Review: Vraag maar!

Vraagmaar

Waarom vraag je het niet gewoon. Deze zin zeg ik in een week wel een tiental keer tegen de jongens. Op z’on moment is Joshua al boos geweest en durfde hij niets te vragen of loopt Diego al een tijd mopperend door het huis, omdat hij dacht dat hij iets niets mocht. Ik was dan ook opgetogen toen ik het spel ‘Vraag maar!‘ thuis kreeg gestuurd om uit te proberen. Dit is onze mening (vader en twee jongens) van het spel.

De progressie in het stellen van vragen was er al
Niet dat ik een spel nodig heb om de jongens vragen te leren stellen. De jongens hebben afgelopen jaar zelfs veel progressie geboekt. Waar ze eerst niets vroegen en zich op een negatieve manier uiten, vragen ze nu als ze iets simpels willen. Met iets simpels bedoel ik bijvoorbeeld als ze een snoepje willen, ergens willen spelen of iets uit de winkel willen. Het maakt het leven als papa een stuk makkelijker.

Hoe zit het spel ‘Vraag maar!’ in elkaar
Ik was tóch opgetogen, want een nieuwe invalshoek om ze verder te stimuleren juich ik toe. Het spel ‘Vraag maar!’ moest dit doen door een vijftigtal speelkaarten met vragen/acties erop. Er zaten in totaal vier soorten vragen in het spel. Zowel de vader als het kind hadden vragen/acties voor elkaar. De vragen waren verdeelt in de vragen ‘Papa/kind zegt’ of ‘Papa/kind vraagt’. Het is de bedoeling omstebeurt een vraag te stellen. Uit het antwoord ontstaat dan een gesprek.

Zo simpel, maar effectief
Hoe simpel kon Elma van Vliet het maken. Ik vroeg mij dan ook af het spel zou aanslaan bij de jongens, want alleen vragen beantwoorden klonk erg saai. Niets was minder waar, want de eerste vraag/actie aan Diego ‘Geef papa een knuffel’ zorgde direct voor een warm en leuk gevoel. In totaal hadden we aan elkaar ieder vijf vragen gesteld. In z’on 20 minuten waren de jongens veel meer over mij te weten gekomen en ik meer over hun. Hoe goed was dat!

Veel hilariteit om vragen en antwoorden
Ik ontdekte dat het klimbos één van de uitjes was die Joshua graag wilde doen en hij leerde dat ik bang was voor hoogtes en ik dat niet zo prettig zou vinden. We lachten  om de vragen en de antwoorden. De mooiste vraag was: wat vind je het moeilijkste als papa. Ik antwoordde dat ik het soms moeilijk had met hoe druk de jongens waren. Diego reageerde direct dat hij dacht dat ik het moeilijkste vond niet boos te worden. Wat een mooie jongen!

Het spel ‘Vraag maar!‘ is ook mooi. Het is simpel om te spelen, er zijn geen verliezers, eigenlijk alleen maar winnaars. Elma van Vliet heeft een leuk en simpel kaartspel opgezet die voor veel lol zorgt en inzicht geeft in de familie!

Er bestaat ook een mama kind versie van ‘ Vraag maar’. Wij hebben de vragen van de vader versie gespeeld.


Waarom de smartphone papa zijn leven verrijkt

SmartphoneBron: Smartphone.nl

Het moment was daar, Joshua kreeg zijn eerste smartphone met een simkaart erin. Hierdoor werd zijn wens vervuld, berichtjes sturen naar mama en papa als hij bij één van ons twee was. Ik was eerst terughoudend om Joshua de smartphone met simkaart te geven, maar hij werd al bijna 9 jaar oud. Het voelde goed om hem op deze leeftijd dit te geven.

​Wanneer krijgt een kind in Nederland een smartphone?
Nadat ik de smartphone had gegeven, gebeurde er echter iets onverwachts. Diego kreeg namelijk bij zijn mama ook een smartphone én hij was pas 7 jaar oud. Ik weerhield mijzelf direct negatief te reageren naar zijn mama. Een fout die ik al zo vaak had gemaakt. In plaats daarvan deed ik onderzoek op het internet. Misschien kregen kinderen tegenwoordig op een jonge leeftijd een smartphone. Ik las een artikel uit 2014 dat 11 jaar werd genoemd als de geschikte leeftijd voor een smartphone. Een meer recenter artikel, uit 2017, gaf aan dat kinderen tussen de 8 en 10 jaar al een smartphone kregen. Diego was bijna 8 jaar, dus misschien was hij er al klaar voor.

Papa was ongeschikt voor zo’n grote smartphone
Eigenlijk kreeg Joshua bij toeval een smartphone met simkaart. Ik had namelijk ontdekt dat ik niet de juiste persoon was voor die grote moderne smartphones. Na een tweede keer in korte tijd mijn telefoon te hebben gebruikt als bowlingbal en ik veel geld lichter was, ging ik op zoek naar een kleinere smartphone. Hierdoor kwam de grote smartphone vrij en Joshua was aan de beurt om mijn oude smartphone te krijgen. Hij vroeg uit zichzelf of hij er berichtjes mee mocht sturen en het leek mij een goed idee om er dit keer een simkaart in te stoppen.

Een verrijking van mijn leven
Nu een aantal weken later kan ik alleen maar concluderen dat de twee smartphones een verrijking zijn van mijn leven. Normaal gesproken spreek ik de jongens drie of vier dagen per week en nu ineens heb ik bijna dagelijks contact met ze. Het grappige is dat Diego op een hele andere manier zijn berichten verstuurd als Joshua. Diego stuurt vooral gesproken zijn berichten naar mij toe. Ieder berichtje is ongeveer 4 seconden. Daarnaast stuurt hij ook foto’s op van zijn bouwwerken op.  Joshua schrijft vooral berichtjes uit en stuurt foto’s van zijn tekeningen.  De berichten zorgen iedere keer weer voor een glimlach op mijn gezicht.

Een ruzie opnemen en versturen naar papa
Oké, niet altijd. In de vakantie kreeg ik toch iets te veel berichtjes op mijn werkdag. Ik moest ze via een simpel tekstje duidelijk maken niets meer te sturen. En vooral geen gesproken berichtjes, want die kon ik niet zomaar op werk zomaar afluisteren. Het was ook goed dat ik dat niet deed. In één van de eerste berichten die ik van Diego kreeg, had hij een opname van een ruzie van zijn moeder met Joshua gemaakt. Gezellig gozer was dat ;-).

Nu we allemaal gewend zijn aan de berichtjes en de regels bekend zijn, krijg ik alleen nog een berichtje als ze wat willen vragen of wat willen laten zien. De smartphone is een ideale toevoeging gebleken en zorgt ervoor dat ik weer dichter in hun leven sta.


Waarom papa over zijn goede eigenschappen nadenkt

EigenschappenBron: Pinterest.com

Ik vraag mij vaak af of ik nu een goede papa ben. Ik ben namelijk direct waardoor ik boos kan overkomen, ik ben niet super empatisch en ik ben niet grappig. Zo kan ik nog vele eigenschappen opnoemen die ik kan verbeteren om een betere papa te zijn. Het aantal te verbeteren eigenschappen is daarnaast ook nog eens vele male groter dan de eigenschappen waar ik mijzelf goed in acht.

Niet te veel moeite steken in de ‘slechtere’ eigenschappen
Ik vraag mij dan ook af welke eigenschappen ik nu moet verbeteren om die goede papa te worden? Ik denk dan niet direct om de ‘slechte’ eigenschappen te verbeteren, want dat kost te veel moeite. Ik ben namelijk 37 jaar en ik zal die eigenschappen niet meer 123 kunnen verbeteren. Zo zal ik niet ineens heel empatisch gaan worden. Met kleine stapjes kan ik iets empathischer worden, maar het effect zal niet direct merkbaar zijn. Ik denk zelfs dat de jongens al bijna volwassen zijn wanneer het effect is te merken.

Ik verbeter liever mijn betere eigenschappen
Het lijkt mij makkelijker een goede eigenschap te verbeteren.  Het fine-tunen van de goede eigenschap is een stuk makkelijker. Zo is één van van mijn goede eigenschappen mijn actieve persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag op stap gaat met de jongens. Een dagje naar het strand, samen hardlopen, een museum bezoeken of iets dergelijks. Op dat moment voel ik mijzelf het meest op mijn gemak en dat zorgt ervoor dat de jongens ook plezier hebben.

Je kan ook overdrijven met die activiteiten
Ik heb laatst deze goede eigenschap wat aangepast. Ik kan namelijk ook iets te actief zijn en dan wordt een goede eigenschap een slechte eigenschap. Wat voor mij een ‘rustige dag’ is, is dan voor de jongens vaak te veel. De jongens zijn dan te moe om te genieten van de activiteit, ze worden zelf chagrijnig. In plaats in het weekend uit te rusten, gaan ze extra moe naar bed. En de weekenden zijn er juist voor om een beetje uit te rusten na een week school.

De aanpassing was vrij eenvoudig toe te passen, want ik hoefde alleen het aantal activiteiten aan te passen. De jongens een stuk blijer terwijl ik nog steeds die actieve papa blijf. Zo ben ik weer een klein stapje dichterbij gekomen om een goede papa te zijn…


Hoe papa zijn zoon probeert vragen te leren stellen

Formulier

Daar zat ik op de bank, ineens had ik een voet tegen mijn neus. Ik had niet verwacht dat Joshua mij een trap zou uitdelen. En als hij dat dan deed, verwachtte ik niet een trap tegen het hoofd. Ik had geluk, want ik had geen schade. Ik vroeg mij af waarom hij dit deed.

Chocolade de boosdoener?
Hij was uit het niets boos geworden. We zouden met zijn drieën de laatste aflevering van de serie ‘Voltron: Legendary Defender’ kijken. Om deze laatste aflevering feestelijk af te sluiten hadden we chocolaatjes gekocht, alleen die vond hij niet lekker. Aangezien hij niet om iets anders durfde te vragen, werd hij boos. Hij ging steeds bozer tegen mij aan duwen en ik zette hem daarom opzij. Dat was de foute reactie, want hij stond op en schold mij uit. Ik negeerde hem en keek verder naar de serie. Toen kwam die trap.

Zelfs de simpelste vragen stellen, is moeilijk
Natuurlijk was ik boos en hij moest naar zijn kamer. Nadat we beide waren afgekoeld, ging ik met hem praten. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij boos was geworden. Ik ontdekte de laatste tijd een patroon. Hij werd boos, eigenlijk woedend, omdat hij iets niet durfde te vragen. Zelfs met de simpelste vragen had hij moeite. Aangezien hij de simpelste vragen al niet durfde te stellen, werd hij snel boos en dit verziekte de sfeer thuis.

Een formulier om moeilijke en makkelijke vragen bij te houden
Om hem leren vragen te stellen, bedacht ik een formulier. Het formulier had drie hoofdvlakken. Het bovenste vlak was voor de sticker rij. Het tweede vlak was een rij waarin de vragen kwamen te staan die hij durfde te stellen. Het tweede vlak was opgedeeld in de categorieën eten & drinken, spelen, sporten, school en tv & computer. Het derde vlak had dezelfde indeling alleen stonden hier de oorzaken waarom hij boos was geworden. Het formulier noemde ik ‘Vragen, dat doe ik’.

Na één dag veel data verzameld
We zijn nu twee dagen onderweg en hij heeft een sticker verdient, omdat hij bijna de hele dag niet boos was geworden en veel vragen had gesteld. Hij was alleen vroeg in de ochtend een keer boos. Hij was boos, omdat ik niet met hem om 7:15 naar beneden ging. Hij bleek achteraf bang te zijn alleen beneden te zitten. Ik legde hem uit dat hij dit had moeten zeggen en vroeg hem hoe hij dan wel alleen beneden durfde te zijn. Een favoriet boek beneden klaar leggen bleek het wondermiddel te zijn. Het begin was gemaakt, hopelijk stimuleerde het hem om eerder vragen te stellen.

​Om hem beter bij te staan, hebben zijn broertje en ik ook een formulier. Diego heeft het formulier ‘Luisteren, dat kan ik’  en ik ‘Boos zijn, dat kan toch niet’. Na twee dagen is het rare dat als Joshua eerder vraagt, Diego beter luistert, ik helemaal niet boos hoef te worden. Of wist ik dit al? De jongens beginnen het in ieder geval ook te begrijpen en dat was de bedoeling :-). Nu nog volhouden..


Waarom papa door een post-it smelt

PapaBron: Wethefamily.nl

Het opvoeden van de jongens vind ik lastig. Ik vraag mijzelf regelmatig af of ik goed bezig ben. Neem de scheiding van een jaar geleden, was dat opvoedkundig de juiste keuze? De ene keer denk ik van wel en de andere keer heb ik mijn twijfels. Ik krijg weleens signalen van de jongens dat ik het goed doe, maar nooit een directe terugkoppeling. Tot vorige week, ineens gooide ze een post-it bij mij neer en rende weg.

​Er staat tekst op de post-it
​De post-it was opgerold en ik kon niet zien of er iets op stond. Ik hoorde jongens op Diego zijn kamer giechelen als twee kleine meisjes. Ik was nieuwsgierig naar de post-it. Hadden ze er wat opgeschreven of was het een mislukt knutselwerk? Ik liep naar de post-it toe, hurkte om hem op te pakken en liep naar mijn stoel. Ik rolde de post-it uit en zag een tekst. Ik las de tekst: “Halo papa, ik vind je lief van Joshua en Diego”. Deze vaak emotieloze papa smolt en ik voelde mij ineens heel blij.


Post-it

Niet zo klef doen papa
Ik liep direct naar de kamer van Diego en bedankte de jongens voor de lieve post-it. Ik probeerde ze een knuffel te geven, maar dat vonden ze te veel. Een high-five mocht dan gelukkig wel. Ik probeerde mijn geluksmoment te verlengen met een low-five en een boks, maar de jongens stuurde mij weg. Ze wilden samenspelen en hadden zo hangerige papa in de buurt niet nodig.

De post-it ligt nog steeds op mijn bureau. Hij is wel verfrommeld door een woede uitbarsting van Joshua. Het positieve eraan was dat hij de post-it niet verscheurde. Gelukkig maar, want iedere keer smelt ik weer als ik de tekst lees. Toch gek, dat een post-it met 10 woorden mij een goed gevoel geeft.


Papa leert de jongens koken

KokenBron: Pinterest.com

Van de week had ik het ineens in mijn hoofd, ik ga beginnen met de jongens te leren koken. Joshua (8 jaar) heeft gisteren voor ons gekookt én hij had het super gedaan. Hij serveerde ons mini hamburgertjes op afbakbroodjes met daarbij broccoli. Ik was heel trots op hem.

Waar moet hij beginnen
Natuurlijk hielp ik hem, maar het meeste had hij zelf gedaan. Ik begon met te vragen wat hij als eerste moest doen, de broccoli, de hamburgers of de broodjes. Hij gokte de hamburgers, helaas was dat niet goed. Ik heb hem uitgelegd wat we nodig hadden om de verschillende ingrediënten te bereiden en hoe lang het duurde voordat het gaar was. Hij pikte het snel op en hij begon de oven aan te zetten en daarna de waterkoker. Hij had er gelukkig plezier in.


HamburgerbroodjeBron: Hoogvliet.com

Het zondagsritueel met papa
Vroeger vond ik het zelf ook leuk om met mijn vader in de keuken te staan. Volgens mij was ik ook 8 jaar toen hij mij leerde koken. Misschien had ik daarom nu de drang de jongens te leren koken. Naast het gebakken ei leerde hij mij een ei koken en natuurlijk een omelet maken. Het werd een zondagsritueel. Rond 9:00 stonden we met zijn tweeën het ontbijt te maken. Nadat ik wist hoe je het ontbijt klaar maakte, leerde hij mij het avondeten maken met als hoogtepunt bietenprak. Met andere woorden, gooi zoveel mogelijk lekkere en gezonde ingrediënten in de pan met wat bieten erbij. Vooral door het geheime ingrediënt, de piccalilly, was het iedere keer weer smullen.​

Kaas op de hamburger?
Eigenlijk voelde het gisteren net als vroeger, alleen was ik degene die uitleg gaf. Joshua sneed de broccoli netjes af, draaide de hamburgers netjes om in de pan en als een klantgerichte kok vroeg hij of we kaas op de hamburger wilde. Hij vond het omdraaien van de hamburgers het engst, maar dat was ook meteen het leukst. Binnen 15 minuten stond het feestmaal op tafel. Alles was perfect bereid en ik smulde van de maaltijd. De jongens zelf ook, op de broccoli na dan.

Volgende week wil ik met Diego (7 jaar) gaan koken en hopelijk heeft hij net zoveel plezier erin. Nu alleen bedenken wat hij lekker vindt, want dat is denk ik het moeilijkst.


Waarom papa nadenkt over omgaan met geweld

GedachtenBron: Plazilla.com

In wat voor wereld heb ik de jongens neergezet? Soms vraag ik mij dat weleens af. Al dat geweld, oorlogen, zelfmoordaanslagen, het zomaar neerslaan van iemand op straat. Ik ben blij dat ik in Nederland woon en ook nog eens in een goede wijk. In mijn opvoedingslijst voor jongens staat omgaan met geweld niet zo hoog. Hier gebeuren dit soort dingen niet.

Papa’s realiteit check
Hoe dom kon ik zijn, ook bij mij in de buurt is er geweld. Iets meer dan een maand geleden werd op nog geen kilometer van ons huis iemand doodgestoken. Het was dan wel niet bij ons in de wijk, maar het was wel dichtbij. Ik was blij dat wij die avond in huis waren en de jongens niets hadden meekregen van de politie die bij ons in de buurt sporenonderzoek deed. Het was niet een incident op zich, want afgelopen zondag kwam het geweld nog dichterbij. Terwijl ik naar een dansoptreden van de jongens liep, zag ik twee jongens op een pleintje stoeien. Nee, ze waren aan het vechten!

Vechten, daar deed ik niet aan
Ik begreep waarom bij mij het kwartje laat viel. Ik had nooit echt geweld gepleegd, maar twee keer leek het erop dat ik ging vechten. De eerste keer was ik acht jaar oud en ik kreeg ruzie met iemand. De ruzie hield op toen ik de jongen in een houdgreep legde. De tweede keer was op de middelbare school. Ik kreeg wat mot met een vriend op het schoolplein. We stonden tegenover elkaar en waren klaar om te vechten, maar voordat we iets uithaalde besefte we alle twee dat we bij de conrector moesten komen als we dit zouden doorzetten. Dit werd ook nog eens benadrukt door onze vrienden.


GeenGeweldBron: AD.nl

Er is niets aan de hand, we zijn vrienden
Hoe anders was het bij deze jongens. De ene jongen sloeg hard op de andere in en hun vrienden moedigde juist het geweld aan. Ik was niet de enige die het zag, want een paar kinderen van dansgroep liepen geschokt naar binnen. Ze waarschuwde de ouders en die kwamen met mij tegelijk aan op het schoolplein. We dirigeerde de kinderen naar binnen en twee ouders spraken de jongens aan. Het was wel goed zei de ene jongen, want ze waren vrienden. De andere jongen zei niet veel, maar je zag een grote bult bij zijn kaak ontstaan. Hij liep met zijn vrienden weg en we riepen nog na dat hij er een dokter naar moest laten kijken.

Op straat is geen scheidsrechter
De dag erna zat ik op de racefiets en onbewust gingen mij gedachten naar het geweld uit. Ik kreeg nu pas een beeld wat er zich had afgespeeld en ik vond het heftig. De stoten waren precies hetzelfde als bij het vechtgala die ik vorige maand had gezien op televisie. Eén jongen met zijn rug op de grond, de andere bovenop die stoten uitdeelde. Waar bij het vechtgala een scheidsrechter het gevecht stopte, was er hier niemand die het stopte. Pas toen de twee ouders naar de jongens toe liepen, eindigde het geweld.​

De gebeurtenissen maakte mij wakker. Op mijn opvoedingslijst voor jongens stonden omgaan met geweld, respect en vriendschap ineens een stuk hoger op de lijst, jammer.


Hoe papa het eetgedrag van de jongens stimuleert

MonkeyplaternBron: Klind.nl

De jongens hebben een selectief eetgedrag, zeker wat betreft groente en fruit. Ik vind het best moeilijk om voor ze te koken. Een extra moeilijkheidsfactor is het verschillende eetgedrag van de jongens. Joshua is een aardappel eter en eet graag een stukje vlees, maar Diego is een spaghetti, mie en rijst eter.

Wie heeft groente en fruit bedacht?
Als ik van te voren vertel wat we gaan eten, dan zorgt dit vaak genoeg voor een klaagzang. De klaagzang is het grootst bij groente en fruit. De jongens hebben in ieder geval qua groente hetzelfde eetgedrag, ze klagen over alle groenten. Ik moet niet overdrijven, broccoli gaat redelijk goed naar binnen. Fruit gaat gelukkig beter naar binnen. Daarvoor heb we van die knijpfruit pakjes. Ze krijgen daardoor een goede hoeveelheid fruit naar binnen.

​Gelukkig is er de Keuringsdienst van Waarde
Ik ben niet een voorstander van die knijpfruit pakken. Je weet nooit wat ze in zo’n verpakking stoppen. Bij het programma de Keuringsdienst van Waarde wordt vaak aangetoond dat wat op de verpakking staat er (bijna) niet in ziet. De aflevering over de surimi sticks is daar een goed voorbeeld van. Mensen denken dat ze krab eten, maar er zit geen krab in. Dit is niet het enige voorbeeld, ik noem maar de inktvisringen, Bertolli pasta saus met truffels, en cheddar kaas op. Ik kook liever met losse ingrediënten en voeg ze zelf samen.


SchrijfBron: Voedingscentrum.nl

Het zijn toch aapjes ook
Mijn eetgedrag verschilt met die van de jongens, ik ben wél van de groente en fruit. Ik neem vaak ananas, mandarijnen, appels of aardbeien mee naar werk. Laatst stalde ik al het fruit uit op tafel voor het avondeten. Zo stond er een schaal met stukjes appel, aardbeien, partjes mandarijnen en een banaan op tafel. Helaas kwam net onder het avondeten de klusjes man langs en kon ik de jongens niet in de gaten houden. Achteraf bleek dat Joshua alleen wat stukjes appel had gegeten, Diego gelukkig van alles wat, maar dat was niet veel. Ik was teleurgesteld dat de schaal de jongens niet had gestimuleerd meer fruit te eten.

Oh, Een Monkey platter
Ik had gelukkig te snel geoordeeld, want twee dagen later vroeg Joshua om appels en druiven en Diego wilde aardbeien. Bij de lunch hadden ze beide druiven en een appel op en de volgende dag aten ze zelfs het fruit in plaats van een koekje. Ik was verbaasd dat de schaal met fruit zo’n impact had op het eetgedrag. Toevallig kwam ik via een foto op Facebook erachter dat het neerzetten van een schaal of bord met een diversiteit aan eten een Monkey platter werd genoemd.

Nou, de Monkey platter verandert de aapjes hun eetgedrag. Naast het fruit, eten ze veel meer soorten rauwkost, pasta’s, vlees en vis. Tegenwoordig vragen de jongens zelfs om tijgergarnalen en inktvisringen!


Hoe zakgeld de vrijmarkt een stuk aangenamer maakt

Avatar

Wat ben ik moe en heb ik het koud na de vrijmarkt van vandaag.  Twee uur hebben de jongens en ik rondgelopen op de vrijmarkten in de buurt om hun zakgeld uit te geven. En mijn lichaam was net opgewarmd na de Koningsnach van gisteravond. Gelukkig kreeg ik het vanmiddag warm van de jongens. Ze gingen bewust met hun zakgeld om op de vrijmarkt en dat zag ik graag.

Zakgeld zorgt voor geld besef
Dit jaar was het voor het eerst dat de jongens met zakgeld de vrijmarkt opgingen. Sinds september kregen ze iedere week 1 euro van mij. Ik had voor de vrijmarkt hun zakgeld aangevuld met 10 euro de man om helemaal los te kunnen gaan. De vrijmarkt is namelijk één van de hoogtepunten van het jaar voor de jongens. Dit jaar was de vrijmarkt voor mij ook een succes, want de jongens hadden geen aankoop drama’s. Het zakgeld had ervoor gezorgd dat ze besefte dat ze niet alles konden kopen.


Matchbox

Vind je het speelgoed je zakgeld waard?
Waar ik vorige jaar vaak moest aangeven dat het speelgoed te duur was of juist niet. De jongens steeds boos werden omdat ze bijna niets kregen, had ik het dit jaar makkelijk. Iedere keer dat Diego of Joshua vroeg of ze het speelgoed mochten kopen, zei ik: “Van mij mag je het kopen als je genoeg centjes hebt, maar vind je het speelgoed je geld waard?”. Op deze manier kochten de jongens veel bewuster hun speelgoed en gingen ze beide een stuk vrolijker naar huis.

De twee speelgoed handelaars
Joshua had maar enkele aankopen gedaan, want hij wilde sparen voor iets veel groter. Toch kwam hij thuis met Beyblade tollen, Avatar actiefiguren, autootjes en twee knuffels. Diego was bijna door zijn zakgeld heen, maar had wel verschillende autobanen, Beyblade tollen, een skateboardbaan en wat knuffels gekocht. Joshua was alleen boos dat niet hij, maar Diego de een grote autobaan had gekocht. Ik stelde voor dat als Diego akkoord was hij de helft van de autobaan aan Diego betaalde. Diego ging akkoord en beide jongens waren dik tevreden. Voor 1 euro en 50 cent was Joshua mede-eigenaar van een autobaan en had Diego meer zakgeld over.

Ik was blij verrast dat zakgeld de vrijmarkt in een jaar tijd voor zowel de jongens als mij een stuk aangenamer had gemaakt. En dat ondanks de kou van dit jaar!


Hoe papa en jongens thuis zwemslagen verbeteren

diplomaBron: Sportfondsen.nl

Mogen Joshua en Diego afzwemmen voor hun zwemvaardigheid diploma? Volgende week krijgen ze het verlossende antwoord te horen. Het hielp niet mee dat de jongens drie van de vier laatste lessen verstek moesten laten gaan. Beide hadden problemen met hun oren en mochten niet zwemmen. Gelukkig konden we thuis de zwemslagen oefenen!

Die verrekte zwemslagen
Dat was ook nodig, want de zwemjuffrouw gaf aan dat Joshua zijn vlinderslag moest verbeteren om zwemvaardigheid 3 binnen te halen. Diego moest de samengestelde rugslag verbeteren om zwemvaardigheid 1 te halen. Diego had wat deze papa betreft de moeilijkste opgave, want de samengestelde rugslag kende ik niet.

Iedere dag 2 minuten thuis oefenen
Om de zwemslagen onder de knie te krijgen, hebben we vorige week Youtube opgestart. Bij zwemdiploma C kwam ik er namelijk achter hoe snel Diego na het zien van een Youtube filmpje en wat aanwijzigingen een zwemvaardigheid aanleert. Op de zaterdag zwemles was zijn ademhaling bij de borstcrawl nog verkeerd en mocht hij niet afzwemmen. Na op zondag met hem een filmpje te hebben bekeken, 5 minuten op de bank te oefenen en dit maandag en dinsdag 2 minuten te herhalen, constateerde de zwemjuffrouw op woensdag dat hij de borstcrawl goed kon. Op zaterdag mocht hij alsnog afzwemmen voor zijn zwemdiploma C.

Youtube, voordoen en oefenen
Vorige week heb ik daarom met Joshua gekeken naar een Youtube filmpje over de vlinderslag. Joshua probeerde de vlinderslag na te doen, maar hij had moeite met het ritme. Ik pakte daarom zijn benen vast om het ritme van het filmpje aan te geven en het ging direct beter. Voor de juiste insteek pakte ik zijn armen vast en na 10 minuten zag zijn vlinderslag er goed uit. Voor Diego deed ik hetzelfde met de samengestelde rugslag en 10 minuten later was die slag ook onder controle. De jongens oefenden daarna de zwemslagen iedere dag 2 minuten op de bank of mijn bed geoefend. Afgelopen zaterdag zagen de slagen er een stuk beter uit.

Van de week gaan we deze zwemslagen thuis iedere dag twee minuten oefenen en hopelijk zijn zwemslagen dan goed genoeg om volgende week zaterdag het verlossende afzwem kaartje te bemachtigen!

Oefenen in het zwembad kan natuurlijk ook, alleen wilde ik de jongens hun oren laten rusten. Voor zwemdiploma A gingen we vaak vrijzwemmen om vooral te spelen, maar ook om 5 minuten te oefenen met het gat.