Echt! Een onhandige papa die techniekles geeft?

Hand

Deze papa is een gevaar voor de toekomst. Ik verwacht dat rond 2040 een gehele groep volwassenen in de regio van Den Haag twee linkerhanden hebben. Althans dat dacht ik afgelopen week, want ik ging aan vier kinderen in Joshua zijn klas techniekles geven. Een onhandige papa die techniek les gaf, dan vroeg je om problemen.

De knutselaanpak
Het blijft niet bij deze vier kinderen, de komende oneven weken geef ik techniekles. Aan de voorbereiding ligt het in ieder geval niet, want ik heb een aanpak uitgedokterd. Als eerst lezen de kinderen de hand-out rustig door. Als alle kinderen klaar zijn, dan controleer ik of alle kinderen weten wat ze moeten doen. Om en om zegt een kind uit het hoofd een stap uit de hand-out. Nadat alle taken op papier staan, leggen we de taken in de goede volgorde en gaan we aan de slag.​

De realiteit
Leuk die voorbereiding, maar in de praktijk ging het anders. Eigenlijk vanaf het begin al. Niet de juf, maar ik moest de kinderen uitkiezen. Ik koos de bovenste namen op de klassenlijst. De kinderen liepen netjes mee, maar ik kreeg direct een opmerking van één van de jongens. Ik had zijn naam verkeerd uitgesproken. Ik verontschuldigde mij, maar dat bleek niet genoeg. De jongen herhaalde nog eens vijf keer dat ik het fout had gedaan, maar hij benadrukte erbij dat het niet zo erg was.


OntdekkasteelBron: Ontdekkasteel

Knutselen maar
De techniekles kon begonnen. De les gaf ik samen met een moeder. De in totaal acht kinderen moesten een kaart maken en ze hadden keuze uit drie soorten kaarten. Eén met een draaiende rad, één met een kuiken die zijn snavel open deed en één met een olifant. Mijn aanpak kon ik overboord gooien, want er moest één olifant, vier draaiende raderen en vijf kuikens gemaakt worden. Van de olifant was geen hand-out en er waren te weinig kopieën. De moeder ging kopieën maken terwijl ik met de kinderen ging lezen. Tot mijn verbazing lette de kinderen op en het knippen, plakken, gaatjes prikken en tekenen ging ze goed af.

Na 40 minuten waren de draaiende rad kaarten en kuiken kaarten af. Alleen Joshua zijn olifanten kaart was niet af, omdat de hand-out ontbrak. Die gaan we thuis verder afronden. Ik had het gevaar voor de toekomst verkeerd ingeschat. Grote vraag was of dit aan de kinderen lag of aan de papa. Ik hou het op beide 🙂

Tip: Wil je thuis techniekles doen. De techniekles doen we aan de hand van opdrachten uit het Ontdekkasteel.


Papa’s dilemma: het uitstapje naar het Residentie Orkest

”Papa, ik ga met school naar een orkest”, vertelde Diego vorige week. Wat gaaf dat de school dit met kinderen uit groep 3 doet. Ik vroeg mij af waar het orkest speelt en hoe de kinderen er komen. Een mail van de klasse-ouder zorgde voor de antwoorden. Ze gaan naar het Residentie Orkest in Scheveningen en met de auto.

Met de auto naar het Residentie Orkest voelt niet veilig. Mij lijkt het gevaarlijk om met allemaal enthousiaste kinderen een autorit naar Scheveningen te maken, want dan moet de ouder zich goed kunnen concentreren.​ Ik merk dat ik een lijstje in mijn hoofd maak met de ouders aan wie ik Diego toevertrouw. Zeg ik nu onbewust iets over de ouders die niet op het lijstje staan? Raar dat ik op deze manier denk, want ik weet niet hoe veilig of onveilig het is.

Ik zit eraan te denken om Diego helemaal niet naar het Residentie Orkest te laten gaan. Nee, dat kan ik niet niet maken. Hij blijft dan alleen op school achter. Al zijn klasgenootjes genieten van het concert terwijl hij op school een boek moet lezen. Waarschijnlijk ook nog eens in een klas waar hij de kinderen niet kent. Dat is nog geen eens het ergste, want hij moet achteraf de verhalen aanhoren van het uitstapje. Ik vraag mij af of hij dan niet meteen het buitenbeentje van de klas is.

Ik moet stoppen met nadenken, want ik ga steeds meer overdrijven. Ik was vroeger toch ook geen outcast. Terwijl alle kinderen uit mijn klas naar schoolzwemmen gingen, bleef ik achter op school. Ik ging niet mee, omdat ik buisjes had. Het was te moeilijk om de oordoppen in te doen en de watten, tape en badmuts op te doen. Ik werd niet raar aangekeken, want de andere kinderen wisten dat ik niet mee kon wegens mijn oren. Met andere uitstapjes ging ik wel mee, alleen waren die niet zo spannend als het uitstapje naar het Residentie Orkest. Wij kwamen niet verder dan het wekelijkse loopje naar de bibliotheek.

Het uitstapje naar het Residentie Orkest is echter eenmalig. Een oplossing is dat ik Diego zelf op de fiets naar het Residentie Orkest breng. Ik zet Diego af en haal hem na het concert weer op. Alleen kost het mij wel een vrije ochtend. Ik doe het graag voor de kleine man, want dan is hij bij het concert aanwezig. Nee, hem zelf brengen is misschien nog gekker. Zijn klasgenoten zien Diego op de heenweg niet, bij het concert is hij er wel en op de terugweg is hij weer weg.

Wacht even, ik moet niet zo moeilijk doen. Laatst werd Diego na een verjaardagsfeestje met de auto thuisgebracht en daar deed ik ook niet moeilijk over. Diego mag naar het Residentie Orkest. Ik ben benieuwd wat hij ervan vindt!


Wie heeft er spanning voor het judo examen?

Judo

Vandaag hadden de jongens voor het eerst hun judo examen. Eindelijk konden ze de maagdelijk witte band wat kleur geven. Vanochtend waren ze beide erg nerveus voor het judo examen. Hielden ze de spanning in bedwang of werd het ze te veel. Hier het verslag van een spannende ochtend met een prettige maaltijd om het af te sluiten.

Diego is de eerste op de mat
Diego was de eerste die de mat mocht betreden. Hij zat sinds december op judo en het was al leuk dat hij mee mocht doen. Diego deed goed zijn best en had er lol in. De worpen daar had hij meer moeite mee. Moest hij nou de arm onder de oksel, om de nek of om de zij doen en moest dat nu van links of rechts. Zijn maatje had dezelfde problemen. De jongens waren lekker bezig en het resulteerde voor Diego in de oranje slip. Hij was super blij met zijn judo examen, want hij had de gele slip overgeslagen.

Hoe ging het ook alweer?
​Hij deed de worpen goed genoeg, in ieder geval beter dan ik ze nu kan. Mijn pak heb ik al jaren geleden aan de wilgen gehangen. Ik was zelf tot de groene band gekomen. Alleen zat het judo niet in mijn bloed. Het wedstrijd vechten daar had ik het moeilijkst mee. Toen ik het hele land moest doorreizen was de lol er helemaal af. Ik was er zo klaar mee dat ik die worpen niet meer bij naam kende en zeker niet welke score je kreeg. Gisteren kwam ik daar achter tijden de Bureau Sport kwis op de NPO. De vraag welke judo worp een ipon zou opleveren had ik fout.​


Judo

Papa voelt de meeste spanning
Het was de beurt voor Joshua zijn judo examen. Hij moest een uur langer zijn spanning in bedwang houden. De vraag was of dit gelukt was. Bij de tweede oefening zag ik dat de zenuwen hem te veel werden. Of ging het gewoon moeizaam met mij. Verwachte ik te veel van Joshua na het bepalen van de oranje slip van Diego. Het verwachtingspatroon zorgde ervoor dat ik niet van zijn examen kon genieten en daaroor kon mama en Diego het ook niet. Lekkere papa was ik. Joshua deed het toch erg goed en hij kreeg de groene slip. 

Twee slippen rijker gingen we trots weg. De witte banden waren ontmaagd en volgende keer zit er een mooie slip op. Om het te vieren gingen we voor de jongens naar de McDonalds. Ik mocht mee, maar eigenlijk had deze papa het niet verdiend.


Papa, doe je wel aan de financiële opvoeding?

Zwerver

De jongens hebben een luxe leventje. Alles wat ze willen, kunnen ze krijgen. Ze hebben een goede gevulde spaarpot, armoede kennen ze niet. Toch ging het van de week over armoede. We reden namelijk langs een poster met daarop een oude man. De jongens lagen helemaal dubbel. Ik vertelde dat ze niet moesten lachen om de man, want hij vroeg om aandacht. De man had namelijk geen huis en leefde in armoede op straat.

Hoe word je zwerver?
Het intrigeerde de jongens. Waarom had deze man geen huis en zwerfde hij op straat, papa? Ik gaf aan dat de man te weinig geld had om een huis te betalen. Vaak komt het doordat de man geen werk heeft . Een andere reden kan zijn dat de man niet met geld om kan gaan. Met de poster vragen ze hulp voor de daklozen. De jongens waren stil op de achterbank, want daar moesten ze over nadenken.

De jongens zien het probleem niet
Een zwerver vinden ze eng en de jongens willen daarom niet dakloos worden. Ze vroegen hoe ze voorkomen om in armoede te geraken? Ik gaf aan dat ze goed met hun geld moesten omgaan. De jongens glunderden, want met geld konden ze omgaan. Ze sparen en kopen alleen in de grote vakanties iets van hun spaargeld. Eén of twee keer je spaarpot legen, dat is papa zijn regel. 


Spaarvarken

Een financiële opvoeding begint al jong
Ik begon ineens over mijn eigen regel te twijfelen. Is op gezette tijden een spaarpot legen wel goed? Moeten ze dat zelf niet bepalen en fouten maken, want van fouten leer je.  Het Nibud stimuleert dat kinderen van jongs af aan met geld leren om te gaan, want dan komen ze later minder vaak in financiële problemen. De twijfel over de regel werd nog groter na het zien van fragmenten uit het programma “Arm in Nederland? Eigen schuld!” . De jongens mogen niet in armoede leven en het komt juist nu vaker voor. Een goede financiële opvoeding is daarom des te belangrijk.

Sinds gisteren heb ik de regel veranderd. De jongens mogen zelf bepalen wanneer ze hun zakgeld uitgeven, maar op is op. Dat een poster op straat papa op het goede spoor zet. Hopelijk gaat het met de oude man poster ook beter dankzij de poster.


Kind en papa douchen in deze maatschappij, een reactie

Zeepbel

Afgelopen dinsdagavond zat ik lekker op de bank op internet te surfen. Om 23:30 besloot ik de avond af te sluiten en mijn bed op te zoeken. Ik kon het niet laten om nog even op twitter te kijken. Ik zag dat papa’tje genoemd was in een melding samen met andere papabloggers. Daar stond het: ’Wat vinden jullie ervan?’. Wat vinden we waarvan vroeg ik mij af en klikte op de link naar de blog.

​Wat voor blog was dit?
Na de eerste alinea te hebben gelezen vroeg ik mij af waar ik in beland was. Ik voelde mij niet lekker bij het lezen van de eerste alinea. Ik bekeek de titel en deze was: ’Samen douchen met je kind’. Mijn hersenen draaide overuren, moest ik deze blog wel verder lezen, wie had de blog ook alweer geschreven, waarom kreeg ik deze vraag via twitter en moest ik de vraag wel beantwoorden? De blog kwam van Papaswereld en van hem had ik al meerdere blogs gelezen. Die blogs waren leuk, leerzaam en goed om te lezen. Ik besloot om door te gaan.

Altijd weer die Denen
Naar mate ik verder las, voelde ik weer de vertrouwde woorden van Papaswereld. De blog ging over het feit of je als papa kon douchen met je zoon of dochter. Dit naar aanleiding van ophef in Denemarken over een foto van een vader en dochter samen in bad met een provocerende tekst eronder. Een foto of tekening met tekst, laat het maar aan de Denen over! Nu de vraag die Papaswereld aan mij stelde: ’Wat vond ik van dat douchen met mijn kind?’ . Met eigenlijk een achterliggende vraag, kon dat nog wel in deze maatschappij? Ik wist het niet, en ik retweette: ’Wat een moeilijke vraag op de late avond..en zeker na het lezen van je blog. te weinig tekens’.


2016

Wat is de reactie van de maatschappij?
Papaswereld liet het er niet bij zitten en reageerde: ’Wellicht voer voor een eigen blog?’. Wat had ik gedaan. Ik wilde de vraag niet beantwoorden en zeker niet in een discussie terecht komen. Ik durfde mijn handen niet te branden aan een blog over dit onderwerp, toch? Wat zou de reactie van de lezers zijn, want ík had al diverse emoties bij deze blog van Papaswereld. Lezen ze de blog helemaal af, laten ze het bezinken, bespreken ze het, delen ze direct hun emoties of kroppen ze het op totdat het explodeert?

Eerst denken en dan doen
Dat is het moeilijke van geschreven tekst. Iedereen kan het anders interpreteren en er is geen mogelijk om de reactie direct te beantwoorden. Daarnaast kan er anoniem gereageerd worden op een blog waardoor de mening vaak zonder blad voor de mond is. Wat positief bedoeld wordt, kan in no-time ontaarden in massa negativisme. Provocatie wordt op provocatie gestapeld.

Ik denk dat mis is aan de maatschappij van tegenwoordig. Mensen reageren direct en het kan anoniem. Ik wens dat dit in 2016 verandert. Mensen die eerst nadenken wat ze te wegen kunnen brengen en wie ze daarbij noemen als ze op sociale media iets plaatsen. Het maakt niet uit of je initieel iets post of dat een reactie ergens op is. De beste wensen voor 2016!


Het raadsel van papa zijn voornaam

Vraagteken

​Sinds 2008 heet ik niet alleen ”Chan”, maar ook ”Papa”. Hier moest ik even aan wennen, zeker op straat. Als een kindje ”Papa” zei, dan draaide ik automatisch mijn hoofd om. De jongens hadden dit door en drie jaar geleden begonnen ze mij ”Papa’tje” te noemen. Thuis heet ik dan ook ”Papa’tje” of ”Papa” en dat voelt goed.

Eigenlijk heet ik niet Chan
Van de week kregen we het aan tafel over mijn voornaam. Dit gesprek zorgde ervoor dat mijn naam weer een verandering onderging, ik werd ”Papa Chan” genoemd. Dat was niet de bedoeling, want ik vond het gek klinken. De jongens zette ”Papa” voor Chan, omdat ze medelijden met mij hadden. Ze vonden mijn voornaam namelijk te kort. Zeker in vergelijking met hun voornaam, want zij hadden wel twee voornamen. Ik lachte heel hard en vertelde nogmaals dat Chan mijn roepnaam was en ik eigenlijk Chandrakant heet.

Lachen hoor zo lange naam
​Dat had ik niet moeten vertellen, want de jongens lagen dubbel van het lachen. Diego riep: “Chan de raketman!” en dat zorgde voor de nodige tranen en volgende lachsalvo’s. Eenmaal bijgekomen van het lachen, vonden de jongens mijn naam toch wel indrukwekkend. Ik had niet één of twee voornamen, maar wel drie. Chan, Dra en Kant, maar ”Kant” was een gekke voornaam. Na al het gelach en de uitleg verlangde ik weer terug om ”Papa” genoemd te worden.

Waarom de roepnaam
Mijn voornaam bleef de jongens intrigeren. Ze wisten dat ik geen Nederlandse naam had, omdat ik uit India kwam. Ze vonden het wel vreemd dat mijn ouders er Chan van hadden gemaakt. Ze vroegen of dit met de adoptie te maken had. Ik wist zelf niet waarom dit was gebeurd, maar bij mij was blijven hangen dat Chandrakant een groot nadeel had. Als ik vroeger buiten aan het spelen was en ik naar binnen moest, riepen mijn ouders mijn voornaam. Voordat ze mijn voornaam helemaal hadden uitgesproken was ik alweer uit het gehoorveld verdwenen. Vanaf dat moment noemden ze mij “Chan”.

De jongens vonden deze uitleg te moeilijk en waren de weg kwijt. Ze veranderde na de uitleg mijn naam weer terug in ”Papa” en dat voelde weer goed en als vanouds.


Tip: Diego’s kleurenfestival

Ingredienten
Schelpjes pasta
Pijnboompitten 
Amandelen 
Gele paprika 
Cherry tomaten 
Basilicum 
Italiaanse kaas geraspt
Olijfolie mild ​

voor 4 grote mensen buiken
1 Diego handje vol
2 Diego handjes vol
1 stuk, geel is lekker 
1 bakje van 125 gram
2 Diego handjes vol
2 Diego handjes vol
Best veel!
Vandaag had Diego zijn afscheid in de kleuterklas. De juffen kregen een zelf gemaakt kookboek van de kinderen. Ieder kind had zijn eigen recept toegevoegd. Diego en ik hebben de pen gepakt met een heerlijk zomer recept beschreven (niet zelf bedacht, wel zelf beschreven. helaas kon ik de bron niet meer achterhalen).

De bereiding
Begin met twee liter water te koken in de waterkoker. Zet de waterkoker aan en pak alvast een mooi groot mes om mee te snijden. Pak ook twee planken om op te snijden. Het water is nu wel gekookt en voeg dit toe aan de pan. Doe een scheutje olijfolie in het water. Anders plakken de schelpjes dadelijk aan elkaar. Wel lekker smerig zo deegbal, maar niet lekker om te eten! Als het water kookt, voeg de pasta toe. Op het pak van de pasta staat hoelang. Alleen kan ik dat nog niet lezen, pas volgend jaar in groep 3.

Begin met het snijden van de paprika. Snij eerst het hoedje van de paprika af. Haal daarna die pitjes en dat witte eruit. Dat smaakt niet zo lekker. Als je klaar bent met snijden, doe de paprika in de kom. Anders is de plank te vol om de rest te snijden. Toch? De cherry tomaten zijn nu aan de beurt. Snij deze doormidden en doe ze ook in de kom. Pak de basilicum, hou deze een paar seconde in het kokend water van de pasta voor de beste smaak. Pluk daarna wat blaadjes basilicum van de takjes en doe deze ook in de kom. De kom heeft nu de kleuren groen, geel en rood, grapppig!

De pasta is nu denk ik wel klaar. Giet deze af terwijl je de pasta met koud water afspoelt. De pasta even laten uitlekken om al dat water weg te laten lopen. Hak op de tweede plank de amandelen in kleine stukjes. Als je z’on handige hakmachine hebt, mag je deze gebruiken. Je kunt ook de amandelen in een theedoek doen. Deze dichtvouwen en dan met de deegroller of zware pan op slaan. Ja, leuk! De kapot geslagen amandelen en pijnboompitten kunnen de koekenpan in. Voeg de olijfolie toe tot alles onderwater zwemt. Zet het vuur rustig op en wacht tot de olijfolie borrelt. Ondertussen kun je de geraspte kaas toevoegen in de kom. Borrelt de  olijfolie al? Zo ja, schenk heel voorzichtig de inhoud van de koekenpan in de kom. Kijk uit, heel gevaarlijk! Er mogen geen rondrennende Diego’s in de buurt zijn. 

Nu het allerbelangrijkste! Pak de kom vast, doe de deksel erop en doe de wiebel billen boogie dans! Als je geen deksel hebt voor de kom, gebruik bijvoorbeeld een theedoek. Voor de beste smaak, doe de kom een half uur in de koelkast. En dan, het is klaar! 

Diego’s kleurenfestival

Extra tip: Eet een ciabatta of focaccia erbij.

Tip: Judo feestje, echt super!

Judo

Joshua had afgelopen weekend zijn kinderfeestje. Hij wilde een judo feestje. Judo, dat had ik 25 jaar geleden voor het laatst gedaan. Om de kinderen niet aan deze gevaarlijke oud judo papa bloot te stellen, werd het feestje uitbesteed. Ik had een makkie! 

​De taak van de papa
Kinderen opvangen en de boel in de gaten houden. Zelf het reguleren van de cadeaus uitpakken was geregeld. De jongens verstopte zelf hun cadeau, waarna Joshua ze moest zoeken. Na de cadeaus had ik eindelijk wat te doen. Ik moest ervoor zorgen dat de boefjes de kleedkamer heel hielden tijdens het omkleden.

De Judoles kan beginnen
Dat was gelukkig zo, en het was tijd voor de judo les. Twee stoere leraressen stonden klaar. Ze oogsten direct veel respect met hun zwarte banden. Eerst leerden ze de jongens op de grond te vallen met afslaan. Vooral die kin op de borst houden! Daarna kwamen de trek en duw spellen. De jongens hadden er veel lol in. Na een korte drink pauze begon het echte werk. Pootje haken, en de tegenstander op de grond werpen. Ze werden echt afgemat!


Judo feestje

De Judoles kan beginnen
Dat was gelukkig zo, en het was tijd voor de judo les. Twee stoere leraressen stonden klaar. Ze oogsten direct veel respect met hun zwarte banden. Eerst leerden ze de jongens op de grond te vallen met afslaan. Vooral die kin op de borst houden! Daarna kwamen de trek en duw spellen. De jongens hadden er veel lol in. Na een korte drink pauze begon het echte werk. Pootje haken, en de tegenstander op de grond werpen. Ze werden echt afgemat!

Harde sport hoor

​Ik had daarentegen relax, zelf een beetje te relax. Ik had mijn tijdschrift uit en ik had de nodige foto’s gemaakt. Wat kon ik nu doen? Nou, of ik er om vroeg. De eerste blessure, een bloedneus. Ik had een taak! Even neus dichthouden, jongen aan het lachen maken en hop hij kon weer verder. De volgende blessure volgde snel, een klap tegen de keel. Na een paar minuten troosten was ook dat probleem opgelost. Ze werden vermoeid een goed moment om te stoppen. De jongens waren 75 minuten bezig geweest.

Even bijtanken
Al dat trainen had de eetlust opgewekt. Bij veel van de boefjes vlogen de kipnuggets en frietjes zo naar binnen. Zo, het energie niveau was weer verhoogd. Het laatste halfuur werd de trampoline rijkelijk gebruikt. Helaas was het feest voorbij. Joshua had genoten van de les, de cadeaus en de trampoline. Als ouder die graag wat doet, had ik het wel erg rustig. Het ging echter om de jarige, en die zei: ”Een judo feestje is super leuk!”

We hebben ons feestje gevierd bij Westvliet.


Zomerjas kopen, simpel voor papa?

​Afgelopen vrijdag was het eindelijk warm! De jongens wilde echter hun winterjas aan doen naar school. Waren ze gek geworden? Doe een zomerjas aan! Er was één probleem. Ik kon voor Joshua geen zomerjas vinden. Had hij die niet? Nee, die had hij niet.

Papa to the rescue!
Geen zomerjas? Ik ging er wel één halen met Joshua. Dat kon toch niet zo moeilijk zijn. Joshua had wensen. Hij wilde een neon jas of één met legerprint. Mama vond dat een goede keuze. Vrijdagavond deed ik daarom wat voorwerk op het internet. Ik vond de ideale jas! Eentje van Benetton die je aan beide kanten kon dragen. Aan één kant neon groen en aan de andere kant een legerprint. Een winner!

Een coole gozer
Zaterdag in de winkel liep het toch anders. Die jas vond hij niet hip genoeg. Wat moesten we nu? Ik wist geen winkels met neon jassen. Ik had wel iets anders gezien op het web, bij Coolcat. Maar vond mama dat wel leuk? Mij sprak het wel aan. Bij binnenkomst merkte ik dat Joshua zich op zijn gemak voelde in de Coolcat. De jassen spraken hem meteen aan. Vooral die jas met een grote tijger erop. Die moest hij hebben! Hij paste de jas en we rekende hem af.

De vrouwen vallen flauw
Trots kwam hij thuis met de nieuwe jas. Mama zag de jas, en trok wit weg. Ze vond de jas afschuwelijk. Hoe konden we dat gedaan hebben. Was het dan zo slechte keuze vroeg ik mij af? Even appen met mijn zusje. Die bracht het mij netjes ”Het was niet haar smaak”. Ze vroeg: ”Was het van de markt?” Wat van de markt! We hadden er 50 euro voor neergeteld. Die 50 euro bracht een schokeffect bij beide dames te weeg.

Joshua was verdrietig. De jas was zo mooi! Na veel wikken en wegen mocht hij de jas houden. Hij merkte zelf wel aan de reactie op school of hij volgende keer zo jas ging kopen. Ik wist één ding zeker. Dit was even mijn laatste kinderkleding aankoop. 😉


Papa bang om uiteten te gaan? Relax man!

Pannenkoeken

Uiteten gaan met kinderen, een verschrikking! Althans dat dacht ik toen ik nog geen kinderen had. Was je lekker relax uiteten, zat je in een restaurant met een irritant mormel. Schreeuwen, huilen en zeuren. Ik ergerde er mij zo aan dat uit mijn oren meer stoom kwam dan uit de keuken. Waarom gingen die ouders met hun kinderen uiteten?

Nooit meer uiteten gaan
Nu we zelf kinderen hebben, kon ik de vraag beantwoorden. Nou eigenlijk niet. We gingen niet met de boefjes uiteten. Misschien een enkele keer op vakantie. Dat ging dan moeizaam. De boefjes zaten zuchtend en steunend aan tafel. Het eten, dat ging er niet in. Zonde van het geld! Alleen lunchen met Joshua was een succes. Bij één tent dan, Will’s pancake house. Maar is een pannenkoeken huis een restaurant?

Een bange papa
Waarom gingen we niet naar een echt restaurant met ze? Even nadenken. Ja, ik wist. Ik was gewoon bang! Bang dat de boefjes vervelend werden, bang dat ik boos werd en nog tientallen redenen waar ik bang voor was. De belangrijkste reden was dat ik bang was voor de afkeurende blik van andere. De blik die ik zelf vroeger opzette. En als ik de boefjes mag geloven. Mijn blik is angstaanjagend.

De ommekeer
Waarom was ik eigenlijk bang? Ik had niets te verliezen, toch? Afgelopen kerst vond ik dat er verandering moest komen. Ik dacht, gewoon relax doen papa. Chill! We gingen naar de pizzeria. Pizza doet het altijd goed bij de jongens. En weet je wat, het ging bewonderenswaardig goed. De jongens waren blijkbaar niet het probleem, dat was ik zelf. Ik was rustiger, de boefjes waren dit daarom ook. Het was gezellig. Oké, er waren wat incidenten, maar niets om druk over te maken. De boefjes kregen zelfs een compliment van twee oma’s.

Het lampje begint te branden
Was dat vroeger ook zo. Waren die ouders vroeger bang? Of kon ik nog niet tegen kinderen? Ik weet het niet. Ik besefte voor de zoveelste keer. Als ik relax ben, dan zijn de kinderen dit vaak ook. Wanneer knoop ik dat eens in mijn oren! Binnenkort doen we het volgende restaurant voor kinderen aan. Keuze genoeg: Pizzeria’s, pannenkoeken huizen, Chinezen, Simones aan zee. Ik heb er zin in!

Ben je ook op zoek naar een restaurant voor met de kids. Ik haal hier mijn inspiratie vandaan: