Hoe papa en jongens thuis zwemslagen verbeteren

Mogen Joshua en Diego afzwemmen voor hun zwemvaardigheid diploma? Volgende week krijgen ze het verlossende antwoord te horen. Het hielp niet mee dat de jongens drie van de vier laatste lessen verstek moesten laten gaan. Beide hadden problemen met hun oren en mochten niet zwemmen. Gelukkig konden we thuis de zwemslagen oefenen!

Die verrekte zwemslagen
Dat was ook nodig, want de zwemjuffrouw gaf aan dat Joshua zijn vlinderslag moest verbeteren om zwemvaardigheid 3 binnen te halen. Diego moest de samengestelde rugslag verbeteren om zwemvaardigheid 1 te halen. Diego had wat deze papa betreft de moeilijkste opgave, want de samengestelde rugslag kende ik niet.

Iedere dag 2 minuten thuis oefenen
Om de zwemslagen onder de knie te krijgen, hebben we vorige week Youtube opgestart. Bij zwemdiploma C kwam ik er namelijk achter hoe snel Diego na het zien van een Youtube filmpje en wat aanwijzigingen een zwemvaardigheid aanleert. Op de zaterdag zwemles was zijn ademhaling bij de borstcrawl nog verkeerd en mocht hij niet afzwemmen. Na op zondag met hem een filmpje te hebben bekeken, 5 minuten op de bank te oefenen en dit maandag en dinsdag 2 minuten te herhalen, constateerde de zwemjuffrouw op woensdag dat hij de borstcrawl goed kon. Op zaterdag mocht hij alsnog afzwemmen voor zijn zwemdiploma C.

Youtube, voordoen en oefenen
Vorige week heb ik daarom met Joshua gekeken naar een Youtube filmpje over de vlinderslag. Joshua probeerde de vlinderslag na te doen, maar hij had moeite met het ritme. Ik pakte daarom zijn benen vast om het ritme van het filmpje aan te geven en het ging direct beter. Voor de juiste insteek pakte ik zijn armen vast en na 10 minuten zag zijn vlinderslag er goed uit. Voor Diego deed ik hetzelfde met de samengestelde rugslag en 10 minuten later was die slag ook onder controle. De jongens oefenden daarna de zwemslagen iedere dag 2 minuten op de bank of mijn bed geoefend. Afgelopen zaterdag zagen de slagen er een stuk beter uit.

Van de week gaan we deze zwemslagen thuis iedere dag twee minuten oefenen en hopelijk zijn zwemslagen dan goed genoeg om volgende week zaterdag het verlossende afzwem kaartje te bemachtigen!

Oefenen in het zwembad kan natuurlijk ook, alleen wilde ik de jongens hun oren laten rusten. Voor zwemdiploma A gingen we vaak vrijzwemmen om vooral te spelen, maar ook om 5 minuten te oefenen met het gat.


Papa’s dilemma: het uitstapje naar het Residentie Orkest

”Papa, ik ga met school naar een orkest”, vertelde Diego vorige week. Wat gaaf dat de school dit met kinderen uit groep 3 doet. Ik vroeg mij af waar het orkest speelt en hoe de kinderen er komen. Een mail van de klasse-ouder zorgde voor de antwoorden. Ze gaan naar het Residentie Orkest in Scheveningen en met de auto.

Met de auto naar het Residentie Orkest voelt niet veilig. Mij lijkt het gevaarlijk om met allemaal enthousiaste kinderen een autorit naar Scheveningen te maken, want dan moet de ouder zich goed kunnen concentreren.​ Ik merk dat ik een lijstje in mijn hoofd maak met de ouders aan wie ik Diego toevertrouw. Zeg ik nu onbewust iets over de ouders die niet op het lijstje staan? Raar dat ik op deze manier denk, want ik weet niet hoe veilig of onveilig het is.

Ik zit eraan te denken om Diego helemaal niet naar het Residentie Orkest te laten gaan. Nee, dat kan ik niet niet maken. Hij blijft dan alleen op school achter. Al zijn klasgenootjes genieten van het concert terwijl hij op school een boek moet lezen. Waarschijnlijk ook nog eens in een klas waar hij de kinderen niet kent. Dat is nog geen eens het ergste, want hij moet achteraf de verhalen aanhoren van het uitstapje. Ik vraag mij af of hij dan niet meteen het buitenbeentje van de klas is.

Ik moet stoppen met nadenken, want ik ga steeds meer overdrijven. Ik was vroeger toch ook geen outcast. Terwijl alle kinderen uit mijn klas naar schoolzwemmen gingen, bleef ik achter op school. Ik ging niet mee, omdat ik buisjes had. Het was te moeilijk om de oordoppen in te doen en de watten, tape en badmuts op te doen. Ik werd niet raar aangekeken, want de andere kinderen wisten dat ik niet mee kon wegens mijn oren. Met andere uitstapjes ging ik wel mee, alleen waren die niet zo spannend als het uitstapje naar het Residentie Orkest. Wij kwamen niet verder dan het wekelijkse loopje naar de bibliotheek.

Het uitstapje naar het Residentie Orkest is echter eenmalig. Een oplossing is dat ik Diego zelf op de fiets naar het Residentie Orkest breng. Ik zet Diego af en haal hem na het concert weer op. Alleen kost het mij wel een vrije ochtend. Ik doe het graag voor de kleine man, want dan is hij bij het concert aanwezig. Nee, hem zelf brengen is misschien nog gekker. Zijn klasgenoten zien Diego op de heenweg niet, bij het concert is hij er wel en op de terugweg is hij weer weg.

Wacht even, ik moet niet zo moeilijk doen. Laatst werd Diego na een verjaardagsfeestje met de auto thuisgebracht en daar deed ik ook niet moeilijk over. Diego mag naar het Residentie Orkest. Ik ben benieuwd wat hij ervan vindt!


Wie heeft er spanning voor het judo examen?

Judo

Vandaag hadden de jongens voor het eerst hun judo examen. Eindelijk konden ze de maagdelijk witte band wat kleur geven. Vanochtend waren ze beide erg nerveus voor het judo examen. Hielden ze de spanning in bedwang of werd het ze te veel. Hier het verslag van een spannende ochtend met een prettige maaltijd om het af te sluiten.

Diego is de eerste op de mat
Diego was de eerste die de mat mocht betreden. Hij zat sinds december op judo en het was al leuk dat hij mee mocht doen. Diego deed goed zijn best en had er lol in. De worpen daar had hij meer moeite mee. Moest hij nou de arm onder de oksel, om de nek of om de zij doen en moest dat nu van links of rechts. Zijn maatje had dezelfde problemen. De jongens waren lekker bezig en het resulteerde voor Diego in de oranje slip. Hij was super blij met zijn judo examen, want hij had de gele slip overgeslagen.

Hoe ging het ook alweer?
​Hij deed de worpen goed genoeg, in ieder geval beter dan ik ze nu kan. Mijn pak heb ik al jaren geleden aan de wilgen gehangen. Ik was zelf tot de groene band gekomen. Alleen zat het judo niet in mijn bloed. Het wedstrijd vechten daar had ik het moeilijkst mee. Toen ik het hele land moest doorreizen was de lol er helemaal af. Ik was er zo klaar mee dat ik die worpen niet meer bij naam kende en zeker niet welke score je kreeg. Gisteren kwam ik daar achter tijden de Bureau Sport kwis op de NPO. De vraag welke judo worp een ipon zou opleveren had ik fout.​


Judo

Papa voelt de meeste spanning
Het was de beurt voor Joshua zijn judo examen. Hij moest een uur langer zijn spanning in bedwang houden. De vraag was of dit gelukt was. Bij de tweede oefening zag ik dat de zenuwen hem te veel werden. Of ging het gewoon moeizaam met mij. Verwachte ik te veel van Joshua na het bepalen van de oranje slip van Diego. Het verwachtingspatroon zorgde ervoor dat ik niet van zijn examen kon genieten en daaroor kon mama en Diego het ook niet. Lekkere papa was ik. Joshua deed het toch erg goed en hij kreeg de groene slip. 

Twee slippen rijker gingen we trots weg. De witte banden waren ontmaagd en volgende keer zit er een mooie slip op. Om het te vieren gingen we voor de jongens naar de McDonalds. Ik mocht mee, maar eigenlijk had deze papa het niet verdiend.


Papa, doe je wel aan de financiële opvoeding?

Zwerver

De jongens hebben een luxe leventje. Alles wat ze willen, kunnen ze krijgen. Ze hebben een goede gevulde spaarpot, armoede kennen ze niet. Toch ging het van de week over armoede. We reden namelijk langs een poster met daarop een oude man. De jongens lagen helemaal dubbel. Ik vertelde dat ze niet moesten lachen om de man, want hij vroeg om aandacht. De man had namelijk geen huis en leefde in armoede op straat.

Hoe word je zwerver?
Het intrigeerde de jongens. Waarom had deze man geen huis en zwerfde hij op straat, papa? Ik gaf aan dat de man te weinig geld had om een huis te betalen. Vaak komt het doordat de man geen werk heeft . Een andere reden kan zijn dat de man niet met geld om kan gaan. Met de poster vragen ze hulp voor de daklozen. De jongens waren stil op de achterbank, want daar moesten ze over nadenken.

De jongens zien het probleem niet
Een zwerver vinden ze eng en de jongens willen daarom niet dakloos worden. Ze vroegen hoe ze voorkomen om in armoede te geraken? Ik gaf aan dat ze goed met hun geld moesten omgaan. De jongens glunderden, want met geld konden ze omgaan. Ze sparen en kopen alleen in de grote vakanties iets van hun spaargeld. Eén of twee keer je spaarpot legen, dat is papa zijn regel. 


Spaarvarken

Een financiële opvoeding begint al jong
Ik begon ineens over mijn eigen regel te twijfelen. Is op gezette tijden een spaarpot legen wel goed? Moeten ze dat zelf niet bepalen en fouten maken, want van fouten leer je.  Het Nibud stimuleert dat kinderen van jongs af aan met geld leren om te gaan, want dan komen ze later minder vaak in financiële problemen. De twijfel over de regel werd nog groter na het zien van fragmenten uit het programma “Arm in Nederland? Eigen schuld!” . De jongens mogen niet in armoede leven en het komt juist nu vaker voor. Een goede financiële opvoeding is daarom des te belangrijk.

Sinds gisteren heb ik de regel veranderd. De jongens mogen zelf bepalen wanneer ze hun zakgeld uitgeven, maar op is op. Dat een poster op straat papa op het goede spoor zet. Hopelijk gaat het met de oude man poster ook beter dankzij de poster.


Kind en papa douchen in deze maatschappij, een reactie

Zeepbel

Afgelopen dinsdagavond zat ik lekker op de bank op internet te surfen. Om 23:30 besloot ik de avond af te sluiten en mijn bed op te zoeken. Ik kon het niet laten om nog even op twitter te kijken. Ik zag dat papa’tje genoemd was in een melding samen met andere papabloggers. Daar stond het: ’Wat vinden jullie ervan?’. Wat vinden we waarvan vroeg ik mij af en klikte op de link naar de blog.

​Wat voor blog was dit?
Na de eerste alinea te hebben gelezen vroeg ik mij af waar ik in beland was. Ik voelde mij niet lekker bij het lezen van de eerste alinea. Ik bekeek de titel en deze was: ’Samen douchen met je kind’. Mijn hersenen draaide overuren, moest ik deze blog wel verder lezen, wie had de blog ook alweer geschreven, waarom kreeg ik deze vraag via twitter en moest ik de vraag wel beantwoorden? De blog kwam van Papaswereld en van hem had ik al meerdere blogs gelezen. Die blogs waren leuk, leerzaam en goed om te lezen. Ik besloot om door te gaan.

Altijd weer die Denen
Naar mate ik verder las, voelde ik weer de vertrouwde woorden van Papaswereld. De blog ging over het feit of je als papa kon douchen met je zoon of dochter. Dit naar aanleiding van ophef in Denemarken over een foto van een vader en dochter samen in bad met een provocerende tekst eronder. Een foto of tekening met tekst, laat het maar aan de Denen over! Nu de vraag die Papaswereld aan mij stelde: ’Wat vond ik van dat douchen met mijn kind?’ . Met eigenlijk een achterliggende vraag, kon dat nog wel in deze maatschappij? Ik wist het niet, en ik retweette: ’Wat een moeilijke vraag op de late avond..en zeker na het lezen van je blog. te weinig tekens’.


2016

Wat is de reactie van de maatschappij?
Papaswereld liet het er niet bij zitten en reageerde: ’Wellicht voer voor een eigen blog?’. Wat had ik gedaan. Ik wilde de vraag niet beantwoorden en zeker niet in een discussie terecht komen. Ik durfde mijn handen niet te branden aan een blog over dit onderwerp, toch? Wat zou de reactie van de lezers zijn, want ík had al diverse emoties bij deze blog van Papaswereld. Lezen ze de blog helemaal af, laten ze het bezinken, bespreken ze het, delen ze direct hun emoties of kroppen ze het op totdat het explodeert?

Eerst denken en dan doen
Dat is het moeilijke van geschreven tekst. Iedereen kan het anders interpreteren en er is geen mogelijk om de reactie direct te beantwoorden. Daarnaast kan er anoniem gereageerd worden op een blog waardoor de mening vaak zonder blad voor de mond is. Wat positief bedoeld wordt, kan in no-time ontaarden in massa negativisme. Provocatie wordt op provocatie gestapeld.

Ik denk dat mis is aan de maatschappij van tegenwoordig. Mensen reageren direct en het kan anoniem. Ik wens dat dit in 2016 verandert. Mensen die eerst nadenken wat ze te wegen kunnen brengen en wie ze daarbij noemen als ze op sociale media iets plaatsen. Het maakt niet uit of je initieel iets post of dat een reactie ergens op is. De beste wensen voor 2016!


Zomerjas kopen, simpel voor papa?

​Afgelopen vrijdag was het eindelijk warm! De jongens wilde echter hun winterjas aan doen naar school. Waren ze gek geworden? Doe een zomerjas aan! Er was één probleem. Ik kon voor Joshua geen zomerjas vinden. Had hij die niet? Nee, die had hij niet.

Papa to the rescue!
Geen zomerjas? Ik ging er wel één halen met Joshua. Dat kon toch niet zo moeilijk zijn. Joshua had wensen. Hij wilde een neon jas of één met legerprint. Mama vond dat een goede keuze. Vrijdagavond deed ik daarom wat voorwerk op het internet. Ik vond de ideale jas! Eentje van Benetton die je aan beide kanten kon dragen. Aan één kant neon groen en aan de andere kant een legerprint. Een winner!

Een coole gozer
Zaterdag in de winkel liep het toch anders. Die jas vond hij niet hip genoeg. Wat moesten we nu? Ik wist geen winkels met neon jassen. Ik had wel iets anders gezien op het web, bij Coolcat. Maar vond mama dat wel leuk? Mij sprak het wel aan. Bij binnenkomst merkte ik dat Joshua zich op zijn gemak voelde in de Coolcat. De jassen spraken hem meteen aan. Vooral die jas met een grote tijger erop. Die moest hij hebben! Hij paste de jas en we rekende hem af.

De vrouwen vallen flauw
Trots kwam hij thuis met de nieuwe jas. Mama zag de jas, en trok wit weg. Ze vond de jas afschuwelijk. Hoe konden we dat gedaan hebben. Was het dan zo slechte keuze vroeg ik mij af? Even appen met mijn zusje. Die bracht het mij netjes ”Het was niet haar smaak”. Ze vroeg: ”Was het van de markt?” Wat van de markt! We hadden er 50 euro voor neergeteld. Die 50 euro bracht een schokeffect bij beide dames te weeg.

Joshua was verdrietig. De jas was zo mooi! Na veel wikken en wegen mocht hij de jas houden. Hij merkte zelf wel aan de reactie op school of hij volgende keer zo jas ging kopen. Ik wist één ding zeker. Dit was even mijn laatste kinderkleding aankoop. 😉


Papa bang om uiteten te gaan? Relax man!

Pannenkoeken

Uiteten gaan met kinderen, een verschrikking! Althans dat dacht ik toen ik nog geen kinderen had. Was je lekker relax uiteten, zat je in een restaurant met een irritant mormel. Schreeuwen, huilen en zeuren. Ik ergerde er mij zo aan dat uit mijn oren meer stoom kwam dan uit de keuken. Waarom gingen die ouders met hun kinderen uiteten?

Nooit meer uiteten gaan
Nu we zelf kinderen hebben, kon ik de vraag beantwoorden. Nou eigenlijk niet. We gingen niet met de boefjes uiteten. Misschien een enkele keer op vakantie. Dat ging dan moeizaam. De boefjes zaten zuchtend en steunend aan tafel. Het eten, dat ging er niet in. Zonde van het geld! Alleen lunchen met Joshua was een succes. Bij één tent dan, Will’s pancake house. Maar is een pannenkoeken huis een restaurant?

Een bange papa
Waarom gingen we niet naar een echt restaurant met ze? Even nadenken. Ja, ik wist. Ik was gewoon bang! Bang dat de boefjes vervelend werden, bang dat ik boos werd en nog tientallen redenen waar ik bang voor was. De belangrijkste reden was dat ik bang was voor de afkeurende blik van andere. De blik die ik zelf vroeger opzette. En als ik de boefjes mag geloven. Mijn blik is angstaanjagend.

De ommekeer
Waarom was ik eigenlijk bang? Ik had niets te verliezen, toch? Afgelopen kerst vond ik dat er verandering moest komen. Ik dacht, gewoon relax doen papa. Chill! We gingen naar de pizzeria. Pizza doet het altijd goed bij de jongens. En weet je wat, het ging bewonderenswaardig goed. De jongens waren blijkbaar niet het probleem, dat was ik zelf. Ik was rustiger, de boefjes waren dit daarom ook. Het was gezellig. Oké, er waren wat incidenten, maar niets om druk over te maken. De boefjes kregen zelfs een compliment van twee oma’s.

Het lampje begint te branden
Was dat vroeger ook zo. Waren die ouders vroeger bang? Of kon ik nog niet tegen kinderen? Ik weet het niet. Ik besefte voor de zoveelste keer. Als ik relax ben, dan zijn de kinderen dit vaak ook. Wanneer knoop ik dat eens in mijn oren! Binnenkort doen we het volgende restaurant voor kinderen aan. Keuze genoeg: Pizzeria’s, pannenkoeken huizen, Chinezen, Simones aan zee. Ik heb er zin in!

Ben je ook op zoek naar een restaurant voor met de kids. Ik haal hier mijn inspiratie vandaan:


Kietelwedstrijd om te ontspannen

Papa gaan we een kietelwedstrijd doen! Een paar keer per week vragen de boefjes het aan mij. Even stoeien voordat ze zich klaar gaan maken voor het proces dat heet Naar bed gaan. Het is dé manier om alle kinderstress uit de lijfjes te krijgen.

Hoe het ooit begon
De kietelwedstrijd is drie jaar geleden ontstaan. Joshua was gevallen, en was niet te troosten. De enige manier om hem uit zijn huilbui te krijgen was kietelen. Hij moest direct lachen en de ontspanning kwam terug. Wat bleek, dat kietelen hielp ook bij een woede aanval. Het kietelen was zo leuk dat Joshua en Diego erom gingen vragen. Helaas als bij alle kinderen, de eisen stapelde zich op. Weg ontspanning, de boosheid kwam terug. We hadden regels nodig, net als bij een wedstrijd. Vandaar kietelwedstrijd.

De regels
En nu het een wedstrijd is, moest er een arena komen. Die kwam er ook. Op andere dagen noemen we de arena het bed in de slaapkamer van mama en papa. De regels zijn simpel. Er mag niet geslagen worden en niet op het bed gesprongen worden. Dit na het bed incident van de zomer 2014. Op een gegeven moment sprong Diego de lucht in, maakte van zichzelf een bommetje en kwam met zijn knieën op mijn rug terecht, auw! Mijn laatste regel is, er is een tijdslot die van te voren wordt bepaald. Nee, het is niet alleen beperkend voor de boefjes. Sinds vorige week mag ik niet meer onder de oksels kriebelen. Dit nadat de voeten en de bovenbenen ook al in de ban waren gedaan. Grrrr!  Wat een beperkingen!

We worden groter dan WWE!
Je ziet wel, we worden vanzelf proffesioneler. Kijk maar uit worstelorganisatie in Amerika, WWE. Binnenkort gaan we met jullie concurreren! Sinds kort hebben we dan ook bijnamen. De boefjes noemen mij De kietelkoning. Zeg maar, de Hulk Hogan van de WWE. Ik ben de heerser van de ring! Oud, maar nog niet vervangbaar. De andere WWE supersterren zijn Joshua met de bijnaam Het kietelmonster. Diego denkt er nog over na, nu dus nog The unknown.

Ja, oké, we slaan misschien een beetje door. Maar na een werk en schooldag is dit onze manier om de geest leeg te maken en iets leuks met elkaar te doen. Het gaat er uiteindelijk om dat we nog even ontspannen met elkaar kunnen doen voor het naar bed gaan. Al een tijd een regelrechte hit!