Siam Park – Tenerife (review)

Siam Park is een geweldig waterpark om op vakantie bij te boeken. Dit stond op de website van de touroperator waarbij we onze vakantie naar Tenerife boekten. Aangezien de jongens waterratten zijn, boekte ik dit waterpark erbij. Hierbij onze review van Siam Park.

Een Thais park op Tenerife?
Trouwens wel vreemd dat een Thais genaamd park op het eiland Tenerife werd gezet, waarom niet Tenerife park of iets dergelijks. In plaats van de attractie ‘Vulcano’ kon deze dan ‘El Tiede’ heten naar de vulkaan op het eiland. Helaas kon ik geen andere namen bedenken voor de overige attracties, vandaar waarschijnlijk het Thaise thema. Wat maakte het ook uit, als we het waterpark maar leuk vonden.

De jongens vinden die wachtrijen erg lang
En wat vinden de jongens het waterpark leuk! In de vakantieweek op Tenerife zijn we in totaal drie keer naar het park geweest. Dit terwijl de eerste keer de wachtrijen iets te lang zijn voor de jongens. Van te voren lees ik dat dit het grootste commentaar is op Siam Park. Met 35 minuten wachten bij attractie één en 40 minuten bij de tweede attractie gaat de dag in Siam Park snel voorbij. Op zich vind ik het nog mee vallen, maar daar zijn de jongens het niet mee eens.

De attracties en park zijn wél leuk!
De attracties zelf zijn zeer leuk. Als eerst gaan we in Kinnaree, een attractie op een band waar je met zijn vieren op moet zitten. Na enkele leuke slingers kom je beneden aan. De tweede attractie is de Jungle Snake, een attractie waar je alleen of met zijn tweeën naar beneden kan. Na een korte drinkstop gaan we een ijsje halen. Er is een leuk winkel gebied met allemaal merchandise en genoeg eten. Dit is naast de lockers die trouwens verdomd handig zijn. Om de dag relax af te sluiten nemen we de lazy river. Een erg relaxe lange tocht, maar smeer je goed in tegen de zon.

Siam Park busDe taxi is de beste manier om Siam Park te bereiken
De tweede keer nemen we weer een taxi naar Siam Park. Van ons hotel  naar Siam Park kost het tussen de 5 en 7 euro. Er is trouwens ook een gratis pendelbus die enkele vaste haltes heeft. Aangezien dit een dubbeldekker is met een open dak, moeten we die ook nemen van de jongens. Alleen blijft het bij één keer. De bus stopt namelijk niet voor het hotel en onze busstop is de laatste halte in de ronde. Dit betekent een ritje van zo 30 minuten plus 15 minuten wandelen in plaats van 5 minuten met de taxi. De jongens hebben al genoeg gewacht zo dag in Siam Park.

Glijbaan Singha is wat mij betreft het leukst
Dag twee pakken we slimmer aan, we zijn iets voor tienen in Siam Park. Aangezien we al tickets hebben, weten waar de lockers zijn, is de wachttijd bij de eerste drie attracties daardoor minder dan 10 minuten. Hierdoor doen we in de eerste twee uur al meer dan op dag één. Vooral de attractie ‘Singha’ waar je met twee of drie achter elkaar zit in een band, is super leuk. Je wordt goed nat in de attractie en er zitten verrassende en snelle elementen in. Na drie dagen Siam Park is dit toch wel mijn favoriete attractie.

The Wave Palace is favoriet bij de jongens
Voor de jongens is de topattractie ‘The Wave Palace’. Dit is een groot bad die een grote golf produceert. Of de Thaise medemens hier zo blij mee is weet ik niet met die Tsunami van 2004 in mijn achterhoofd hebbend. De jongens en de rest van de bezoekers van Siam Park genieten in ieder geval van deze grote  golf. De opwinding voor dat die golf komt zet de juiste sfeer neer. Het levert daarna ook nog eens leuke filmpjes met de actioncam op.

Een ideaal park voor acht- en tienjarige
De overige attracties zijn ook erg leuk, maar vallen tegen als je lang in de rij hebt gestaan en ‘Singha’ al reeds hebt gedaan. De jongens  (8 en 10 jaar) hebben echter drie dagen genoten in Siam Park. Ik denk als je kind acht jaar oud en langer dan 1 meter 25 is, dit het ideale moment is om Siam Park te bezoeken. Voor kinderen onder de 1 meter 25 is het een stuk minder. Denk er ook aan dat het als je met zijn drieën bent, dit niet het ideale aantal is. Een band van vier moet van het personeel gevuld worden met vier personen en er zijn niet vaak eenlingen. De wachttijd loopt daardoor iets op.

Dat strenge beleid en het toezicht is wél goed en zorgt ervoor dat Siam Park veilig aan voelt om met twee jonge kinderen te bezoeken. Siam Park maakt de vakantie op Tenerife extra leuk en het is zeker een mooie bijboeking op onze vakantie. Wij raden Siam Park aan iedereen aan, ook tijdens deze drukke zomerperiode!

 

Review: Costa Banana – De Gruwelijke Generaal

Dictatoren zijn de laatste tijd in. Zeker nu Donald Trump met Kim Jong-Un de laatste weken het nieuws hebben gevuld. Afgelopen maand heeft bij ons in teken gestaan van een andere dictator, Pablo Fernando van Costa Banana. Een boek die volgens kinderboekenwinkel In de Wolken leuk is voor kids van rond de 10 jaar oud.  Hierbij onze review van het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’.

De republiek bedacht in Groningen
Costa Banana is een kleine republiek die verdacht veel lijkt op Cuba. Misschien is dit misschien een fascinatie van schrijver Jozua Douglas.  De naam van de schrijver klinkt als die van een Amerikaan, maar hij komt toch echt uit Groningen. Ik heb voor mijn bezoek aan In de Wolken nog nooit gehoord van Jozua Douglas, maar hij schrijft al meer dan negen jaar kinderboeken. Het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’ is zijn eerste boek uit de Costa Banana reeks. Inmiddels zijn er vier delen uit, de reeks moet dus wel grappig zijn, toch?

Grappig met een keerzijde
Grappig is het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’ zeker. Grappig hoe dictator Pablo Fernando overal zijn hoofd op laat zetten, grappig om de illustraties in het boek en grappig om de irritatie tussen broertje en zus. De grappige kant heeft wel een keerzijde. Zo hebben de mensen in Costa Banana niets te zeggen, en zeker als de persoon een vrouw of meisje is. Zelfs zijn eigen dochter Rosa neemt hij niet serieus. Als Pablo Fernando Rosa nou serieus neemt, was hij niet zo in de problemen gekomen. Verdwijnt zijn geliefde niet plotseling en moet hij niet naar die Gruwelijke Generaal luisteren.

Spanning voor alle kids onder de tien jaar
Naast dat het boek grappig is, is het boek ook heel spannend voor kinderen. Kinderen van negen jaar en jonger. Joshua (10 jaar) vind Costa Banana niet spannend genoeg, hij wil meer actie zien. Voor Diego (8 jaar) is er genoeg actie en spanning aanwezig in het boek. Hij luistert aandachtig naar het verhaal waarin vooral Rosa de hoofdrol speelt. Rosa komt er namelijk achter dat zij en haar familie bespioneerd worden. Haar vader en jongere broertje, Fico, vinden echter dat ze ze ziet vliegen. Dat is nu net het problemen, die vliegen.

Rosa, Fico en Gabriel to the rescue!
Ondertussen beraamd de Generaal met zijn handlangers een coup. Een coup die ervoor zal zorgen dat Costa Banana eindelijk als groot land wordt gezien en de grootste vijand het zwaar te verduren krijgt. Althans dat is het plan en waar hebben we dat eerder gehoord. De Generaal heeft echter niet rekening gehouden met Rosa, Fico en hun meester Gabriel. Zij proberen er alles aan te doen om Pablo Fernando zijn geliefde en Costa Banana te redden van die Gruwelijke Generaal. Als ware spionnen gaan ze te werk en ontdekken steeds meer geheime doorgangen in het paleis, wie er allemaal meedoen aan de coup en waar de geliefde van Pabo Fernando zich bevind.

Een spannend voorleesboek is het zeker
De vraag is alleen of ze op tijd zijn om te voorkomen dat de generaal leider wordt van Costa Banana en er een oorlog uitbreekt. Als het aan Fico en Rosa ligt zal dit niet gebeuren. Tot aan het eind van het boek blijft de spanning erin en na vele avonden voorlezen zijn wij erachter of Costa Banana gered wordt. De spanning zorgt ervoor dat Diego en ik het boek ‘Costa Banana – De Gruwelijke Generaal’ een aanrader vinden voor de kids. Om zelf te lezen of als voorleesboek. Joshua geeft daar bij aan dat het boek dus ideaal is voor kinderen jonger dan 10 jaar oud.

Al met al mag Jozua Douglas trots zijn met dit eerste boek van de Costa Banana reeks. Het boek boeit echt en ik wist niet dat een boek over een dictator zo leuk geschreven kan worden. Misschien ligt hier binnenkort daarom de andere boeken in de reeks op tafel.

 

Review: Walibi Wavre (België)

Ik zoek een pretpark met veel achtbanen voor een achtjarige jongen! Met het pretpark Walibi Wavre in België dacht ik dat ik het ideale pretpark voor mijn achtjarige 1.31 meter lange durval had gevonden. Samen met zijn grote broer gingen we dit pretpark bezoeken. Hier een review van Walibi Wavre.

Walibi Wavre had vroeger een top achtbaan
Het was trouwens niet de eerste keer dat ik naar dit pretpark was geweest. Aan het einde van mijn studententijd ging ik met vrienden langs vele pretparken in Europa, waaronder Walibi Wavre. Wat mij bij stond dat ze een achtbaan hadden die je in enkele seconden met een razende gang een kant opschoot, ik dacht achteruit. Alleen al deze achtbaan zorgde ervoor dat Walibi Wavre een een goede herinnering bij mij achterliet.

Vanaf 1.30 meter kan je overal in
De jongens hebben geen goede herinnering aan een Walibi pretpark. Ze zijn met mama een jaar eerder in Nederland naar Walibi geweest. De jongens kunnen bijna nergens in, zeker niet in hun geliefde achtbanen. In Walibi Wavre is dit echter anders, in dit pretpark kunnen de jongens in alle attracties. Dit vinden de jongens en ik best bijzonder, want Diego is 1 meter en 31 centimeter lang. Precies 1 centimeter in zijn voordeel :-). En dit voordeel zal hij in twee dagen volledig benutten. Alle achtbanen zijn diverse malen uitgeprobeerd.

Onze mening van de achtbanen
Over de achtbanen kunnen de jongens daarom wel een mening vormen. De houten achtbaan, de Weerwolf, is de leukste achtbaan. Het gekraak, dat doet het hem echt. De jongens vinden de Cobra die met twee loopings en een kurk voor- en achteruit gaat bijna net zo leuk. De Psyche Undergound is nog zo toppertje, maar duurt net als de Cobra wel kort. Dit is de enige achtbaan waarin ik de kleine man in moet begeleiden. De Vampire, waar je onder de achtbaan hangt, is van een minder niveau. Wel nog steeds leuk om drie keer te doen. Eigenlijk alleen Pulsar en Tiki Trail vallen tegen. Pulsar is gewoonweg niet eng genoeg. De Tiki Trail is de nieuwste achtbaan en ziet er mooi uit, maar mist de spanning. Daarnaast gaat de rij erg traag.

Walibi Wavre Tiki TrailEen leuk overzichtelijk park
Ja, zelf op een dag dat het super rustig in het pretpark is. Eigenlijk is het beide dagen erg rustig (vrijdag en zaterdag). Er is genoeg tijd om de leuke lasergame attractie ‘Challenge of Tutankhamon’ en de 4D film te bekijken. Dat valt mij op van Walibi Wavre. Het pretpark is niet zo groot, eigenlijk lekker overzichtelijk. Je hoeft niet zover te lopen om de attracties af te lopen en op de Tiki Trail na, loopt alles lekker door. Er zijn daarnaast super lekkere friet te krijgen. En dat zegt iemand die liever raspatat eet, dan gewone frietjes.

De entreeprijs van Walibi Wavre is fors
De prijs dan, die is fors voor een klein overzichtelijk park. Een volwassene ticket kost 37,50 euro en je bent volwassen vanaf 1.40 meter lang. Ja, dat is zelfs duurder dan de Efteling. Voor zijn drieëen waren we voor één dag 107,50 euro (2 volwassene en een kind) kwijt. Dat is prijzig en zeker als je twee dagen gaat. Gelukkig betaal je door een arrangement, wij gingen naar het naastgelegen IBIS Hotel, bijna niets voor de hotelovernachting. Twee dagen Walibi met Hotelovernachting plus ontbijt was namelijk 250 euro. Twee dagen waar we ons met zijn drieën erg vermaakt hebben.

Dan vergeet ik nog te vertellen dat we ook kaartjes hadden voor het waterparadijs (voor één dag), hier hadden we echter geen tijd meer voor. Walibi Wavre was namelijk erg leuk. Zeker voor een achtjarige van 1.31 meter die graag in achtbanen wilt!

Review: Nationaal Videogame Museum

Een berichtje op Facebook  met wat foto’s erbij zorgde ervoor dat ik een nieuw uitstapje wist voor de meivakantie. Het bericht op Facebook ging over het Nationaal Videogame museum in Zoetermeer. Na wat heen en weer te hebben geappt hoorde ik alleen maar positieve geluiden over het dit museum. De jongens en ik gingen daarom afgelopen meivakantie naar het museum. Hierbij onze review over het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer.

De jongens zijn echte gamers
Het Nationaal Videogame Museum kan alleen maar een succes worden, want de jongens zijn echte game meneertjes. Misschien moet ik ze zo niet noemen, want dan vergelijk ik ze met die Youtuber waarvan ze filmpjes kijken. Maar van gamen houden ze wel. Niet alleen de game Fortnite, welk kind tegenwoordig niet, maar ook de games op de Nintento Classic en de Super Nintendo Classic die ik in huis heb gehaald. Om nog meer van deze klassieke spelletjes te weten te komen en natuurlijk te spelen, zijn de jongens wel te porren om dit museum te bezoeken.

Is dit wel een museum?
Nu we geweest zijn, vraag ik mij af waarom het een museum wordt genoemd.  De kids krijgen de uitleg echt niet mee uit welke tijd een spelcomputer komt.  Naar mijn uitleg willen ze ook  niet luisteren, want ze zijn alleen maar gefocused om de games te spelen. Er staan wel enkele borden met tekst erop, maar daar letten ze niet op en de borden nodigen ook niet uit om gelezen te worden. In ieder geval niet mijn kids en nu ik er twee keer rondgelopen heb, zie ik andere kids dit ook niet doen. Ik vraag mij dan ook af of het International Counsil of Museum dit een museum zou noemen.

GamenWe hebben genoten van die oude spellen
Als je het woord ‘Museum’ weghaalt en er bijvoorbeeld ‘Game hal Zoetermeer’ van maakt, dan zou het veel meer kloppen. Een game hal die je terug in het verleden werpt en ervoor zorgt dat je heel veel plezier hebt. Zo heb ik genoten van Ski or Die en vele oude arcadehal spellen. Vooral het rijden in de auto’s en de schietspellen kan ik keer op keer spelen. Oh ja, ik was met de jongens. De jongens delen geheel mijn mening over de schietspellen. Alleen hun smaak ligt bij andere spellen dan ik. Het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer heeft echter genoeg spellen om ze uren te vermaken.

Je betaalt voor het aantal uren spelen
Het museum heeft vaste entree prijzen op basis van de tijd die je binnen wilt blijven. Voor 5 euro kan je er een uur rondlopen. Ik kan je verzekeren dat je hier echt niet genoeg aan heb, de eerste keer was het uur namelijk zo voorbij. De tweede keer dat we geweest zijn, hebben we daarom voor drie uur gekozen. Dit kost 7,50 per kind en 10 euro voor een volwassenen. In totaal hebben we 2,5 uur gespeeld, maar de 3 uur kunnen we zo vol maken. De laatste optie is de hele dag toegang te krijgen tot het museum, maar dat vind ik als ouder natuurlijk niet goed ;-). Zelfs niet op een natte dag, maar het is wel een ideale dag om dit museum te bezoeken.

Bij de entree zit het restaurant gedeelte. Deze is simpel en heeft drankjes, snoep, chips en gerechtjes. Ideaal voor iedere gamer. Conlusie, op het woord ‘Museum’  na is het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer een aanrader om met de kids naartoe te gaan.

Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.

Review: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug

Fuzzby is hét monster die lekker kan koken, wat een kookfestijn moet dit deel van de Monster Snackbar zijn nu Fuzzby zijn broer opduikt. Het is alweer het derde deel van het boek ‘De Monstersnackbar’. Diego is een echte fan van deze boekenreeks en hij wilde niets liever dan dit boek als voorleesboek. Zeker nu hij bezig is met zijn boekbespreking over De Monstersnackbar deel één. Lees onze review of dit derde deel net zo grote klapper is als deel één en twee.

Joshua gaat ineens lezen
Deze blog mag Diego trouwens nog niet lezen, want ik heb het boek nog niet aan hem voorgelezen. Ik ben niet de enige in huis die dit deel al uit heeft. Joshua stemt dan wel schoorvoetend in om De Monstersnackbar te kiezen als voorleesboek, eenmaal thuis wilt hij alvast een kijkje nemen in het boek. Een half uur later vertelt hij trots dat hij hoofdstuk één al uitgelezen heeft. Dat is toch al snel 50 pagina’s de monstersnackbar kennende. Het wordt nog gekker, want Joshua heeft drie leessessies en een dag later het boek alweer uit. Wat maakt dit monstersnackbar deel toch zo speciaal vraag ik mij af.

Voor hamburger blijven Joshua en ik op
Ik denk dat het magische woord ‘hamburgers’ is. Voor een goede hamburger kunnen ze Josh en mij ’s nachts namelijk wakker maken. Laat dit deel van de Monstersnack nou net als ondertitel ‘De burgers bijten terug’ heten. Net als bij het tweede deel ‘De pizza der duisternis’ beschrijft David o‘Connell de personages in het kort. Zo kan de lezer zonder voorkennis aan een willekeurig deel van De Monstersnackbar beginnen. Naast Fuzzby, het mensenkind Joep en de andere stamgasten van de snackbar, is Fuzzby zijn broer nieuw in het boek. Nog zo topkok, maar dan in het klaarmaken van sandwiches. Zoals alle broers doen, moeten Fuzzby en Zuffby laten zien we de beste broer is en wordt er een wie-kan-de-beste-sandwich-maken wedstrijd gehouden. Een sandwich die monsterlijk groot is en monsterlijke smaken heeft.

Er gaat weer iets mis in de Snackbar
Na de personages moet ook in dit deel iets misgaan in De Monstersnackbar. Waar er in het eerste deel zombie cakejes  en exploderende milkshake zijn, heeft David o’Connell weer een mooie beeldspraak gevonden voor het mislukte eten. Ik zal niet alles verklappen, maar het heeft met honden en katten te maken. Ja, Barry de monster huiskat heeft er iets mee te maken. Voor de volwassene is het verhaal natuurlijk veel te simpel, maar ik kan mij voorstellen dat een kind weg smult in het verhaal. Monsters, vele mislukkingen, dan wordt er natuurlijk veel gelachen.

Een roadtrip waar die gemene slak opduikt
Naast het lachen moeten monsters natuurlijk voor spanning zorgen. De monsters gaan met het mensenkind Joep op een roadtrip. Dit keer is er een foodfestival waar Fuzzby, Zuffby en onze bekende gemenerik niet kan ontbreken. Ja, die vervelende slak is ook weer terug. In ‘De burgers bijten terug’ voorspelt dit ook niet veel goeds. Kunnen Fuzzby en Joep ook dit keer de gemenerik een halt toe roepen. Na nog geen uur lezen ben ik bij het einde gekomen van De Monstersnack en ik denk dat de monsterback voor kids een succes formule is.

Ik heb eigenlijk maar één opmerking op deze boekenreeks, het boek leest te snel weg, zelfs voor kids.  Dat is best zonde van het geld. Ik neig het volgende deel van de bibliotheek te lenen in plaats van het te kopen. Maar voor de rest is dit deel van De Monstersnackbar een aanrader. Ik weet zeker dat Diego zal genieten van ‘De Monstersnackbar – De burgers bijten terug’. Spanning, lol, monsters, wat wil hij nog meer!

Titel: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug
ISBN: 978 90 483 1081 4
Schrijver:  David o’Connel
Uitgever: Veltman uitgevers


Verslag: Museumnacht Kids (Den Haag)

Escher

De Museumnacht Kids. Dat klinkt spannend voor kinderen. Eigenlijk komt het door het woord ‘nacht’. Laat opblijven, welk kind wil dit nu niet. Vorig weekend zijn wij naar de Museumnacht Kids in Den Haag geweest. Hier ons verslag van dit Haagse evenement.

De museumnacht van vorige jaar was een succes
Het was niet de eerste keer dat we naar de Museumnacht kids gingen. Vorige jaar was onze eerste keer en het beviel zo goed dat de jongens graag nog een keer wilde. Ze wilde zelfs liever naar de museumnacht dan de schooldisco die dezelfde avond werd gehouden. Dit kwam door de spanning, het lekkere eten en de leuke activiteiten die ieder museum organiseerde. Zo had de rondleiding in de Gevangenpoort een blijvende indruk achtergelaten. Iedere keer als we langs de Hofvijver liepen, dan kwam lachend het ‘poep’ verhaal weer ter sprake.

De electriciteitsfabriek was iets te diep
Waar we vorige jaar het Gemeente museum, het Museon, de Tweede Kamer, de Gevangenpoort en het Haagse Filmhuis bezochten, lieten we ze dit jaar links liggen. Niet vanwege het programma, maar we wilde wat anders zien. Mij leek de Eletriciteitsfabriek een interresante plaats om te bezoeken. Dit was het zeker, er waren namelijk allerlei bewegende kunstwerken gemaakt. De rondleiding begrepen we echter niet. Tijdens deze rondleiding werd bij ieder kunstwerk een stukje opgevoerd door enkele kinderen om een diepere gedachte op te roepen. Een leuk idee, maar wij zagen het niet.


Poppentheater

Van Vermeer naar een Poppentheater
Na een super lekkere hamburger bij de Electriciteitfabriek, voor een kind wel iets te culinair gemaakt, gingen we naar het Mauritshuis. Dat is echt een schitterend museum, de jongens vonden het ook mooi, maar de kunst sprak ze niet echt aan. Zelfs het Meisje met de Parel van Vermeer konden ze niet bekoren. Gelukkig had ik op de volgende stop, het Haags Historische museum, gezien dat er een poppentheater was. Een gok, want ik wist niet of de jongens (8 en 9 jaar) te oud voor waren. Ze genoten echter van dit poppentheater en vooral door het poep-liedje wat de poppenspeelster zong.

De workshop in Escher in het Paleis is écht top!
De Museumnacht Kids is echt niet alleen door het woord ‘poep’ leuk, want onze volgende stop maakt de avond compleet. Escher in het Paleis spreekt de jongens erg aan. Zeker na het volgen van een workshop linoleum. Tijdens deze workshop krijgen de jongens een erg goede en gecontroleerde uitleg van een kunstenaar. Na het maken van een tekening, gutsen de jongens erop los. Een afdruk later, wachten met een lekker drankje en hapje, is hun kunstwerk klaar. Net op tijd, want de Museumnacht Kids voorbij.

De vier uur vlogen voorbij en ons zie je volgend jaar weer tijdens de Museumnacht Kids door Den Haag wandelen als het doorgaat. De Museumnacht Kids is vooral leuk vanwege de workshops, speurtochten en voorstellingen. Een succes verzekerd evenement die een mooie indruk achterlaat bij kinderen

Gedurende het jaar worden op veel plaatsen Museumnachten gehouden, denk aan steden als Rotterdam, Amsterdam, Maastricht en Utrecht. Voor volwassenen als kinderen. Google er maar eens op!


Review: De Leistert (vakantiepark)

 

We gaan naar het beste vakantiepark van Nederland. Met deze zin bracht ik het nieuws aan de jongens dat we naar vakantiepark ‘De Leistert‘ in Zuid-Limburg gingen. Lees in onze review of dit vakantiepark echt zo goed was om Nederlands beste te zijn.

We zijn luxe gewend
Voordat ik verder ga met deze blog wil ik even een kort onze achtergrond vertellen. We zijn luxe gewend, het Hof van Saksen heeft namelijk de lat hoog gelegd wat betreft vakantieparken. De Leistert zou volgens Nederland de lat makkelijk kunnen aantikken, maar is dat wel zo. Bij aankomst roept Diego vanuit de auto al dat de villa’s erg mooi zijn, een goed begin. Bij binnenkomst in ons vijfpersoonshuisje de luxe, wordt zeker aan deze standaard voldaan. Met een sauna en whirlpool in het huisje gaat het zelfs een stapje verder, maar daar hebben we ook voor betaald.

​Toch wel wat aan te merken op dit park
Bij een nadere inspectie van het huisje houdt het mooie verhaal op. De televisie heeft een kras in het beeldscherm, bij het checken van de keuken inventaris wordt het lijstje met gebreken wel erg groot en de bankzitting is aan vervanging toe. Daarnaast vind ik het raar dat we met twee apparaten de WIFI mogen bereiken, voor de andere apparaten moet we per apparaat 15 euro per week extra betalen. Niet echt klantvriendelijk en het wordt nog klantontvriendelijker bij het leveren van het beddengroep. Wij, een volwassene en twee kinderen, krijgen drie éénpersoonsbed lakenset geleverd. Daar lig ik dan in mijn tweepersoonsbed met een éénpersoons inventaris. Wil ik net als thuis in een volwassenbed slapen, dan moet ik extra betalen.

Er is genoeg positief aan het park
Ik heb mij deze week weer even tiener gevoeld in mijn éénpersoonsbed, de overgebleven dekbedden kon ik gebruiken om het ochtendlicht buiten de slaapkamers te houden. Even genoeg verbeterpunten opgenoemd, want ik moet zeggen dat het park er wel mooi uitziet met al die huisjes. Het straalt wel luxe uit, ze zijn waarschijnlijk het park nog verder vorm aan het geven. Diverse looppaden worden namelijk nog aangelegd. De service op andere vlakken is wel goed te noemen. Een voorbeeld is het sneeuwvrij maken van de wegen. Voor 9:00 in de ochtend zijn alle paden en wegen al netjes begaanbaar.

Indoor speelparadijsEr is genoeg te doen op het park en in de omgeving
Daarnaast heeft het nieuwe restaurant La Salva die op het park bevindt, heerlijk eten. Voor de kids is er tevens een zandspeeltuin in het gebouw die er mooi uitziet. Het subtropische zwembad zorgt voor genoeg plezier voor de jongens (8 en 9 jaar). Ik vind het er wat smoezelig uitzien wanneer er veel mensen zijn. Allemaal zwarte stofjes op de tegels en dit zie ik meerdere dagen achter elkaar. Er is daarnaast genoeg te doen in de buurt van de Leistert. We zijn een dagje naar het drielandenpunt geweest, een uur rijden, maar het hoogtepunt is Euroindoorkarten in Swalmen. Een van de weinige kartbanen waar kids vanaf 1 meter 30 mogen rijden. Diego kan eindelijk rijden in een kart.

Conclusie
Dit is onze ervaring van de Leistert:
+ Mooie aangelegd vakantiepark
+ Genoeg te doen in de omgeving voor de kids
+ Genoeg plezier voor de kids op het vakantiepark- De staat van de meubels en inventaris in de woning
– Zwarte stukjes stof in het zwembad op drukke dagen
– WIFI codes bij kopen bij meer dan twee apparaten 

Bij elkaar hebben we ons goed vermaakt op De Leistert. In de zomer met het buitenzwembad en de speeltuin zal het nog beter vertoeven zijn. Als ze verder uitbreiden en het zwembad upgraden, dan zullen we zeker nog een keer terugkomen.


Review: Early Man

Early ManBron: IMDB.com

Die film wil ik echt zien. Diego wist het direct, hij moest naar Early Man toe. Voordat  de film ‘Paddington 2’ begon,  zagen we de trailer van Early Man. Waar ik dacht “niet weer een film met de kleiachtige personages”, was Diego dus verkocht. Na een verpletterend succes van Wallace & Grommit, enkele andere goede Aardman producties, viel de film van Shaun het schaap mij erg tegen. Lees onze review of Early Man aan Diego zijn hoge verwachtingen kon voldoen en mijn sceptische gedachten kon wegnemen.

Aardman Animations laat kids toch gewoon lachen
Hoe kan ik eigenlijk sceptisch zijn over een film van Aardman. Iedere keer zetten ze weer een film vol humor voor de kids neer. Wat maakt het eigenlijk uit of Aardman nu klei-animaties maakt, als er maar iets te genieten valt. En de films van Aardman zijn niet alleen voor kids, van Wallace & Grommit en Chicken Run heb ik genoten. De afgelopen jaren verwacht ik echter meer van Aardman. Betere en scherpere humor of mooiere special effects. De laatste films zien er namelijk hetzelfde uit als 10 jaar geleden en stilstand is meestal achteruitgang. Of praat ik nu als een volwassen die steeds meer wil en het kind daarin vergeet.

Diego is al om na het zien van de trailer
Ik denk het wel, want het kind (Diego en Joshua) vergeet ik mee te nemen in mijn gedachten. Ik wil dat ze van een film met veel avontuur, spanning en een verrassende wending gaan houden, net als ik. Aardman houdt de gedachte van het kleine kind wel in stand en daarom is Diego lyrisch over ‘Early Man’. En dat alleen al na het zien van de trailer. In zijn hoofd ziet hij een gekke holbewoner die geraakt wordt tijdens een aanvalssprong door een grote bal. En het wordt nog gekker, want wanneer deze holbewoner ergens stil wil binnen sluipen, maakt hij de grootste kabaal die mogelijk is. Exact de humor van een 8 jarige jongen en misschien wel van een jongen die bijna 10 jaar is.

De strijd om de vallei barst los
Ik moet zeggen dat Early Man leuk begint. Vindingrijke humor en een sympathieke holbewoner met zijn trouwe zwijn. Een holbewoner die per ongeluk in zijn gevangenschap vrij komt en eindigt in de arena van de nieuwe heerser. De heerser van de net begonnen bronstijd. Gelukkig ontaard dit niet in een bloedige strijd, maar in een sport die mij niet helemaal doet bekoren. Ook al houdt Diego helemaal niet van de sport, hij vindt die bal die te heet is om vast te houden grappig genoeg. De holbewoner daagt de heerser uit om in de arena te strijden en bij winst krijgen de holbewoners de ingenomen vallei terug. Bij verlies zullen de holbewoners in de mijnen moeten werken op zoek naar erts. Om te kunnen winnen van de heersers krijgen de holbewoners hulp van een leuke vrouw uit de bronstijd. Die wil strijden in de arena, omdat een vrouw dit niet mag van de heerser.

Drie invalshoeken op de film
Dit dunne verhaal bevat kleine humoristische momenten die ervoor zorgen dat Diego heeft genoten van Early Man. Voor hem maakt het niet uit dat de mooie effecten achterwegen blijven en het verloop van het verhaal binnen 10 minuten duidelijk is. Joshua vindt de film wel leuk, maar hij mist de spanning en een goed verhaal. Hij mist een verhaallijn als in ‘Kubo en het magische Zwaard’. De humor is inderdaad leuk voor een kind, maar ik mis de scherpte om ook de film voor een volwassen interessant te maken. Ik zie Early Man meer als een film voor onze vrijdag filmavond. Benen op de bank en Netflix aan.

Eigenlijk zeg ik het precies juist, want Early Man doet mij denken aan een andere Aardman film die we een maand geleden hebben gekeken op Netflix, De Piraten. Een teleurstellende conclusie, Joshua en ik zijn Aardman ontgroeid. Voor kinderen tot en met 8 jaar is Early Man echter een super leuke film om in de voorjaarsvakantie te bezoeken.


Review: De Verschrikkelijke Twee

Een boek over twee grappenmakers betekende natuurlijk dubbele lol. Met deze gedachte kocht ik het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ van Jorry John & Mac Barnett. Als ik het boek mocht geloven, dan was dit een super leuk boek. Er stonden namelijk allemaal aanprijzingen op van andere auteurs zoals die van Jeff Kinney van het boek ‘Het leven van een Loser’. Lees onze review of de jongens en ik dit boek echt grappig vonden.

Dankzij Bootcamp stuitte ik op het boek
Wat in ieder geval grappig was aan dit boek was het feit dat ik dit boek eens niet in mijn standaard boekenwinkel vond. Voor de Kerst zocht ik eerst bol.com af, maar tussen de honderden kinderboeken vond ik niet dat speciale voorleesboek voor de jongens. Het bezoek aan de Bruna leverde ook niets op. Ik ging eens naar de boekenwinkel toe waar ik normaal gesproken de muurzit doe tijdens de bootcamptraining. Ik was er nog nooit in geweest, maar zo vanuit  mijn muurzit positie zag ik daar vaak interessante boeken die ik normaal gesproken niet bij mijn Bruna tegenkwam.

Mick Mulder heeft een doel op zijn nieuwe school
De kinderboeken afdeling van deze boekenwinkel, de Kler, hebben diverse boeken waar mij oog op valt. Uiteindelijk valt mijn keuze dus op ‘De Verschrikkelijke Twee’. Als reden dat ik het boek kies, komt door het feit dat ik zelf ook twee jongens heb. Mijn jongens gedragen zich ook weleens verschrikkelijk, proberen lollig te zijn en daarnaast spreken de cartoons mij aan. In De Verschrikkelijke Twee komt Mick Mulder in Dutjesbroek wonen, een klein dorpje waar de koeien centraal staan. Mick is niet blij met de verhuizing naar Dutjesbroek, maar om zichzelf in Dutjesbroek thuis te voelen, heeft hij zich een doel gesteld. Mick zijn doel is de meester grappenmaker van de school te worden, net als op zijn oude school.

De heer Barsman versus Mick Mulder
Op zijn eerste dag op het Dutjesbroek collega van alles en nog wat komt hij erachter dat hij een geduchte concurrent heeft. Iemand heeft namelijk de auto van de directeur op de trap van de school gezet. We vinden dit een leuk begin van het boek. Aangezien het wel een heel vergevorderde grap is voor de jongens (8 en 9 jaar oud), blijft de grote lach uit. Deze lach blijft zeker uit bij de heer Barsman, de directeur van de school. Hij moet de eer hoog houden van de familie Barsman. Een familie die al generaties lang het directeurschap op deze school heeft bekleed. Meneer Barsman heeft in ieder geval een dader van deze grap op het oog, Mick Mulder.

Klasgenootje Nick de grappen saboteur
De kleine verhaallijn omtrent de Barsmannen brengt trouwens een leuke invalshoek in het boek. Alleen de verhaallijn over de zoon van Barsman die in Mick zijn klas zit, kan ik niet helemaal volgen. Wat ik wel kan volgen en de jongens ook, is de manier waarop Mick zijn grappen voorbereid en uitvoert. Alleen heeft deze manier van grappen maken een probleem, de grappenmaker van de auto saboteert de grappen van Mick. Het ergste nog van de sabotage is dat deze grappenmaker de irritante klasgenoot Nick is.

De grappenmakers oorlog barst los
Nick die juist wil dat Mick samen met hem het grappenmakers duo wordt: De Verschrikkelijk Twee. Voor Mick is het echter oorlog waar niet alleen hijzelf en Nick last van hebben. Dutjesbroek zal de gevolgen, en met name de heer Barsman, van deze oorlog ondervinden. De strijd om de ultieme grap te bedenken zorgt ervoor dat het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ steeds leuker wordt. Het boek is niet alleen grappig, maar ook leerzaam. De feitjes over de koe en het gebruik van de koeien in het verhaal zorgt ervoor dat het boek de jongens ook nog iets leert over koeien.

Gisteren hebben we de Verschrikkelijke Twee uitgelezen. Hoe verder we het verhaal kwam, hoe leuker het boek werd. Zelfs de link met de zoon van Barsman zag ik ineens. Met als uiteindelijke resultaat dat zowel de Diego en ik erg positief zijn over De Verschrikkelijk Twee. Joshua had het niet zo op de grappen, hij houdt meer van spanning. Ondanks Joshua zijn mening, hou ik toch de boeken van John en Barnett vanaf nu in de gaten.