Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.

Review: Vraag maar!

Vraagmaar

Waarom vraag je het niet gewoon. Deze zin zeg ik in een week wel een tiental keer tegen de jongens. Op z’on moment is Joshua al boos geweest en durfde hij niets te vragen of loopt Diego al een tijd mopperend door het huis, omdat hij dacht dat hij iets niets mocht. Ik was dan ook opgetogen toen ik het spel ‘Vraag maar!‘ thuis kreeg gestuurd om uit te proberen. Dit is onze mening (vader en twee jongens) van het spel.

De progressie in het stellen van vragen was er al
Niet dat ik een spel nodig heb om de jongens vragen te leren stellen. De jongens hebben afgelopen jaar zelfs veel progressie geboekt. Waar ze eerst niets vroegen en zich op een negatieve manier uiten, vragen ze nu als ze iets simpels willen. Met iets simpels bedoel ik bijvoorbeeld als ze een snoepje willen, ergens willen spelen of iets uit de winkel willen. Het maakt het leven als papa een stuk makkelijker.

Hoe zit het spel ‘Vraag maar!’ in elkaar
Ik was tóch opgetogen, want een nieuwe invalshoek om ze verder te stimuleren juich ik toe. Het spel ‘Vraag maar!’ moest dit doen door een vijftigtal speelkaarten met vragen/acties erop. Er zaten in totaal vier soorten vragen in het spel. Zowel de vader als het kind hadden vragen/acties voor elkaar. De vragen waren verdeelt in de vragen ‘Papa/kind zegt’ of ‘Papa/kind vraagt’. Het is de bedoeling omstebeurt een vraag te stellen. Uit het antwoord ontstaat dan een gesprek.

Zo simpel, maar effectief
Hoe simpel kon Elma van Vliet het maken. Ik vroeg mij dan ook af het spel zou aanslaan bij de jongens, want alleen vragen beantwoorden klonk erg saai. Niets was minder waar, want de eerste vraag/actie aan Diego ‘Geef papa een knuffel’ zorgde direct voor een warm en leuk gevoel. In totaal hadden we aan elkaar ieder vijf vragen gesteld. In z’on 20 minuten waren de jongens veel meer over mij te weten gekomen en ik meer over hun. Hoe goed was dat!

Veel hilariteit om vragen en antwoorden
Ik ontdekte dat het klimbos één van de uitjes was die Joshua graag wilde doen en hij leerde dat ik bang was voor hoogtes en ik dat niet zo prettig zou vinden. We lachten  om de vragen en de antwoorden. De mooiste vraag was: wat vind je het moeilijkste als papa. Ik antwoordde dat ik het soms moeilijk had met hoe druk de jongens waren. Diego reageerde direct dat hij dacht dat ik het moeilijkste vond niet boos te worden. Wat een mooie jongen!

Het spel ‘Vraag maar!‘ is ook mooi. Het is simpel om te spelen, er zijn geen verliezers, eigenlijk alleen maar winnaars. Elma van Vliet heeft een leuk en simpel kaartspel opgezet die voor veel lol zorgt en inzicht geeft in de familie!

Er bestaat ook een mama kind versie van ‘ Vraag maar’. Wij hebben de vragen van de vader versie gespeeld.


Waarom de smartphone papa zijn leven verrijkt

SmartphoneBron: Smartphone.nl

Het moment was daar, Joshua kreeg zijn eerste smartphone met een simkaart erin. Hierdoor werd zijn wens vervuld, berichtjes sturen naar mama en papa als hij bij één van ons twee was. Ik was eerst terughoudend om Joshua de smartphone met simkaart te geven, maar hij werd al bijna 9 jaar oud. Het voelde goed om hem op deze leeftijd dit te geven.

​Wanneer krijgt een kind in Nederland een smartphone?
Nadat ik de smartphone had gegeven, gebeurde er echter iets onverwachts. Diego kreeg namelijk bij zijn mama ook een smartphone én hij was pas 7 jaar oud. Ik weerhield mijzelf direct negatief te reageren naar zijn mama. Een fout die ik al zo vaak had gemaakt. In plaats daarvan deed ik onderzoek op het internet. Misschien kregen kinderen tegenwoordig op een jonge leeftijd een smartphone. Ik las een artikel uit 2014 dat 11 jaar werd genoemd als de geschikte leeftijd voor een smartphone. Een meer recenter artikel, uit 2017, gaf aan dat kinderen tussen de 8 en 10 jaar al een smartphone kregen. Diego was bijna 8 jaar, dus misschien was hij er al klaar voor.

Papa was ongeschikt voor zo’n grote smartphone
Eigenlijk kreeg Joshua bij toeval een smartphone met simkaart. Ik had namelijk ontdekt dat ik niet de juiste persoon was voor die grote moderne smartphones. Na een tweede keer in korte tijd mijn telefoon te hebben gebruikt als bowlingbal en ik veel geld lichter was, ging ik op zoek naar een kleinere smartphone. Hierdoor kwam de grote smartphone vrij en Joshua was aan de beurt om mijn oude smartphone te krijgen. Hij vroeg uit zichzelf of hij er berichtjes mee mocht sturen en het leek mij een goed idee om er dit keer een simkaart in te stoppen.

Een verrijking van mijn leven
Nu een aantal weken later kan ik alleen maar concluderen dat de twee smartphones een verrijking zijn van mijn leven. Normaal gesproken spreek ik de jongens drie of vier dagen per week en nu ineens heb ik bijna dagelijks contact met ze. Het grappige is dat Diego op een hele andere manier zijn berichten verstuurd als Joshua. Diego stuurt vooral gesproken zijn berichten naar mij toe. Ieder berichtje is ongeveer 4 seconden. Daarnaast stuurt hij ook foto’s op van zijn bouwwerken op.  Joshua schrijft vooral berichtjes uit en stuurt foto’s van zijn tekeningen.  De berichten zorgen iedere keer weer voor een glimlach op mijn gezicht.

Een ruzie opnemen en versturen naar papa
Oké, niet altijd. In de vakantie kreeg ik toch iets te veel berichtjes op mijn werkdag. Ik moest ze via een simpel tekstje duidelijk maken niets meer te sturen. En vooral geen gesproken berichtjes, want die kon ik niet zomaar op werk zomaar afluisteren. Het was ook goed dat ik dat niet deed. In één van de eerste berichten die ik van Diego kreeg, had hij een opname van een ruzie van zijn moeder met Joshua gemaakt. Gezellig gozer was dat ;-).

Nu we allemaal gewend zijn aan de berichtjes en de regels bekend zijn, krijg ik alleen nog een berichtje als ze wat willen vragen of wat willen laten zien. De smartphone is een ideale toevoeging gebleken en zorgt ervoor dat ik weer dichter in hun leven sta.


Waarom papa over zijn goede eigenschappen nadenkt

EigenschappenBron: Pinterest.com

Ik vraag mij vaak af of ik nu een goede papa ben. Ik ben namelijk direct waardoor ik boos kan overkomen, ik ben niet super empatisch en ik ben niet grappig. Zo kan ik nog vele eigenschappen opnoemen die ik kan verbeteren om een betere papa te zijn. Het aantal te verbeteren eigenschappen is daarnaast ook nog eens vele male groter dan de eigenschappen waar ik mijzelf goed in acht.

Niet te veel moeite steken in de ‘slechtere’ eigenschappen
Ik vraag mij dan ook af welke eigenschappen ik nu moet verbeteren om die goede papa te worden? Ik denk dan niet direct om de ‘slechte’ eigenschappen te verbeteren, want dat kost te veel moeite. Ik ben namelijk 37 jaar en ik zal die eigenschappen niet meer 123 kunnen verbeteren. Zo zal ik niet ineens heel empatisch gaan worden. Met kleine stapjes kan ik iets empathischer worden, maar het effect zal niet direct merkbaar zijn. Ik denk zelfs dat de jongens al bijna volwassen zijn wanneer het effect is te merken.

Ik verbeter liever mijn betere eigenschappen
Het lijkt mij makkelijker een goede eigenschap te verbeteren.  Het fine-tunen van de goede eigenschap is een stuk makkelijker. Zo is één van van mijn goede eigenschappen mijn actieve persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag op stap gaat met de jongens. Een dagje naar het strand, samen hardlopen, een museum bezoeken of iets dergelijks. Op dat moment voel ik mijzelf het meest op mijn gemak en dat zorgt ervoor dat de jongens ook plezier hebben.

Je kan ook overdrijven met die activiteiten
Ik heb laatst deze goede eigenschap wat aangepast. Ik kan namelijk ook iets te actief zijn en dan wordt een goede eigenschap een slechte eigenschap. Wat voor mij een ‘rustige dag’ is, is dan voor de jongens vaak te veel. De jongens zijn dan te moe om te genieten van de activiteit, ze worden zelf chagrijnig. In plaats in het weekend uit te rusten, gaan ze extra moe naar bed. En de weekenden zijn er juist voor om een beetje uit te rusten na een week school.

De aanpassing was vrij eenvoudig toe te passen, want ik hoefde alleen het aantal activiteiten aan te passen. De jongens een stuk blijer terwijl ik nog steeds die actieve papa blijf. Zo ben ik weer een klein stapje dichterbij gekomen om een goede papa te zijn…


Papa, zo maak je een knikkerbaan!

Knikkerbaan

Als ouder probeer je aan je kind zoveel mogelijk goede ervaringen over te dragen. Hoe je je moet gedragen, wat gezond is om te eten en hoe je iets in elkaar moet zetten zijn enkele van die ervaringen. Op het begin ben je zelf degene die de kennis overdraagt, maar steeds meer leer je ook van je kinderen. Dit weekend was het weer het geval. Diego liet even zien hoe je met wat papier een knikkerbaan in elkaar kon zetten.

Binnen een half uur stond het geraamte
En die knikkerbaan was geweldig! Het begon allemaal op vrijdag om vier uur. Diego ging naar zijn kamer om knikkerbanen op Youtube te bekijken. Een nieuwe hobby van hem. Na een half uur kwam hij zijn kamer uit en vroeg hij enthousiast of ik zijn geraamte van de knikkerbaan wilde zien. Ik was versteld van zijn inzicht. Met papier, lijm en een schaar had hij een kubus gemaakt. Ik vroeg mij af of hij echt mijn zoon was. Ik kon alleen maar dromen van de creativiteit die hij had.

Van Lego Transformers maken was mijn meesterwerk
Ik ben wel creatief, in mijn hoofd dan. In mijn hoofd bouw ik de mooiste bouwwerken. Mijn hersenen brengen de creativiteit naar mijn vingers toe, alleen die vingers zorgen voor een beroerd eindresultaat. Ik ben nooit verder gekomen dan van Lego mijn eigen Transformers te maken. Een prestatie die ik op mijn negende realiseerde. Ik wilde namelijk alle Dinobots hebben, alleen die waren te duur. Met Lego zorgde ik ervoor dat ik de Dinobots in huis had. Met twee aanpassingen kon ik de robots in dinosaurussen veranderen en weer terug.

Een knikkerbaan van papier, wow!
Voor iets groters had ik geen geduld en dat geduld heb ik nog steeds niet. Ik vind het des te knapper dat Diego met zijn 7 jaar vanuit een aantal Youtube filmpjes aan de slag gaat. Wat hij in zijn hoofd heeft komt écht tot leven. Na het geraamte weet hij precies hoe het begin van de baan eruit ziet, dat daarna een spiraal komt waar de knikker naar beneden gaat en hoe de knikker van de spiraal via een looping beneden moet komen.  Binnen twee uur staat de knikkerbaan klaar voor gebruik en klaar voor een demonstratie.

Ik was zo trots op hem en vandaag ging ik dan ook met plezier samen met hem een nieuwe knikkerbaan maken. Hij was de meester en ik de leerling. Mijn enige goede ervaring die ik met hem kon delen was hem te bejubelen, zodat hij het nog leuker vond om zijn creativiteit te delen.


Huiswerk in de vakantie, nu al?

HuiswerkBron: Schoolplaten.com

Een vakantie en moeten leren, dat kon toch niet! Toch hadden de jongens (7 en 8 jaar) huiswerk meegekregen voor de krokusvakantie. Afgelopen kerstvakantie verbaasde ik mij hier al over en wilde ik er een blog aan wijden. Ik kon mij inhouden, maar nu het weer gebeurde moest ik iets schrijven.

In de onderbouw basisschool al huiswerk
Diego zit in groep 4 en Joshua in groep 5. Groep 4 is de onderbouw van de lage school en dat betekent naar mijn mening spelenderwijs leren. Na school is er tijd om uit te rusten om de volgende dag weer goed te kunnen leren. Voor Diego geldt dit al sinds groep 3 niet meer, hij moet iedere dag 10 minuten lezen. Zijn taal kan hij wel wat verbeteren. Gelukkig heeft Diego er na een stroeve start lol in gekregen dankzij Dolfje Weerwolfje en Geronimo Stilton. Sinds groep 4 blijft het helaas niet bij lezen, hij moet thuis tafels oefenen en meervoudsvormen onder de knie krijgen.

Vroeger pas in groep 8 huiswerk
Ik kon mij van vroeger niet herinneren dat ik huiswerk meekreeg op de basisschool. Misschien had ik huiswerk in groep 8, maar de klassen ervoor zeker niet. Helemaal niet in de onderbouw. Volgens mij moesten wij voor topografie weleens leren en hooguit één keer een boekbespreking doen. De basisschool bestond uit taakjes doen tijdens de schooluren, maar vooral veel lol hebben en spelen. Pas op de middelbare begon ik met het maken van huiswerk.

Iedere week een toets in groep 5?
De boekbespreking moest Joshua al in groep 5 geven. De krokusvakantie vond de school een mooi moment om de voorbereiding te starten. Van de week moest Joshua aan de bak. In totaal kostte het hem en mij vier uur om de boekbespreking te maken en in Powerpoint te zetten. Het liefst zag de school namelijk een Powerpoint presentatie, terwijl veel volwassenen dat nog geeneens kunnen. Huiswerk dat was al normaal voor hem. De afgelopen maanden had hij iedere week een toets. Voor topografie, natuur en aardrijkskunde had hij al meerdere toetsen gehad. Iedere dag moest hij leren.

Wordt de lol niet te vroeg weggenomen
Ik ben trouwens niet alleen negatief over dat huiswerk. Op deze manier leren ze op vroege leeftijd dat ze dagelijks iets thuis moeten doen voor school. Het lijkt er echter op dat kinderen steeds eerder moeten leren en aan een verwachting moeten voldoen. Ik vraag mij dan ook af of de lol steeds eerder wordt weggenomen. De lol en vrijheid die volgens mij ook goed voor hun ontwikkeling is.

​Of heb ik het mis en is dit tegenwoordig de manier om onze kinderen voor te bereiden op de toekomst. Huiswerk vanaf groep 3 of misschien wel groep 1 al?


Hoe papa zijn zoon probeert vragen te leren stellen

Formulier

Daar zat ik op de bank, ineens had ik een voet tegen mijn neus. Ik had niet verwacht dat Joshua mij een trap zou uitdelen. En als hij dat dan deed, verwachtte ik niet een trap tegen het hoofd. Ik had geluk, want ik had geen schade. Ik vroeg mij af waarom hij dit deed.

Chocolade de boosdoener?
Hij was uit het niets boos geworden. We zouden met zijn drieën de laatste aflevering van de serie ‘Voltron: Legendary Defender’ kijken. Om deze laatste aflevering feestelijk af te sluiten hadden we chocolaatjes gekocht, alleen die vond hij niet lekker. Aangezien hij niet om iets anders durfde te vragen, werd hij boos. Hij ging steeds bozer tegen mij aan duwen en ik zette hem daarom opzij. Dat was de foute reactie, want hij stond op en schold mij uit. Ik negeerde hem en keek verder naar de serie. Toen kwam die trap.

Zelfs de simpelste vragen stellen, is moeilijk
Natuurlijk was ik boos en hij moest naar zijn kamer. Nadat we beide waren afgekoeld, ging ik met hem praten. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij boos was geworden. Ik ontdekte de laatste tijd een patroon. Hij werd boos, eigenlijk woedend, omdat hij iets niet durfde te vragen. Zelfs met de simpelste vragen had hij moeite. Aangezien hij de simpelste vragen al niet durfde te stellen, werd hij snel boos en dit verziekte de sfeer thuis.

Een formulier om moeilijke en makkelijke vragen bij te houden
Om hem leren vragen te stellen, bedacht ik een formulier. Het formulier had drie hoofdvlakken. Het bovenste vlak was voor de sticker rij. Het tweede vlak was een rij waarin de vragen kwamen te staan die hij durfde te stellen. Het tweede vlak was opgedeeld in de categorieën eten & drinken, spelen, sporten, school en tv & computer. Het derde vlak had dezelfde indeling alleen stonden hier de oorzaken waarom hij boos was geworden. Het formulier noemde ik ‘Vragen, dat doe ik’.

Na één dag veel data verzameld
We zijn nu twee dagen onderweg en hij heeft een sticker verdient, omdat hij bijna de hele dag niet boos was geworden en veel vragen had gesteld. Hij was alleen vroeg in de ochtend een keer boos. Hij was boos, omdat ik niet met hem om 7:15 naar beneden ging. Hij bleek achteraf bang te zijn alleen beneden te zitten. Ik legde hem uit dat hij dit had moeten zeggen en vroeg hem hoe hij dan wel alleen beneden durfde te zijn. Een favoriet boek beneden klaar leggen bleek het wondermiddel te zijn. Het begin was gemaakt, hopelijk stimuleerde het hem om eerder vragen te stellen.

​Om hem beter bij te staan, hebben zijn broertje en ik ook een formulier. Diego heeft het formulier ‘Luisteren, dat kan ik’  en ik ‘Boos zijn, dat kan toch niet’. Na twee dagen is het rare dat als Joshua eerder vraagt, Diego beter luistert, ik helemaal niet boos hoef te worden. Of wist ik dit al? De jongens beginnen het in ieder geval ook te begrijpen en dat was de bedoeling :-). Nu nog volhouden..


Waarom papa door een post-it smelt

PapaBron: Wethefamily.nl

Het opvoeden van de jongens vind ik lastig. Ik vraag mijzelf regelmatig af of ik goed bezig ben. Neem de scheiding van een jaar geleden, was dat opvoedkundig de juiste keuze? De ene keer denk ik van wel en de andere keer heb ik mijn twijfels. Ik krijg weleens signalen van de jongens dat ik het goed doe, maar nooit een directe terugkoppeling. Tot vorige week, ineens gooide ze een post-it bij mij neer en rende weg.

​Er staat tekst op de post-it
​De post-it was opgerold en ik kon niet zien of er iets op stond. Ik hoorde jongens op Diego zijn kamer giechelen als twee kleine meisjes. Ik was nieuwsgierig naar de post-it. Hadden ze er wat opgeschreven of was het een mislukt knutselwerk? Ik liep naar de post-it toe, hurkte om hem op te pakken en liep naar mijn stoel. Ik rolde de post-it uit en zag een tekst. Ik las de tekst: “Halo papa, ik vind je lief van Joshua en Diego”. Deze vaak emotieloze papa smolt en ik voelde mij ineens heel blij.


Post-it

Niet zo klef doen papa
Ik liep direct naar de kamer van Diego en bedankte de jongens voor de lieve post-it. Ik probeerde ze een knuffel te geven, maar dat vonden ze te veel. Een high-five mocht dan gelukkig wel. Ik probeerde mijn geluksmoment te verlengen met een low-five en een boks, maar de jongens stuurde mij weg. Ze wilden samenspelen en hadden zo hangerige papa in de buurt niet nodig.

De post-it ligt nog steeds op mijn bureau. Hij is wel verfrommeld door een woede uitbarsting van Joshua. Het positieve eraan was dat hij de post-it niet verscheurde. Gelukkig maar, want iedere keer smelt ik weer als ik de tekst lees. Toch gek, dat een post-it met 10 woorden mij een goed gevoel geeft.


De klus avonturen van een onhandige papa

Klussen

Ik heb tijd over en dát betekent helaas dat ik in huis moet klussen. Het triatlon seizoen zit er op en daarnaast ben ik opdrachtloos. En opdrachtloos betekent dat er geen geld binnen komt om iemand in te huren. Ik moet dus zelf aan de bak en dat levert altijd weer een mooi verhaal op. Hierbij een kort verslag van een onhandige papa die zijn zoon blij wilt maken.

Het mislukte krijt-magneet-muur project
Ik had geluk dat mijn zoon niet zoveel eisen had en de klus zag er op het eerste oog simpel uit. De grote man wilde zijn kamer op een paar punten aanpassen. De krijt-magneet-muur, een eerder mislukt project van papa, moest verdwijnen. Mislukt, omdat na twee weken zwoegen de magneetjes niet goed bleven zitten en de krijtmuur constant voor krijtstrepen zorgde op de kleding. Daarnaast heeft hij welgeteld vijf keer met de krijt-magneet-muur gespeeld. Niet echt een goede return on investement had het project.

24 uur werk voor verven en meubels verschuiven?
Dat hoopte ik wel met dit project te halen. Alleen na anderhalve week in het nieuwe project denk ik daar anders over. Ik heb er al 24 uur opzitten en het project nadert nog niet zijn einde. Het project behelsd het weghalen van de krijt-magneet-muur, de muur verven, het bed opnieuw verven en het herplaatsen van meubelen. Kleine klussen, maar ik ben toch al 24 uur bezig geweest. De eerste tegenvaller was het weghalen van de magneet- en de krijtverf. Ik begon met vol goede moed te schuren en na een uur was ik op een kwart. De kamer zag er vanwege de stofzuiger die ik aangesloten had op de schuurmachine, nog schoon uit​. Het volgende uur ging ook lekker, totdat ik achter mij keek. Alles was zwart! De stofzuigerzak was vol geraakt en het stof werd de kamer ingeblazen.


Muur

Er leek wel een vulkaan uitgebarsten zijn
Ik ging maar stoïcijns verder, want alles was al zwart. Na twee uur schuren was de magneet-krijt-muur weg en kon ik beginnen met de schoonmaak. Een hels karwei, want het leek net of er een vulkaan uitgebarsten was op de bovenverdieping. Overal was bedekt met een laagje magneetverf. Zelf het speelgoed in de bakken moest ik schoonmaken. Nadat alles schoongemaakt was, had ik er al 16 uur opzitten. Nu twee lagen verf op de muur, twee lagen groen vlak op de muur en  een witgelakt bed verder, is het einde bijna inzicht. Nog één laag groen op de muur en twee lagen groene lak op het bed en dan is het project afgerond.

In de tussentijd hoop ik snel een opdracht te vinden, want ik ben al dat klussen zat. Geef mij maar een nieuwe opdracht. Ik kan dan mensen inhuren om de trap opnieuw te laten verven in plaats dat ik binnenkort zelf aan de slag mag gaan. Want de trap zelf doen, zou een volgend mooi verhaal opleveren..


Hoe ervaart papa het 10-minutengesprek?

GesprekBron: Kion.nl

Die 10-minutengesprekken blijf ik lastig vinden. Zo vraag ik mij van te voren altijd af of 10 minuten wel voldoende is, welke onderwerpen wil ik bespreken en wat zal ik doen als het gesprek voor ons uitloopt. Gisteren hadden we voor beide jongens het 10-minutengesprek en met alle drie de vraagstukken hadden we te maken.

Vragenlijsten gaven ons richting
Dit 10-minutengesprek was een introductiegesprek. De introductie had als doel om kennis te maken met de leraar/lerares van de jongens, maar vooral om informatie te geven over je kind. Om goed voorbereid te zijn moesten we een vragenlijst invullen over de jongens. De jongens zelf moesten ook een vragenlijst beantwoorden door middel van het aankruizen van smilies. Ik vond de vragenlijsten een goed idee, omdat het gesprek hierdoor al een richting op gestuurd werd. En je als ouder ook het 10-minutengesprek een richting op kon sturen. Ik had daardoor een goed idee waar ik met de leraar/lerares over wilde hebben.

Hoe kunnen 10-minutengesprekken uitlopen?
Om 17:30 stonden we gisteren klaar voor het eerste 10-minutengesprek. Helaas zag ik de ouders bij het 10-minutengesprek voor ons geen aanstalten maken om het gesprek af te ronden. Gelukkig hadden we voor de zekerheid 10 minuten “vrij” tussen ons eerste en tweede gesprek gepland. Om 17:32 klopte ik ietwat bezwaard op de deur om aan te geven dat we aan de beurt waren en wij niet te laat bij het volgende gesprek wilde komen. Om 17:35 waren we dan aan de beurt, waardoor we eigenlijk maar 5 minuten hadden. De volgende ouder riep ons direct wat toe toen we het klaslokaal inliepen. Ze had namelijk om 17:40 haar eerste gesprek en het tweede gesprek had ze om 17:50 had. We namen toch onze tijd en kwamen 17:44 uit het lokaal. Ik voelde mij achteraf toch bezwaard, zowel naar de ouders voor ons als de ouders na ons. Misschien moeten de leraren net als wij ook wat ruimte inplannen na bijvoorbeeld vijf gesprekken.


SchermBron: Nyink.nl

​Verdediging wekt irritatie op
We waren in ieder geval op tijd voor het tweede gesprek. Ook daar liep het gesprek uit en ik klopte weer op de deur. We hadden tijdens dit gesprek drie punten om te bespreken, één daarvan was de drukte die onze zoon ervoer op school. In plaats van medeleven werd ons punt vanuit de leraar/lerares alleen verdedigt. In de klas kon hij echt niet drukte ervaren. En buiten de klas konden de leraar/leraressen er niets aan doen. Na het verwerken van deze reactie, kregen we gelukkig toch nog wat oplossingen aangedragen om meer rust te krijgen in de klas.

De 10-minutengesprek waren voorbij. We hadden stof tot nadenken. Over de leraar/lerares, maar vooral om onze jongens het gemakkelijker te maken op school. Alleen de oplossingen die aangedragen waren om mijn zoon minder last te hebben van de drukte in de klas leken mij te rigoureus. Welke van de aangedragen oplossingen zouden jullie kiezen?

  • Een scherm om het bureau plaatsen als er opdrachten gedaan moeten worden.
  • Apart zitten in de klas in plaats in een groepje van vier.
  • Een koptelefoon op als er opdrachten gedaan moeten worden.