden enthousiast tegen mij. ”Wat een leuk idee van school”, zei ik tegen ze. Zo te zien was dat niet de goede reactie, want de jongens keken mij verontwaardigd aan. Zei ik iets verkeerd? Op het moment dat ik dat dacht, begon er iets te dagen… De jongens vroegen indirect of ik wat voor de picknick kon maken. En ze wisten al wat ze wilde hebben. Joshua bestelde zelfgemaakte hamburgerbroodjes met kaas en Diego bestelde Babybel-kaasjes getransformeerd in Angry Birds.

Op donderdagavond stond ik in de keuken met alle ingrediënten en benodigdheden uitgestald. Ik kreeg het een beetje benauwd, want er lag heel veel. Die hamburgerbroodjes waren het probleem niet, want die kon ik al slapend maken. Die Angry Bird kaasjes waren een ander verhaal. Ik moest creatief doen en daar ben ik niet goed in. Ik ben niet voor niets informatie-analist geworden; veel met de hersenen doen en weinig met de handen. Ik heb twee linkerhanden, het bewijs daarvan hoor ik iedere keer als ik mijn zusje zie. Weet je nog die keer dat je een gaatje in de keukenmuur moest boren en er vier tegels sneuvelden? Toen moest ik slechts één handeling doen… en nu moet ik plakken, knippen, tekenen en lijmen.

Wil je weten hoe dit afloopt? Volg de link.


Een gebroken arm luidt het schooljaar uit

Gebrokenarm

​“Diego is gevallen en heeft waarschijnlijk zijn arm gebroken!” Vorige week kreeg ik op het werk dit nieuws telefonisch te horen van de juf. Ik schrok en kwam alleen tot het minimalistische antwoord ”Wat!” In dat ene woordje was echter een explosie van emoties te horen. Gelukkig kon ik direct weg van werk om mijn kleine boef te helpen.

Al rennend naar de auto dacht ik aan zo’n teleporteerfunctie uit science fiction films. Die zou nu verdomd handig zijn! Ik sprong de auto in en zoefde weg. Paddle to the metal! schreeuwde mijn gevoel. Gelukkig namen mijn hersenen het gauw over van mijn gevoel. Een boete zou de situatie er niet beter opmaken en een ongeluk zelfs alleen maar erger. Ik probeerde rustig te blijven en goed op het verkeer te letten, terwijl mijn verstand de constante aanvalspogingen van mijn gevoel pareerde.

Het leek een eeuw te duren, maar 20 minuten later was ik op school. Daar lag de kleine man met zijn hoofd op tafel met een verdrietig gezicht. Echt hartverscheurend! De rustige stem van de juffrouw kalmeerde mij, zodat ik er echt voor Diego kon zijn. Ondertussen legde ze de situatie uit. Hij was van het hogere klimrek gevallen, wat een smak! Zijn arm zag er inderdaad niet goed uit. Niet alleen de rust van de juf verbaasde me, maar ik stond ook versteld van Diego’s klasgenoten. Ze leefden enorm met hem mee en hadden allemaal lieve woordjes om hem (én mij!) te kalmeren. Geweldig, die jongens en meisjes van 5 à 6 jaar!

Was die arm nu gebroken? lees verder.


Maan straalt met rapport

Maan

Joshua kreeg afgelopen maand zijn tweede rapport van het schooljaar. Spanning alom. Niet zozeer bij de kinderen uit groep 3, maar vooral bij de ouders. Het was gespreksonderwerp nummer één op het schoolplein. Hoe zou het gaan met mijn kind? Gaat hij wel over naar groep 4? Enkele ouders gingen zelfs speciaal naar school om het rapport op te halen terwijl hun kinderen ziek thuis lagen.

Ik keek ook vol spanning uit naar zijn rapport. Gek eigenlijk, want Joshua’s eerste rapport was verrassend goed. Zo goed dat ik hoopte dat hij minder huiswerk van de juf zou krijgen. Al dat huiswerk begon Joshua steeds meer tegen te staan. Niets was minder waar, de juffrouw gaf hem zelfs meer huiswerk mee. Had hij een terugval? Ik zag het lezen juist verbeteren. Van woordjes lezen ging hij snel al over naar kleine verhalen. Niet veel later las hij hele boeken uit. Niet boeken van tien pagina’s, maar de boeken hadden meer dan honderd pagina’s. Hij las per week zelfs meer dan zijn papa en mama samen.

Hoe was het rapport dan? Volg de link om verder te lezen.


Positief, die verkeersles

Les

”Ga je vandaag meehelpen in de klas?”, vroeg Diego vorige week nogal verbaasd aan mij. Hij was terecht verbaasd, want na bijna twee jaar op de basisschool had ik nog niet meegeholpen bij een activiteit in zijn klas. Terwijl ik bij Joshua de afgelopen jaren al vele keren had geholpen. Voor twee jongens die nauwkeurig bijhouden of ze niets te kort komen, stond ik zwaar in het negatieve bij Diego. Na het woord ‘ja’ te hebben gezegd, keek Diego verheugd op. We hadden er allebei zin in!

Afgelopen woensdag was het dan zover. Ik ging zijn klas begeleiden bij de verkeersles. Toen ik de klas binnenkwam, zaten de kinderen te trappelen van ongeduld. Ik was toch wel een beetje gespannen. Diego zag het en stelde mij met wat handgebaren gerust. Vrij vertaald: We zitten bij elkaar papa! Wie was hier nu de ouder? Naast Diego, kreeg ik drie meisjes in de groep. Wat fijn, ik kende twee meisjes. Nou fijn, ze voelden zich blijkbaar zo vertrouwd bij mij dat het ene meisje meteen haar tong uitstak en het andere meisje allemaal gekke bekken begon te trekken. Alleen het mij onbekende meisje gedroeg zich netjes.

Hoe gaat de verkeersles dan? => Volg de link.


Meisjes zijn anders dan jongens, toch?

Spelen

“Papa, mag er iemand komen spelen”, vroeg Diego laatst toen ik hem van school ophaalde. Tuurlijk mag dat, met wie wil je spelen? Wat zeg je, een meisje? Verschrikt keek ik op. We hadden nog nooit een meisje te spelen gehad. Hoe moest ik mij gedragen? Moest ik rustiger doen of juist de coole papa uithangen? Ik wist het niet. Gelukkig had ik goede verhalen gehoord over meisjes. Die schenen rustiger te zijn dan jongens. Ik had al Ja gezegd, dus het meisje mocht komen spelen.

Op weg naar de auto sprak ik mijzelf toch moed in. Ik keek haar aan, en ze keek terug. Ze keek wel heel ondeugend, kwam dit wel goed? Aan Diego had ik in ieder geval niets. Hij was inmiddels het spoor bijster. Hij sprong de hele tijd om haar heen en maakte een schel geluid. Het geluid dat ik alleen eerder op National Geographic had gehoord bij een documentaire over bonobo-apen. Oh nee, de hormonen speelden nu al bij hem op! Om mijzelf gerust te stellen begon ik interactie met haar te zoeken. Na mijn eerste vraag bleef het even stil. Op een gegeven moment stak ze haar tong uit, gevolgd door een geluid dat wel heel erg op een harde wind leek. Wat gebeurde er! Waren meisjes nu rustiger?

Wil je weten hoe dit afloopt, volg de link


Leren lezen in groep 3: appeltje-eitje

Alfabet

Papa, zal ik je dit boekje voorlezen?” Ik keek Joshua verbaast aan. Ging hij mij nu echt voorlezen of wist hij een paar letters? “Natuurlijk mag je mij voorlezen”, zei ik tegen hem. Een paar minuten later had Joshua zijn eerste boekje aan mij voorgelezen. Trots keek ik hem aan en gaf ik hem een high-five.

Na het voorlezen voelde ik mij wel een beetje dom. Nee, ik begreep de clou van het verhaal. Het kwam door de introductie-avond van groep 3, die in de tweede week van het schooljaar had plaatsgevonden. Tijdens deze avond werden het lesmateriaal en de leermethode aan de ouders uitgelegd. Ik was onder de indruk van verschillende soorten manieren die ze gebruiken om de kinderen te leren lezen. Alleen bij het horen dat de kinderen voor de herfstvakantie zouden kunnen lezen, kon ik een sarcastisch lachje niet onderdrukken. Knappe juffrouw die mijn Joshua in anderhalve maand kon transformeren van een jongen die nog geen letter kan lezen tot een adequate lezer.

Blijkbaar ging het nog sneller. Na twee weken in groep 3 las hij mij al voor! En het blijft nu al niet meer bij het lezen van Mis vis of Raar saar, raar. Zo zaten we gisteren aan tafel ons bakje vla te eten. Opeens zag ik Joshua aandachtig naar de achterkant van het vla pak kijken. Zei hij ineens: “Papa zullen we zoek de 10 verschillen samen spelen?” Ik zei heel droog: “Ja, dat doen we als we ons bakje leeg hebben gegeten.” Een paar tellen later viel het kwartje, hoe kon hij dat nu lezen? Dat spel hadden we namelijk nog nooit gespeeld! Voor iemand die de hele zomervakantie niet naar groep 3 wilde en zeker niet wilde lezen, heeft hij er veel plezier in.

Lees verder → link


Spiderman wijst kleuter de weg

Spiderman

‘Papa, ik ben na de zomervakantie oudste kleuter!’ Diego herhaalde deze zin bijna dagelijks tijdens de zomervakantie. Hij is zo blij dat hij niet meer bij de kleinsten hoort. Groep 2 dat is pas cool, eigenlijk super cool zelfs!

Tijdens de zomervakantie merkte ik al dat hij aan de volgende stap toe was. Zo mocht ik geen kusjes meer geven bij het naar bed gaan. Als je kust, dan ben je volgens hem een meisje. Een high five of een boks, dat is de manier om hem welterusten te wensen. Liefst een boks waar ik de impact goed van voel. Aan mij de belangrijke taak om met hem mee te groeien. Ik wil toch geen meisje zijn?

Oudste kleuter zijn, is dan wel leuk, maar hij krijgt nu ook extra taken en verantwoordelijkheden. Zo wordt hij maatje van iemand uit groep 1. Verantwoordelijk gedrag bleek tijdens de zomervakantie erg moeilijk. Hij was eerder een ware bandiet, die zeker niet luisterde naar onze adviezen. Hoe verder we kwamen in de zomervakantie, hoe dover hij werd. In zijn slechtste periode heeft Diego op één dag vaker op zijn kamer gezeten dan hij normaal gesproken gedurende een hele maand daar moet zitten

Lees verder → link


Het grote vakantieraadsel

T-shirt

Papa, wat is de basisschool?’ Het is in de Pinkstervakantie dat mijn oudste zoon deze vraag stelt. Ik kijk hem verwonderd aan. Gaat hij zo ‘grapje’ zeggen? Het blijft stil, hij weet toch wel wat de basisschool is?

Misschien toch niet, thuis heb ik het altijd over ‘school’. Ga ik hem nu uitleggen dat je ook basisschool kan zeggen. Nee, dan breng ik mijzelf nog in de problemen. Dadelijk vertel ik per ongeluk over de middelbare school, de hogere school en de universiteit. Met andere woorden, hij komt erachter dat hij nog lang niet van school af is. Het plezier in school neem ik hem dan misschien wel 
abrupt af.

“Waarom zeg je nu basisschool?”, zegt de jongste ineens. Nu moet ik wat bedenken, waarom vragen ze ook altijd door. “Een foutje van mij,” zeg ik tegen ze, “vroeger noemden we het de basisschool.” Ze lachen, dat is gevaarlijk. Hopelijk niet nog meer vragen. Gelukkig draaien ze zich om en spelen ze verder. Ik heb het niet verpest, school is nog steeds leuk. Nou ja, als ze na deze vakantie nog weten wat school is.

Lees verder → Link


Kleuters op schoolreis

Linneaushof

Deze week ging de school op schoolreis naar de grootste speeltuin van Europa, Linnaeushof. Wat wil een kind nog meer? Het is woensdag, de bussen staan klaar en het feest kan beginnen. Wanneer vertrekt de bus nu eens?

De jongens tegen de meisjes
Gelukkig is de speeltuin niet ver. Nou, voor de kinderen wel. Na 5 minuten vragen ze: zijn we er al? Eindelijk mogen we de bus uit. Ik heb 2 jongens en 2 meisjes onder mijn hoede. Het begint al goed. “Ik ga niet op het gras staan”, zegt één van de meisjes “, dan worden mijn voeten nat”.

We smelten, naar binnen!
Helaas begint het direct te regenen. “Naar binnen!”, roepen ze meteen. Dat wordt een moeilijke dag, 80% van de speeltuin is buiten. Na het springkussen, het dansfeest met de mascotte, gaan we het overdekte gedeelte met botsautootje in. De eerste twee uur zijn zo voorbij, gauw naar de verzamelplaats voor de lunch. 

Geslaagde dag
Iedereen lonkt naar de tas met chipzakjes. Helaas moeten ze van mij hun brood eten,balen! Het broodje schuiven ze naar binnen. Ze willen verder spelen! Er zijn nog zoveel attracties. De buiten attracties zijn nu aan de beurt. Het maakt ze niet meer uit dat het regent. De 5 uur vliegt voorbij. Een ijsje erin en terug naar de bus. Linneaushof is een uitstekend park voor een schoolreisje. Veel vermaak voor de kinderen en de begeleiders hebben het relatief eenvoudig.