Review: kookworkshop LaBuche

De jongens en ik vinden het leuk om samen te koken. Afgelopen Kerstvakantie gingen we daarom een kookworkshop samen doen bij LaBuche in Voorburg. Lees in onze review wat we van deze workshop vonden.

Een grote opkomst bij de kookworkshop van LaBuche

De jongens vonden het wel spannend samen te koken en als er spanning was, dan ging de kleine man altijd extra druk doen. En druk moest je niet zijn in de keuken. Ik was dan ook benieuwd hoe de workshop ging met al die kinderen bij elkaar. Een keuken was toch een gevaarlijke plaats om met veel kinderen te gelijk te zijn. Het leuke aan deze kookworkshop was dat zowel kind als ouder aan het koken is. Genoeg volwassen om de kids in de gaten te houden. Dat was maar goed ook, want in totaal waren er meer dan tien kinderen bij de kookworkshop. Tel daar bij op de ouders die de kinderen begeleiden en de workshop was goed gevuld. Misschien wel iets te gevuld om genoeg taken te hebben.

We maken een maistaartje en chocolademouse

Als eerst beginnen we met onze handen te wassen. Dit geeft Tarana, de eigenaresse van LaBuche, aan en ik vind dat ze dat goed doet. Altijd schoon werken in de keuken. Daarna legt ze uit dat er een maistaartje wordt gemaakt en chocolademousse. Vooral van de chocolademousse worden we blij. Helaas komt daar een kleine teleurstelling, want Tarana zegt dat we veganistisch gaan koken. Daar hebben wij niet mee rekening gehouden. De jongens kijken erg verbaasd naar mij, een chocolademousse zonder chocolade. Gelukkig is de verbazing snel weg, want we moeten gauw beginnen met de maistaartjes.

Die maistaartjes zien er gezond uit!

De maistaartjes hebben een bodem van maistortilla. Hun eerste taak is acht mooie rondjes maken. Daarna zitten wij voor dit gerecht in de snijdienst ui en bosui. Dat is een uitdaging aangezien we niet proberen te huilen. Er is een snijdienst courgette, paprika, tomaat en kinderen moeten mais uit de blikken halen. Dit is wel erg gezond geeft Diego aan. Hij had heel ander eten bij de kookworkshop verwacht. Joshua werkt stoïcijns verder en laat niet merken wat hij ervan vindt. De tortillarondjes worden in vormpjes gedaan en gevuld met de groenten, tomatensaus en wat geraspte kaas erop. Het ziet er in ieder geval lekker uit.

Die chocolademouse zorgt voor wat gemor

Nu die chocolademouse dan, die kunnen we maken terwijl de taartjes in de oven staan. De chocolademouse is gemaakt van geprakte avocado en banaan met wat ahornsiroop en cacaopoeder. De kids doen hun best de chocolademouse te maken, alleen kunnen ze niet laten om vieze woorden te zeggen als ze kijken naar de prak. Naast het prakken van de banaan en avocado moet er appel gesneden worden en druiven geplukt worden. Wegens de tijd wordt de chocolademouse een dipsaus voor het fruit. Iedereen werkt netjes, dit komt zowel door de oplettendheid van de ouders als van Tarana. Ik ben wel benieuwd hoe het er toe zou gaan als erg geen ouders bij zijn en Tarana alleen met de kids de workshop zou doen. Ik neem aan dat de groep dan kleiner is en met haar overwicht, aangezien ze best streng overkomt, moet dat dan wel lukken.

Onze conclusie

De maistaartjes komen uit de oven en die zijn echt lekker. Joshua is het daar helemaal mee eens, Diego is wat minder enthousiast. Ondanks Diego zijn reactie hebben we nu al twee keer de taartjes thuis gemaakt en het is een goede aanvulling aan onze lijst gezonde gerechten. Daarnaast is het leuk om samen te koken. De chocolademousse is wat minder succesvol, maar dat mag de pret niet drukken. Het is leuk om deze workshop te volgen. Tarana geeft duidelijke uitleg, is goed met de kids en heeft de kids wat geleerd over gezond eten. Ik denk wel dat het handig is om de groepen niet te groot te laten worden, dan kunnen de kids meer doen waardoor ze nog meer leren.

Met een gezamelijke jel eindigen we de kookworkshop van LaBuche en hebben we een leuke ouder/kind herinnering voor later erbij!

Review: Kinderfeestje Jump XL

Ik wil mijn kinderfeestje bij Jump XL houden! In de zomervakantie waren we naar dit trampoline park gegaan en de kleine man was zeker van zijn zaak. Zijn kinderfeestje kon alleen bij dit trampoline gevierd worden. Hierbij  mijn review van het feestje bij Jump XL vestiging Zoetermeer.

Houden de kids het wel twee uur uit bij Jump XL
Van te voren had ik mijn twijfels over een kinderfeestje bij een trampoline park. Tijdens onze vakantie in Hof van Saksen had ik gemerkt dat twintig minuten springen op een trampoline zwaar was, laat staan een uur springen. Een kinderfeestje van één uur kon ik Diego niet aandoen, dus moest ik voor een aanvullend programma zorgen. Een uitstapje naar het nabij gelegen Videogamemuseum was een optie, alleen zag ik het niet zitten om met 12 kinderen 15 minuten te wandelen van Jump XL naar het museum. Uit eindelijk koos ik er voor de kinderen maar liefst twee uur te laten springen. Met ontvangst en achteraf wat eten duurde het kinderfeestje in totaal drie uur.

Niet een proffesionele organisatie
Wat mijn twijfels doet groeien is het contact met Jump XL. Ik vind het regelen van een feestje bij Jump XL niet proffesioneel gaan. Ik ben van de mondelinge communicatie om het één en ander duidelijk te krijgen, alleen daar is Jump XL niet van. Bij de eerste vraag word ik direct doorverwezen naar de website. Ik kan het kinderfeestje reserveren via het formulier op de website, aanvullende vragen vind ik moeizaam beantwoord worden. Naast het invullen van het formulier heb ik dan maar per mail contact met ze. De reactietijd is langzaam en ik vind de reactie niet duidelijk. Neem de taart, ik moet echt de informatie uit ze trekken welke taart te ze hebben.  Het is dat ik de kleine man niet wil teleurstellen, maar anders zou ik nooit bij Jump XL het kinderfeestje gevierd hebben.

JumpxlHet kinderfeestje zelf is zéér geslaagd
Gelukkig is het kinderfeestje zelf één groot feest. Anders dan het contact van te voren, hebben we een zeer behulpzame jongen achter de bar en ook bij de trampoline. De jongen achter de bar zorgt ervoor dat de limonade, is onbeperkt, steeds aangevuld wordt en het eten achteraf staat netjes op tijd op tafel. Hij is daarnaast erg vriendelijk. De jongen bij de trampoline is dit ook en hij leert de kids diverse trucs. Het speel gedeelte van Jump XL Zoetermeer met trampolines is groot genoeg om twee uur vermaakt te worden. Er is een schuimbad om in te duiken, muurtjes waar je overheen kan springen, een balk waar je  als echte gladiatoren elkaar kan afslaan en natuurlijk de trampolines. De twee uur vliegen voorbij.

Conclusie

Op een rare vlucht van Diego na, waarop hij tijdens een salto met zijn kin op een ijzeren omheining land,  is het feestje zeer geslaagd. Dit is mijn mening van het kinderfeestje bij Jump XL.

Pro’s

+ Aardige jongens bij de trampoline als bij de bar

+ Goede afwisseling qua spring mogelijkheden

+ Goede service qua drinken en eten tijdens het feestje

Con’s

– Slechte communicatie vooraf over het te plannen kinderfeestje
– Een kind die op een ijzere omheining kan vallen met zijn kin is wel erg gevaarlijk

Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.

Review: Vraag maar!

Waarom vraag je het niet gewoon. Deze zin zeg ik in een week wel een tiental keer tegen de jongens. Op z’on moment is Joshua al boos geweest en durfde hij niets te vragen of loopt Diego al een tijd mopperend door het huis, omdat hij dacht dat hij iets niets mocht. Ik was dan ook opgetogen toen ik het spel ‘Vraag maar!‘ thuis kreeg gestuurd om uit te proberen. Dit is onze mening (vader en twee jongens) van het spel.

De progressie in het stellen van vragen was er al
Niet dat ik een spel nodig heb om de jongens vragen te leren stellen. De jongens hebben afgelopen jaar zelfs veel progressie geboekt. Waar ze eerst niets vroegen en zich op een negatieve manier uiten, vragen ze nu als ze iets simpels willen. Met iets simpels bedoel ik bijvoorbeeld als ze een snoepje willen, ergens willen spelen of iets uit de winkel willen. Het maakt het leven als papa een stuk makkelijker.

Hoe zit het spel ‘Vraag maar!’ in elkaar
Ik was tóch opgetogen, want een nieuwe invalshoek om ze verder te stimuleren juich ik toe. Het spel ‘Vraag maar!’ moest dit doen door een vijftigtal speelkaarten met vragen/acties erop. Er zaten in totaal vier soorten vragen in het spel. Zowel de vader als het kind hadden vragen/acties voor elkaar. De vragen waren verdeelt in de vragen ‘Papa/kind zegt’ of ‘Papa/kind vraagt’. Het is de bedoeling omstebeurt een vraag te stellen. Uit het antwoord ontstaat dan een gesprek.

Zo simpel, maar effectief
Hoe simpel kon Elma van Vliet het maken. Ik vroeg mij dan ook af het spel zou aanslaan bij de jongens, want alleen vragen beantwoorden klonk erg saai. Niets was minder waar, want de eerste vraag/actie aan Diego ‘Geef papa een knuffel’ zorgde direct voor een warm en leuk gevoel. In totaal hadden we aan elkaar ieder vijf vragen gesteld. In z’on 20 minuten waren de jongens veel meer over mij te weten gekomen en ik meer over hun. Hoe goed was dat!

Veel hilariteit om vragen en antwoorden
Ik ontdekte dat het klimbos één van de uitjes was die Joshua graag wilde doen en hij leerde dat ik bang was voor hoogtes en ik dat niet zo prettig zou vinden. We lachten  om de vragen en de antwoorden. De mooiste vraag was: wat vind je het moeilijkste als papa. Ik antwoordde dat ik het soms moeilijk had met hoe druk de jongens waren. Diego reageerde direct dat hij dacht dat ik het moeilijkste vond niet boos te worden. Wat een mooie jongen!

Het spel ‘Vraag maar!‘ is ook mooi. Het is simpel om te spelen, er zijn geen verliezers, eigenlijk alleen maar winnaars. Elma van Vliet heeft een leuk en simpel kaartspel opgezet die voor veel lol zorgt en inzicht geeft in de familie!

Er bestaat ook een mama kind versie van ‘ Vraag maar’. Wij hebben de vragen van de vader versie gespeeld.


Waarom de smartphone papa zijn leven verrijkt



Het moment was daar, Joshua kreeg zijn eerste smartphone met een simkaart erin. Hierdoor werd zijn wens vervuld, berichtjes sturen naar mama en papa als hij bij één van ons twee was. Ik was eerst terughoudend om Joshua de smartphone met simkaart te geven, maar hij werd al bijna 9 jaar oud. Het voelde goed om hem op deze leeftijd dit te geven.

​Wanneer krijgt een kind in Nederland een smartphone?
Nadat ik de smartphone had gegeven, gebeurde er echter iets onverwachts. Diego kreeg namelijk bij zijn mama ook een smartphone én hij was pas 7 jaar oud. Ik weerhield mijzelf direct negatief te reageren naar zijn mama. Een fout die ik al zo vaak had gemaakt. In plaats daarvan deed ik onderzoek op het internet. Misschien kregen kinderen tegenwoordig op een jonge leeftijd een smartphone. Ik las een artikel uit 2014 dat 11 jaar werd genoemd als de geschikte leeftijd voor een smartphone. Een meer recenter artikel, uit 2017, gaf aan dat kinderen tussen de 8 en 10 jaar al een smartphone kregen. Diego was bijna 8 jaar, dus misschien was hij er al klaar voor.

Papa was ongeschikt voor zo’n grote smartphone
Eigenlijk kreeg Joshua bij toeval een smartphone met simkaart. Ik had namelijk ontdekt dat ik niet de juiste persoon was voor die grote moderne smartphones. Na een tweede keer in korte tijd mijn telefoon te hebben gebruikt als bowlingbal en ik veel geld lichter was, ging ik op zoek naar een kleinere smartphone. Hierdoor kwam de grote smartphone vrij en Joshua was aan de beurt om mijn oude smartphone te krijgen. Hij vroeg uit zichzelf of hij er berichtjes mee mocht sturen en het leek mij een goed idee om er dit keer een simkaart in te stoppen.

Een verrijking van mijn leven
Nu een aantal weken later kan ik alleen maar concluderen dat de twee smartphones een verrijking zijn van mijn leven. Normaal gesproken spreek ik de jongens drie of vier dagen per week en nu ineens heb ik bijna dagelijks contact met ze. Het grappige is dat Diego op een hele andere manier zijn berichten verstuurd als Joshua. Diego stuurt vooral gesproken zijn berichten naar mij toe. Ieder berichtje is ongeveer 4 seconden. Daarnaast stuurt hij ook foto’s op van zijn bouwwerken op.  Joshua schrijft vooral berichtjes uit en stuurt foto’s van zijn tekeningen.  De berichten zorgen iedere keer weer voor een glimlach op mijn gezicht.

Een ruzie opnemen en versturen naar papa
Oké, niet altijd. In de vakantie kreeg ik toch iets te veel berichtjes op mijn werkdag. Ik moest ze via een simpel tekstje duidelijk maken niets meer te sturen. En vooral geen gesproken berichtjes, want die kon ik niet zomaar op werk zomaar afluisteren. Het was ook goed dat ik dat niet deed. In één van de eerste berichten die ik van Diego kreeg, had hij een opname van een ruzie van zijn moeder met Joshua gemaakt. Gezellig gozer was dat ;-).

Nu we allemaal gewend zijn aan de berichtjes en de regels bekend zijn, krijg ik alleen nog een berichtje als ze wat willen vragen of wat willen laten zien. De smartphone is een ideale toevoeging gebleken en zorgt ervoor dat ik weer dichter in hun leven sta.


Waarom papa over zijn goede eigenschappen nadenkt

Ik vraag mij vaak af of ik nu een goede papa ben. Ik ben namelijk direct waardoor ik boos kan overkomen, ik ben niet super empathisch en ik ben niet grappig. Zo kan ik nog vele eigenschappen opnoemen die ik kan verbeteren om een betere papa te zijn. Het aantal te verbeteren eigenschappen is daarnaast ook nog eens vele male groter dan de eigenschappen waar ik mijzelf goed in acht.

Niet te veel moeite steken in de ‘slechtere’ eigenschappen
Ik vraag mij dan ook af welke eigenschappen ik nu moet verbeteren om die goede papa te worden? Ik denk dan niet direct om de ‘slechte’ eigenschappen te verbeteren, want dat kost te veel moeite. Ik ben namelijk 37 jaar en ik zal die eigenschappen niet meer 123 kunnen verbeteren. Zo zal ik niet ineens heel empathisch gaan worden. Met kleine stapjes kan ik iets empathischer worden, maar het effect zal niet direct merkbaar zijn. Ik denk zelfs dat de jongens al bijna volwassen zijn wanneer het effect is te merken.

Ik verbeter liever mijn betere eigenschappen
Het lijkt mij makkelijker een goede eigenschap te verbeteren.  Het fine-tunen van de goede eigenschap is een stuk makkelijker. Zo is één van van mijn goede eigenschappen mijn actieve persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag op stap gaat met de jongens. Een dagje naar het strand, samen hardlopen, een museum bezoeken of iets dergelijks. Op dat moment voel ik mijzelf het meest op mijn gemak en dat zorgt ervoor dat de jongens ook plezier hebben.

Je kan ook overdrijven met die activiteiten
Ik heb laatst deze goede eigenschap wat aangepast. Ik kan namelijk ook iets te actief zijn en dan wordt een goede eigenschap een slechte eigenschap. Wat voor mij een ‘rustige dag’ is, is dan voor de jongens vaak te veel. De jongens zijn dan te moe om te genieten van de activiteit, ze worden zelf chagrijnig. In plaats in het weekend uit te rusten, gaan ze extra moe naar bed. En de weekenden zijn er juist voor om een beetje uit te rusten na een week school.

De aanpassing was vrij eenvoudig toe te passen, want ik hoefde alleen het aantal activiteiten aan te passen. De jongens een stuk blijer terwijl ik nog steeds die actieve papa blijf. Zo ben ik weer een klein stapje dichterbij gekomen om een goede papa te zijn…


Papa, zo maak je een knikkerbaan!

Als ouder probeer je aan je kind zoveel mogelijk goede ervaringen over te dragen. Hoe je je moet gedragen, wat gezond is om te eten en hoe je iets in elkaar moet zetten zijn enkele van die ervaringen. Op het begin ben je zelf degene die de kennis overdraagt, maar steeds meer leer je ook van je kinderen. Dit weekend was het weer het geval. Diego liet even zien hoe je met wat papier een knikkerbaan in elkaar kon zetten.

Binnen een half uur stond het geraamte
En die knikkerbaan was geweldig! Het begon allemaal op vrijdag om vier uur. Diego ging naar zijn kamer om knikkerbanen op Youtube te bekijken. Een nieuwe hobby van hem. Na een half uur kwam hij zijn kamer uit en vroeg hij enthousiast of ik zijn geraamte van de knikkerbaan wilde zien. Ik was versteld van zijn inzicht. Met papier, lijm en een schaar had hij een kubus gemaakt. Ik vroeg mij af of hij echt mijn zoon was. Ik kon alleen maar dromen van de creativiteit die hij had.

Van Lego Transformers maken was mijn meesterwerk
Ik ben wel creatief, in mijn hoofd dan. In mijn hoofd bouw ik de mooiste bouwwerken. Mijn hersenen brengen de creativiteit naar mijn vingers toe, alleen die vingers zorgen voor een beroerd eindresultaat. Ik ben nooit verder gekomen dan van Lego mijn eigen Transformers te maken. Een prestatie die ik op mijn negende realiseerde. Ik wilde namelijk alle Dinobots hebben, alleen die waren te duur. Met Lego zorgde ik ervoor dat ik de Dinobots in huis had. Met twee aanpassingen kon ik de robots in dinosaurussen veranderen en weer terug.

Een knikkerbaan van papier, wow!
Voor iets groters had ik geen geduld en dat geduld heb ik nog steeds niet. Ik vind het des te knapper dat Diego met zijn 7 jaar vanuit een aantal Youtube filmpjes aan de slag gaat. Wat hij in zijn hoofd heeft komt écht tot leven. Na het geraamte weet hij precies hoe het begin van de baan eruit ziet, dat daarna een spiraal komt waar de knikker naar beneden gaat en hoe de knikker van de spiraal via een looping beneden moet komen.  Binnen twee uur staat de knikkerbaan klaar voor gebruik en klaar voor een demonstratie.

Ik was zo trots op hem en vandaag ging ik dan ook met plezier samen met hem een nieuwe knikkerbaan maken. Hij was de meester en ik de leerling. Mijn enige goede ervaring die ik met hem kon delen was hem te bejubelen, zodat hij het nog leuker vond om zijn creativiteit te delen.


Huiswerk in de vakantie, nu al?


Een vakantie en moeten leren, dat kon toch niet! Toch hadden de jongens (7 en 8 jaar) huiswerk meegekregen voor de krokusvakantie. Afgelopen kerstvakantie verbaasde ik mij hier al over en wilde ik er een blog aan wijden. Ik kon mij inhouden, maar nu het weer gebeurde moest ik iets schrijven.

In de onderbouw basisschool al huiswerk
Diego zit in groep 4 en Joshua in groep 5. Groep 4 is de onderbouw van de lage school en dat betekent naar mijn mening spelenderwijs leren. Na school is er tijd om uit te rusten om de volgende dag weer goed te kunnen leren. Voor Diego geldt dit al sinds groep 3 niet meer, hij moet iedere dag 10 minuten lezen. Zijn taal kan hij wel wat verbeteren. Gelukkig heeft Diego er na een stroeve start lol in gekregen dankzij Dolfje Weerwolfje en Geronimo Stilton. Sinds groep 4 blijft het helaas niet bij lezen, hij moet thuis tafels oefenen en meervoudsvormen onder de knie krijgen.

Vroeger pas in groep 8 huiswerk
Ik kon mij van vroeger niet herinneren dat ik huiswerk meekreeg op de basisschool. Misschien had ik huiswerk in groep 8, maar de klassen ervoor zeker niet. Helemaal niet in de onderbouw. Volgens mij moesten wij voor topografie weleens leren en hooguit één keer een boekbespreking doen. De basisschool bestond uit taakjes doen tijdens de schooluren, maar vooral veel lol hebben en spelen. Pas op de middelbare begon ik met het maken van huiswerk.

Iedere week een toets in groep 5?
De boekbespreking moest Joshua al in groep 5 geven. De krokusvakantie vond de school een mooi moment om de voorbereiding te starten. Van de week moest Joshua aan de bak. In totaal kostte het hem en mij vier uur om de boekbespreking te maken en in Powerpoint te zetten. Het liefst zag de school namelijk een Powerpoint presentatie, terwijl veel volwassenen dat nog geeneens kunnen. Huiswerk dat was al normaal voor hem. De afgelopen maanden had hij iedere week een toets. Voor topografie, natuur en aardrijkskunde had hij al meerdere toetsen gehad. Iedere dag moest hij leren.

Wordt de lol niet te vroeg weggenomen
Ik ben trouwens niet alleen negatief over dat huiswerk. Op deze manier leren ze op vroege leeftijd dat ze dagelijks iets thuis moeten doen voor school. Het lijkt er echter op dat kinderen steeds eerder moeten leren en aan een verwachting moeten voldoen. Ik vraag mij dan ook af of de lol steeds eerder wordt weggenomen. De lol en vrijheid die volgens mij ook goed voor hun ontwikkeling is.

​Of heb ik het mis en is dit tegenwoordig de manier om onze kinderen voor te bereiden op de toekomst. Huiswerk vanaf groep 3 of misschien wel groep 1 al?


Hoe papa zijn zoon probeert vragen te leren stellen

Daar zat ik op de bank, ineens had ik een voet tegen mijn neus. Ik had niet verwacht dat Joshua mij een trap zou uitdelen. En als hij dat dan deed, verwachtte ik niet een trap tegen het hoofd. Ik had geluk, want ik had geen schade. Ik vroeg mij af waarom hij dit deed.

Chocolade de boosdoener?
Hij was uit het niets boos geworden. We zouden met zijn drieën de laatste aflevering van de serie ‘Voltron: Legendary Defender’ kijken. Om deze laatste aflevering feestelijk af te sluiten hadden we chocolaatjes gekocht, alleen die vond hij niet lekker. Aangezien hij niet om iets anders durfde te vragen, werd hij boos. Hij ging steeds bozer tegen mij aan duwen en ik zette hem daarom opzij. Dat was de foute reactie, want hij stond op en schold mij uit. Ik negeerde hem en keek verder naar de serie. Toen kwam die trap.

Zelfs de simpelste vragen stellen, is moeilijk
Natuurlijk was ik boos en hij moest naar zijn kamer. Nadat we beide waren afgekoeld, ging ik met hem praten. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij boos was geworden. Ik ontdekte de laatste tijd een patroon. Hij werd boos, eigenlijk woedend, omdat hij iets niet durfde te vragen. Zelfs met de simpelste vragen had hij moeite. Aangezien hij de simpelste vragen al niet durfde te stellen, werd hij snel boos en dit verziekte de sfeer thuis.

Een formulier om moeilijke en makkelijke vragen bij te houden
Om hem leren vragen te stellen, bedacht ik een formulier. Het formulier had drie hoofdvlakken. Het bovenste vlak was voor de sticker rij. Het tweede vlak was een rij waarin de vragen kwamen te staan die hij durfde te stellen. Het tweede vlak was opgedeeld in de categorieën eten & drinken, spelen, sporten, school en tv & computer. Het derde vlak had dezelfde indeling alleen stonden hier de oorzaken waarom hij boos was geworden. Het formulier noemde ik ‘Vragen, dat doe ik’.

Na één dag veel data verzameld
We zijn nu twee dagen onderweg en hij heeft een sticker verdient, omdat hij bijna de hele dag niet boos was geworden en veel vragen had gesteld. Hij was alleen vroeg in de ochtend een keer boos. Hij was boos, omdat ik niet met hem om 7:15 naar beneden ging. Hij bleek achteraf bang te zijn alleen beneden te zitten. Ik legde hem uit dat hij dit had moeten zeggen en vroeg hem hoe hij dan wel alleen beneden durfde te zijn. Een favoriet boek beneden klaar leggen bleek het wondermiddel te zijn. Het begin was gemaakt, hopelijk stimuleerde het hem om eerder vragen te stellen.

​Om hem beter bij te staan, hebben zijn broertje en ik ook een formulier. Diego heeft het formulier ‘Luisteren, dat kan ik’  en ik ‘Boos zijn, dat kan toch niet’. Na twee dagen is het rare dat als Joshua eerder vraagt, Diego beter luistert, ik helemaal niet boos hoef te worden. Of wist ik dit al? De jongens beginnen het in ieder geval ook te begrijpen en dat was de bedoeling :-). Nu nog volhouden..


Waarom papa door een post-it smelt

Het opvoeden van de jongens vind ik lastig. Ik vraag mijzelf regelmatig af of ik goed bezig ben. Neem de scheiding van een jaar geleden, was dat opvoedkundig de juiste keuze? De ene keer denk ik van wel en de andere keer heb ik mijn twijfels. Ik krijg weleens signalen van de jongens dat ik het goed doe, maar nooit een directe terugkoppeling. Tot vorige week, ineens gooide ze een post-it bij mij neer en rende weg.

​Er staat tekst op de post-it
​De post-it was opgerold en ik kon niet zien of er iets op stond. Ik hoorde jongens op Diego zijn kamer giechelen als twee kleine meisjes. Ik was nieuwsgierig naar de post-it. Hadden ze er wat opgeschreven of was het een mislukt knutselwerk? Ik liep naar de post-it toe, hurkte om hem op te pakken en liep naar mijn stoel. Ik rolde de post-it uit en zag een tekst. Ik las de tekst: “Halo papa, ik vind je lief van Joshua en Diego”. Deze vaak emotieloze papa smolt en ik voelde mij ineens heel blij.


Niet zo klef doen papa
Ik liep direct naar de kamer van Diego en bedankte de jongens voor de lieve post-it. Ik probeerde ze een knuffel te geven, maar dat vonden ze te veel. Een high-five mocht dan gelukkig wel. Ik probeerde mijn geluksmoment te verlengen met een low-five en een boks, maar de jongens stuurde mij weg. Ze wilden samenspelen en hadden zo hangerige papa in de buurt niet nodig.

De post-it ligt nog steeds op mijn bureau. Hij is wel verfrommeld door een woede uitbarsting van Joshua. Het positieve eraan was dat hij de post-it niet verscheurde. Gelukkig maar, want iedere keer smelt ik weer als ik de tekst lees. Toch gek, dat een post-it met 10 woorden mij een goed gevoel geeft.