De klus avonturen van een onhandige papa

Ik heb tijd over en dát betekent helaas dat ik in huis moet klussen. Het triatlon seizoen zit er op en daarnaast ben ik opdrachtloos. En opdrachtloos betekent dat er geen geld binnen komt om iemand in te huren. Ik moet dus zelf aan de bak en dat levert altijd weer een mooi verhaal op. Hierbij een kort verslag van een onhandige papa die zijn zoon blij wilt maken.

Het mislukte krijt-magneet-muur project
Ik had geluk dat mijn zoon niet zoveel eisen had en de klus zag er op het eerste oog simpel uit. De grote man wilde zijn kamer op een paar punten aanpassen. De krijt-magneet-muur, een eerder mislukt project van papa, moest verdwijnen. Mislukt, omdat na twee weken zwoegen de magneetjes niet goed bleven zitten en de krijtmuur constant voor krijtstrepen zorgde op de kleding. Daarnaast heeft hij welgeteld vijf keer met de krijt-magneet-muur gespeeld. Niet echt een goede return on investment had het project.

24 uur werk voor verven en meubels verschuiven?
Dat hoopte ik wel met dit project te halen. Alleen na anderhalve week in het nieuwe project denk ik daar anders over. Ik heb er al 24 uur opzitten en het project nadert nog niet zijn einde. Het project behelsd het weghalen van de krijt-magneet-muur, de muur verven, het bed opnieuw verven en het herplaatsen van meubelen. Kleine klussen, maar ik ben toch al 24 uur bezig geweest. De eerste tegenvaller was het weghalen van de magneet- en de krijtverf. Ik begon met vol goede moed te schuren en na een uur was ik op een kwart. De kamer zag er vanwege de stofzuiger die ik aangesloten had op de schuurmachine, nog schoon uit​. Het volgende uur ging ook lekker, totdat ik achter mij keek. Alles was zwart! De stofzuigerzak was vol geraakt en het stof werd de kamer ingeblazen.


Er leek wel een vulkaan uitgebarsten zijn
Ik ging maar stoïcijns verder, want alles was al zwart. Na twee uur schuren was de magneet-krijt-muur weg en kon ik beginnen met de schoonmaak. Een hels karwei, want het leek net of er een vulkaan uitgebarsten was op de bovenverdieping. Overal was bedekt met een laagje magneetverf. Zelf het speelgoed in de bakken moest ik schoonmaken. Nadat alles schoongemaakt was, had ik er al 16 uur opzitten. Nu twee lagen verf op de muur, twee lagen groen vlak op de muur en  een witgelakt bed verder, is het einde bijna inzicht. Nog één laag groen op de muur en twee lagen groene lak op het bed en dan is het project afgerond.

In de tussentijd hoop ik snel een opdracht te vinden, want ik ben al dat klussen zat. Geef mij maar een nieuwe opdracht. Ik kan dan mensen inhuren om de trap opnieuw te laten verven in plaats dat ik binnenkort zelf aan de slag mag gaan. Want de trap zelf doen, zou een volgend mooi verhaal opleveren..


Hoe ervaart papa het 10-minutengesprek?

Die 10-minutengesprekken blijf ik lastig vinden. Zo vraag ik mij van te voren altijd af of 10 minuten wel voldoende is, welke onderwerpen wil ik bespreken en wat zal ik doen als het gesprek voor ons uitloopt. Gisteren hadden we voor beide jongens het 10-minutengesprek en met alle drie de vraagstukken hadden we te maken.

Vragenlijsten gaven ons richting
Dit 10-minutengesprek was een introductiegesprek. De introductie had als doel om kennis te maken met de leraar/lerares van de jongens, maar vooral om informatie te geven over je kind. Om goed voorbereid te zijn moesten we een vragenlijst invullen over de jongens. De jongens zelf moesten ook een vragenlijst beantwoorden door middel van het aankruisen van smilies. Ik vond de vragenlijsten een goed idee, omdat het gesprek hierdoor al een richting op gestuurd werd. En je als ouder ook het 10-minutengesprek een richting op kon sturen. Ik had daardoor een goed idee waar ik met de leraar/lerares over wilde hebben.

Hoe kunnen 10-minutengesprekken uitlopen?
Om 17:30 stonden we gisteren klaar voor het eerste 10-minutengesprek. Helaas zag ik de ouders bij het 10-minutengesprek voor ons geen aanstalten maken om het gesprek af te ronden. Gelukkig hadden we voor de zekerheid 10 minuten “vrij” tussen ons eerste en tweede gesprek gepland. Om 17:32 klopte ik ietwat bezwaard op de deur om aan te geven dat we aan de beurt waren en wij niet te laat bij het volgende gesprek wilde komen. Om 17:35 waren we dan aan de beurt, waardoor we eigenlijk maar 5 minuten hadden. De volgende ouder riep ons direct wat toe toen we het klaslokaal inliepen. Ze had namelijk om 17:40 haar eerste gesprek en het tweede gesprek had ze om 17:50 had. We namen toch onze tijd en kwamen 17:44 uit het lokaal. Ik voelde mij achteraf toch bezwaard, zowel naar de ouders voor ons als de ouders na ons. Misschien moeten de leraren net als wij ook wat ruimte inplannen na bijvoorbeeld vijf gesprekken.




​Verdediging wekt irritatie op
We waren in ieder geval op tijd voor het tweede gesprek. Ook daar liep het gesprek uit en ik klopte weer op de deur. We hadden tijdens dit gesprek drie punten om te bespreken, één daarvan was de drukte die onze zoon ervoer op school. In plaats van medeleven werd ons punt vanuit de leraar/lerares alleen verdedigt. In de klas kon hij echt niet drukte ervaren. En buiten de klas konden de leraar/leraressen er niets aan doen. Na het verwerken van deze reactie, kregen we gelukkig toch nog wat oplossingen aangedragen om meer rust te krijgen in de klas.

De 10-minutengesprek waren voorbij. We hadden stof tot nadenken. Over de leraar/lerares, maar vooral om onze jongens het gemakkelijker te maken op school. Alleen de oplossingen die aangedragen waren om mijn zoon minder last te hebben van de drukte in de klas leken mij te rigoureus. Welke van de aangedragen oplossingen zouden jullie kiezen?

  • Een scherm om het bureau plaatsen als er opdrachten gedaan moeten worden.
  • Apart zitten in de klas in plaats in een groepje van vier.
  • Een koptelefoon op als er opdrachten gedaan moeten worden.

Papa leert de jongens koken

Van de week had ik het ineens in mijn hoofd, ik ga beginnen met de jongens te leren koken. Joshua (8 jaar) heeft gisteren voor ons gekookt én hij had het super gedaan. Hij serveerde ons mini hamburgertjes op afbakbroodjes met daarbij broccoli. Ik was heel trots op hem.

Waar moet hij beginnen
Natuurlijk hielp ik hem, maar het meeste had hij zelf gedaan. Ik begon met te vragen wat hij als eerste moest doen, de broccoli, de hamburgers of de broodjes. Hij gokte de hamburgers, helaas was dat niet goed. Ik heb hem uitgelegd wat we nodig hadden om de verschillende ingrediënten te bereiden en hoe lang het duurde voordat het gaar was. Hij pikte het snel op en hij begon de oven aan te zetten en daarna de waterkoker. Hij had er gelukkig plezier in.




Het zondagsritueel met papa
Vroeger vond ik het zelf ook leuk om met mijn vader in de keuken te staan. Volgens mij was ik ook 8 jaar toen hij mij leerde koken. Misschien had ik daarom nu de drang de jongens te leren koken. Naast het gebakken ei leerde hij mij een ei koken en natuurlijk een omelet maken. Het werd een zondagsritueel. Rond 9:00 stonden we met zijn tweeën het ontbijt te maken. Nadat ik wist hoe je het ontbijt klaar maakte, leerde hij mij het avondeten maken met als hoogtepunt bietenprak. Met andere woorden, gooi zoveel mogelijk lekkere en gezonde ingrediënten in de pan met wat bieten erbij. Vooral door het geheime ingrediënt, de piccalilly, was het iedere keer weer smullen.​

Kaas op de hamburger?
Eigenlijk voelde het gisteren net als vroeger, alleen was ik degene die uitleg gaf. Joshua sneed de broccoli netjes af, draaide de hamburgers netjes om in de pan en als een klantgerichte kok vroeg hij of we kaas op de hamburger wilde. Hij vond het omdraaien van de hamburgers het engst, maar dat was ook meteen het leukst. Binnen 15 minuten stond het feestmaal op tafel. Alles was perfect bereid en ik smulde van de maaltijd. De jongens zelf ook, op de broccoli na dan.

Volgende week wil ik met Diego (7 jaar) gaan koken en hopelijk heeft hij net zoveel plezier erin. Nu alleen bedenken wat hij lekker vindt, want dat is denk ik het moeilijkst.


Wat heb je aan de informatieavond op school?

Maandag was er een informatieavond op school én ik had geen zin. Ik was van plan niet te gaan. Het paste namelijk niet in mijn trainingsschema, want maandagavond was het bootcamp avond. Waarom zou ik mijn bootcamp avond inruilen voor 2,5 uur in een schoollokaal zitten. Ik moest 2,5 uur aanwezig zijn, want ik twee jongens op school zitten.

Lekkere papa ben jij
Naar mate ik er over nadacht begon ik terug te krabbelen. De gedachte dat ik een slechte papa was spookte steeds door mijn hoofd. Het was zelfs zo dwingend aanwezig dat ik steeds meer begon te twijfelen. Mama en/of papa moesten wel aanwezig zijn op de informatieavond. Aangezien mijn ex niet kon vanwege de jongens, besloot ik toch te gaan.

Er naartoe gaan was de juiste keuze
Afgelopen maandagavond zat ik in een bomvol klaslokaal met tientallen ouders. Na 2,5 uur kwam ik met veel informatie van school terug. Ik was blij dat ik gegaan was. Eigenlijk om een paar simpele redenen:

  • Ik wist wie de leraar en leraressen waren van de jongens en vice versa
    Gedurende de uitleg kreeg ik een idee wie de leraar en leraressen van de jongens waren, hoe ze overkwamen en waarop we moesten letten gedurende het schooljaar. De leraar en leraressen wisten nu ook wie de papa van de Joshua en Diego was.
  • Ik zag de andere ouders van de kinderen in de klas
    Wat voor de leraar en leraressen gold, gold ook voor de ouders van de klasgenoten van de jongens. Handig voor mogelijke speelkameraadjes van de kinderen later in het schooljaar.
  • We kregen handige tips over de lesstof en het huiswerk wat eraan komt
    De leraar en leraressen gaven vele tips waar we de kinderen thuis mee konden helpen. Er werd gestimuleerd om met de kinderen thuis te leren lezen en te leren rekenen. Bij het rekenen gaven ze bijvoorbeeld aan tot welk getal ze dit schooljaar gingen.
  • De achterliggende reden van een methode of verandering op school
    Er ontstonden discussies waarom er voor bepaalde methodes gekozen was, wat er met gegevens werden gedaan van enkele vragenlijsten en waarom werkwijzen veranderden. Zo ging het aantal rapporten dit schooljaar van 3 naar 2. Het was handig om vanuit eerste hand te horen wat de reden hierachter was.

De 2,5 uur was daarom wel gespendeerd en leverde juist tijd op. Nu hoefde ik gedurende het schooljaar minder te vragen en uit te zoeken waar de jongens mee bezig waren en waarom. Het zou handig zijn als ik volgend schooljaar de waarde van de informatieavond nog herinner,   zodat ik ook dan de informatieavond prefereer boven het sporten.


Brengt de Molenloop de familie succes op?

Afgelopen weekend deden wij mee aan de Molenloop van AV Sparta. Een jaarlijks loopfestijn voor de familie. De jongens liepen de kidsrun van 1 kilometer en ik had mij ingeschreven voor de 10 kilometer. Een prachtige manier om vaderdag door te brengen, lekker actief.

McDonalds zorgt voor de warming-up?
Om 9:40 stonden de jongens klaar voor de warming-up van de kidsrun. Niemand minder dan Ronald McDonald kwam de kinderen opwarmen. Ja, Ronald McDonald, van die fastfoodketen die er juist voor zorgt dat de mensen dikker worden. Gelukkig was dit de ’Evil twin’ van Ronald McDonald, want hij liet de kinderen lekker zweten en hij was nog grappig ook. ​

Die kinderen zijn snel
Na 15 minuten stonden de kinderen opgewarmd en klaar voor de start. Na het startschot schoten de kinderen er vandoor. Ze gingen echt snel, want binnen een paar minuten kwamen ze alweer de baan op. Het eerste kindje eindigde onder de 5 minuten, wow! Niet veel later kwam Diego lachend de baan op en hij spurtte naar een tijd van 5:34. Daarna kwam Joshua in 5:54 over de finish. Ze waren beide hartstikke blij met het uitlopen van de kidsrun.


Ziek van de 10km
Ik hoopte dat ik ook zo blij zou zijn na de 10 kilometer. Een week van te voren ging ik voor een persoonlijk record. Na het goede voorseizoen moest ik die 42:21 toch simpel verbeteren. Helaas kwam er vanaf woensdag een kink in de kabel, want ik werd ziek. Er heerste een vloek op mijn 10 kilometer lopen, want dit was de derde keer dat ik niet fit aan de start van een 10 kilometer stond.​

De dood of de gladiolen tactiek
In plaats van een stabiel schema van 4:15 de kilometer ging ik voor een ’de dood of de gladiolen’ tactiek. Met een eerste kilometer van 3:47 en de eerste drie in 11:56 leek de tactiek te werken. Ik liep al 40 seconden voor op 42:21. Op het 5 kilometer punt had ik al 57 seconden voorsprong. Net toen ik ik mij op mij gemak begon te voelen, kwam de eerste klap. Het bekertje water viel niet goed. Ik zag mijn kilometer tempo gestaag oplopen. Ik kreeg het zwaar en ik dacht zelfs eraan om te gaan wandelen. Ik kon gelukkig blijven hardlopen, maar dat record zat er niet meer in.


Eenmaal terug op de baan kwam ik erachter dat ik mij vergist had. Met 41 minuten op de klok had ik het PR nog in zicht. Ik perste er een versnelling uit en eindigde in 41:53 de Molenloop. Ik had nog 28 seconden overgehouden. Ik zocht het gras op en plofte neer. Helemaal kapot, maar net zo voldaan als de jongens!

De Molenloop  (10 euro voor de 10km) van AV Sparta is leuk en heeft een mooi parcours door de gemeente Leidschendam-Voorburg, een aanrader. De Kidsrun is ook altijd geslaagd!


Waarom papa nadenkt over omgaan met geweld

In wat voor wereld heb ik de jongens neergezet? Soms vraag ik mij dat weleens af. Al dat geweld, oorlogen, zelfmoordaanslagen, het zomaar neerslaan van iemand op straat. Ik ben blij dat ik in Nederland woon en ook nog eens in een goede wijk. In mijn opvoedingslijst voor jongens staat omgaan met geweld niet zo hoog. Hier gebeuren dit soort dingen niet.

Papa’s realiteit check
Hoe dom kon ik zijn, ook bij mij in de buurt is er geweld. Iets meer dan een maand geleden werd op nog geen kilometer van ons huis iemand doodgestoken. Het was dan wel niet bij ons in de wijk, maar het was wel dichtbij. Ik was blij dat wij die avond in huis waren en de jongens niets hadden meekregen van de politie die bij ons in de buurt sporenonderzoek deed. Het was niet een incident op zich, want afgelopen zondag kwam het geweld nog dichterbij. Terwijl ik naar een dansoptreden van de jongens liep, zag ik twee jongens op een pleintje stoeien. Nee, ze waren aan het vechten!

Vechten, daar deed ik niet aan
Ik begreep waarom bij mij het kwartje laat viel. Ik had nooit echt geweld gepleegd, maar twee keer leek het erop dat ik ging vechten. De eerste keer was ik acht jaar oud en ik kreeg ruzie met iemand. De ruzie hield op toen ik de jongen in een houdgreep legde. De tweede keer was op de middelbare school. Ik kreeg wat mot met een vriend op het schoolplein. We stonden tegenover elkaar en waren klaar om te vechten, maar voordat we iets uithaalde besefte we alle twee dat we bij de conrector moesten komen als we dit zouden doorzetten. Dit werd ook nog eens benadrukt door onze vrienden.


Er is niets aan de hand, we zijn vrienden
Hoe anders was het bij deze jongens. De ene jongen sloeg hard op de andere in en hun vrienden moedigde juist het geweld aan. Ik was niet de enige die het zag, want een paar kinderen van dansgroep liepen geschokt naar binnen. Ze waarschuwde de ouders en die kwamen met mij tegelijk aan op het schoolplein. We dirigeerde de kinderen naar binnen en twee ouders spraken de jongens aan. Het was wel goed zei de ene jongen, want ze waren vrienden. De andere jongen zei niet veel, maar je zag een grote bult bij zijn kaak ontstaan. Hij liep met zijn vrienden weg en we riepen nog na dat hij er een dokter naar moest laten kijken.

Op straat is geen scheidsrechter
De dag erna zat ik op de racefiets en onbewust gingen mij gedachten naar het geweld uit. Ik kreeg nu pas een beeld wat er zich had afgespeeld en ik vond het heftig. De stoten waren precies hetzelfde als bij het vechtgala die ik vorige maand had gezien op televisie. Eén jongen met zijn rug op de grond, de andere bovenop die stoten uitdeelde. Waar bij het vechtgala een scheidsrechter het gevecht stopte, was er hier niemand die het stopte. Pas toen de twee ouders naar de jongens toe liepen, eindigde het geweld.​

De gebeurtenissen maakte mij wakker. Op mijn opvoedingslijst voor jongens stonden omgaan met geweld, respect en vriendschap ineens een stuk hoger op de lijst, jammer.


Grote neef komt logeren, hoe is dat?

Deze week was er judokamp zonder Joshua en Diego, want ze durfde niet. Niet zo gek, want de jongens hadden nooit zonder mama of papa een nacht ergens anders doorgebracht. Er had zelfs nog nooit een ander kind bij ons gelogeerd. De jongens realiseerden zich dit ook en vroegen hun grote neef te logeren. Deze meivakantie ging het gebeuren, Tygo kwam logeren.

​Wat gaan we doen ome Chan?
Ik had vanaf donderdagmiddag ineens drie kinderen onder mijn hoede. In de auto terug naar huis zaten ze gebroederlijk achterin de auto. Ze keken uit naar alle leuke dingen die we gingen doen. Ik had van te voren een mooi programma opgesteld, maar helaas moest ik met een nieuw plan komen. Diego mocht nog niet zwemmen wegens een nieuwe buisje in zijn oor. Tygo kon niet naar het strand, in een achtbaan en zwemmen. Op woensdag zaten zijn vingers tussen de deur met als resultaat drie hechtingen.

Verbazing alom
Gelukkig konden we naar de kermis en we namen de tram om er te komen. Tygo was nog nooit met de tram geweest en hij keek zijn ogen uit. De jongens begrepen niet dat Tygo zoveel vragen stelden in de tram. Eenmaal thuis merkte ik dat Tygo en de jongens zich wel meer over elkaar verbaasden. Er zijn andere regels aan tafel. Wij douchen in de ochtend en hij ’s avonds. Wij hadden geen frisdrank in huis, wat geen frisdrank ! En zo waren er veel meer verschillen.


 

Drie is echt anders dan twee
​Drie jongens in huis in plaats van twee was ook een groot verschil qua dynamiek voor mij. De jongens vormden regelmatig een tweetal om de eenling dwars te zitten. Op vrijdag in het speelparadijs kwam iedere 5 minuten wel iemand naar mij toe om te klagen over de anderen. Pas toen ik meedeed ging het spelen vloeiend. Helaas voor de jongens kon oude ome Chan het speeltempo niet bijhouden. Aan het eind van de middag  vonden ze gelukkig de balans en speelden ze vrolijk tot laat in de de avond samen.

Ze wilden zelfs niet meer gaan slapen. Na een tweede waarschuwing werd het om 22:15 eindelijk stil. Om de ochtend goed te benutten stonden ze om 8:00 bij mijn bed. ’s Ochtends klaagden alledrie dat het logeren ten einde kwam. Ik vond het ook wel jammer, want ondanks het gekibbel was het logeren een volgende vakantie voor herhaling vatbaar!

Hoe papa het eetgedrag van de jongens stimuleert

De jongens hebben een selectief eetgedrag, zeker wat betreft groente en fruit. Ik vind het best moeilijk om voor ze te koken. Een extra moeilijkheidsfactor is het verschillende eetgedrag van de jongens. Joshua is een aardappel eter en eet graag een stukje vlees, maar Diego is een spaghetti, mie en rijst eter.

Wie heeft groente en fruit bedacht?
Als ik van te voren vertel wat we gaan eten, dan zorgt dit vaak genoeg voor een klaagzang. De klaagzang is het grootst bij groente en fruit. De jongens hebben in ieder geval qua groente hetzelfde eetgedrag, ze klagen over alle groenten. Ik moet niet overdrijven, broccoli gaat redelijk goed naar binnen. Fruit gaat gelukkig beter naar binnen. Daarvoor heb we van die knijpfruit pakjes. Ze krijgen daardoor een goede hoeveelheid fruit naar binnen.

​Gelukkig is er de Keuringsdienst van Waarde
Ik ben niet een voorstander van die knijpfruit pakken. Je weet nooit wat ze in zo’n verpakking stoppen. Bij het programma de Keuringsdienst van Waarde wordt vaak aangetoond dat wat op de verpakking staat er (bijna) niet in ziet. De aflevering over de surimi sticks is daar een goed voorbeeld van. Mensen denken dat ze krab eten, maar er zit geen krab in. Dit is niet het enige voorbeeld, ik noem maar de inktvisringen, Bertolli pasta saus met truffels, en cheddar kaas op. Ik kook liever met losse ingrediënten en voeg ze zelf samen.


Het zijn toch aapjes ook
Mijn eetgedrag verschilt met die van de jongens, ik ben wél van de groente en fruit. Ik neem vaak ananas, mandarijnen, appels of aardbeien mee naar werk. Laatst stalde ik al het fruit uit op tafel voor het avondeten. Zo stond er een schaal met stukjes appel, aardbeien, partjes mandarijnen en een banaan op tafel. Helaas kwam net onder het avondeten de klusjes man langs en kon ik de jongens niet in de gaten houden. Achteraf bleek dat Joshua alleen wat stukjes appel had gegeten, Diego gelukkig van alles wat, maar dat was niet veel. Ik was teleurgesteld dat de schaal de jongens niet had gestimuleerd meer fruit te eten.

Oh, Een Monkey platter
Ik had gelukkig te snel geoordeeld, want twee dagen later vroeg Joshua om appels en druiven en Diego wilde aardbeien. Bij de lunch hadden ze beide druiven en een appel op en de volgende dag aten ze zelfs het fruit in plaats van een koekje. Ik was verbaasd dat de schaal met fruit zo’n impact had op het eetgedrag. Toevallig kwam ik via een foto op Facebook erachter dat het neerzetten van een schaal of bord met een diversiteit aan eten een Monkey platter werd genoemd.

Nou, de Monkey platter verandert de aapjes hun eetgedrag. Naast het fruit, eten ze veel meer soorten rauwkost, pasta’s, vlees en vis. Tegenwoordig vragen de jongens zelfs om tijgergarnalen en inktvisringen!


Hoe zakgeld de vrijmarkt een stuk aangenamer maakt

Wat ben ik moe en heb ik het koud na de vrijmarkt van vandaag.  Twee uur hebben de jongens en ik rondgelopen op de vrijmarkten in de buurt om hun zakgeld uit te geven. En mijn lichaam was net opgewarmd na de Koningsnach van gisteravond. Gelukkig kreeg ik het vanmiddag warm van de jongens. Ze gingen bewust met hun zakgeld om op de vrijmarkt en dat zag ik graag.

Zakgeld zorgt voor geld besef
Dit jaar was het voor het eerst dat de jongens met zakgeld de vrijmarkt opgingen. Sinds september kregen ze iedere week 1 euro van mij. Ik had voor de vrijmarkt hun zakgeld aangevuld met 10 euro de man om helemaal los te kunnen gaan. De vrijmarkt is namelijk één van de hoogtepunten van het jaar voor de jongens. Dit jaar was de vrijmarkt voor mij ook een succes, want de jongens hadden geen aankoop drama’s. Het zakgeld had ervoor gezorgd dat ze besefte dat ze niet alles konden kopen.


Vind je het speelgoed je zakgeld waard?
Waar ik vorige jaar vaak moest aangeven dat het speelgoed te duur was of juist niet. De jongens steeds boos werden omdat ze bijna niets kregen, had ik het dit jaar makkelijk. Iedere keer dat Diego of Joshua vroeg of ze het speelgoed mochten kopen, zei ik: “Van mij mag je het kopen als je genoeg centjes hebt, maar vind je het speelgoed je geld waard?”. Op deze manier kochten de jongens veel bewuster hun speelgoed en gingen ze beide een stuk vrolijker naar huis.

De twee speelgoed handelaars
Joshua had maar enkele aankopen gedaan, want hij wilde sparen voor iets veel groter. Toch kwam hij thuis met Beyblade tollen, Avatar actiefiguren, autootjes en twee knuffels. Diego was bijna door zijn zakgeld heen, maar had wel verschillende autobanen, Beyblade tollen, een skateboardbaan en wat knuffels gekocht. Joshua was alleen boos dat niet hij, maar Diego de een grote autobaan had gekocht. Ik stelde voor dat als Diego akkoord was hij de helft van de autobaan aan Diego betaalde. Diego ging akkoord en beide jongens waren dik tevreden. Voor 1 euro en 50 cent was Joshua mede-eigenaar van een autobaan en had Diego meer zakgeld over.

Ik was blij verrast dat zakgeld de vrijmarkt in een jaar tijd voor zowel de jongens als mij een stuk aangenamer had gemaakt. En dat ondanks de kou van dit jaar!


Hoe papa en jongens thuis zwemslagen verbeteren

Mogen Joshua en Diego afzwemmen voor hun zwemvaardigheid diploma? Volgende week krijgen ze het verlossende antwoord te horen. Het hielp niet mee dat de jongens drie van de vier laatste lessen verstek moesten laten gaan. Beide hadden problemen met hun oren en mochten niet zwemmen. Gelukkig konden we thuis de zwemslagen oefenen!

Die verrekte zwemslagen
Dat was ook nodig, want de zwemjuffrouw gaf aan dat Joshua zijn vlinderslag moest verbeteren om zwemvaardigheid 3 binnen te halen. Diego moest de samengestelde rugslag verbeteren om zwemvaardigheid 1 te halen. Diego had wat deze papa betreft de moeilijkste opgave, want de samengestelde rugslag kende ik niet.

Iedere dag 2 minuten thuis oefenen
Om de zwemslagen onder de knie te krijgen, hebben we vorige week Youtube opgestart. Bij zwemdiploma C kwam ik er namelijk achter hoe snel Diego na het zien van een Youtube filmpje en wat aanwijzigingen een zwemvaardigheid aanleert. Op de zaterdag zwemles was zijn ademhaling bij de borstcrawl nog verkeerd en mocht hij niet afzwemmen. Na op zondag met hem een filmpje te hebben bekeken, 5 minuten op de bank te oefenen en dit maandag en dinsdag 2 minuten te herhalen, constateerde de zwemjuffrouw op woensdag dat hij de borstcrawl goed kon. Op zaterdag mocht hij alsnog afzwemmen voor zijn zwemdiploma C.

Youtube, voordoen en oefenen
Vorige week heb ik daarom met Joshua gekeken naar een Youtube filmpje over de vlinderslag. Joshua probeerde de vlinderslag na te doen, maar hij had moeite met het ritme. Ik pakte daarom zijn benen vast om het ritme van het filmpje aan te geven en het ging direct beter. Voor de juiste insteek pakte ik zijn armen vast en na 10 minuten zag zijn vlinderslag er goed uit. Voor Diego deed ik hetzelfde met de samengestelde rugslag en 10 minuten later was die slag ook onder controle. De jongens oefenden daarna de zwemslagen iedere dag 2 minuten op de bank of mijn bed geoefend. Afgelopen zaterdag zagen de slagen er een stuk beter uit.

Van de week gaan we deze zwemslagen thuis iedere dag twee minuten oefenen en hopelijk zijn zwemslagen dan goed genoeg om volgende week zaterdag het verlossende afzwem kaartje te bemachtigen!

Oefenen in het zwembad kan natuurlijk ook, alleen wilde ik de jongens hun oren laten rusten. Voor zwemdiploma A gingen we vaak vrijzwemmen om vooral te spelen, maar ook om 5 minuten te oefenen met het gat.