Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.

Huiswerk in de vakantie, nu al?

HuiswerkBron: Schoolplaten.com

Een vakantie en moeten leren, dat kon toch niet! Toch hadden de jongens (7 en 8 jaar) huiswerk meegekregen voor de krokusvakantie. Afgelopen kerstvakantie verbaasde ik mij hier al over en wilde ik er een blog aan wijden. Ik kon mij inhouden, maar nu het weer gebeurde moest ik iets schrijven.

In de onderbouw basisschool al huiswerk
Diego zit in groep 4 en Joshua in groep 5. Groep 4 is de onderbouw van de lage school en dat betekent naar mijn mening spelenderwijs leren. Na school is er tijd om uit te rusten om de volgende dag weer goed te kunnen leren. Voor Diego geldt dit al sinds groep 3 niet meer, hij moet iedere dag 10 minuten lezen. Zijn taal kan hij wel wat verbeteren. Gelukkig heeft Diego er na een stroeve start lol in gekregen dankzij Dolfje Weerwolfje en Geronimo Stilton. Sinds groep 4 blijft het helaas niet bij lezen, hij moet thuis tafels oefenen en meervoudsvormen onder de knie krijgen.

Vroeger pas in groep 8 huiswerk
Ik kon mij van vroeger niet herinneren dat ik huiswerk meekreeg op de basisschool. Misschien had ik huiswerk in groep 8, maar de klassen ervoor zeker niet. Helemaal niet in de onderbouw. Volgens mij moesten wij voor topografie weleens leren en hooguit één keer een boekbespreking doen. De basisschool bestond uit taakjes doen tijdens de schooluren, maar vooral veel lol hebben en spelen. Pas op de middelbare begon ik met het maken van huiswerk.

Iedere week een toets in groep 5?
De boekbespreking moest Joshua al in groep 5 geven. De krokusvakantie vond de school een mooi moment om de voorbereiding te starten. Van de week moest Joshua aan de bak. In totaal kostte het hem en mij vier uur om de boekbespreking te maken en in Powerpoint te zetten. Het liefst zag de school namelijk een Powerpoint presentatie, terwijl veel volwassenen dat nog geeneens kunnen. Huiswerk dat was al normaal voor hem. De afgelopen maanden had hij iedere week een toets. Voor topografie, natuur en aardrijkskunde had hij al meerdere toetsen gehad. Iedere dag moest hij leren.

Wordt de lol niet te vroeg weggenomen
Ik ben trouwens niet alleen negatief over dat huiswerk. Op deze manier leren ze op vroege leeftijd dat ze dagelijks iets thuis moeten doen voor school. Het lijkt er echter op dat kinderen steeds eerder moeten leren en aan een verwachting moeten voldoen. Ik vraag mij dan ook af of de lol steeds eerder wordt weggenomen. De lol en vrijheid die volgens mij ook goed voor hun ontwikkeling is.

​Of heb ik het mis en is dit tegenwoordig de manier om onze kinderen voor te bereiden op de toekomst. Huiswerk vanaf groep 3 of misschien wel groep 1 al?


Hoe ervaart papa het 10-minutengesprek?

GesprekBron: Kion.nl

Die 10-minutengesprekken blijf ik lastig vinden. Zo vraag ik mij van te voren altijd af of 10 minuten wel voldoende is, welke onderwerpen wil ik bespreken en wat zal ik doen als het gesprek voor ons uitloopt. Gisteren hadden we voor beide jongens het 10-minutengesprek en met alle drie de vraagstukken hadden we te maken.

Vragenlijsten gaven ons richting
Dit 10-minutengesprek was een introductiegesprek. De introductie had als doel om kennis te maken met de leraar/lerares van de jongens, maar vooral om informatie te geven over je kind. Om goed voorbereid te zijn moesten we een vragenlijst invullen over de jongens. De jongens zelf moesten ook een vragenlijst beantwoorden door middel van het aankruizen van smilies. Ik vond de vragenlijsten een goed idee, omdat het gesprek hierdoor al een richting op gestuurd werd. En je als ouder ook het 10-minutengesprek een richting op kon sturen. Ik had daardoor een goed idee waar ik met de leraar/lerares over wilde hebben.

Hoe kunnen 10-minutengesprekken uitlopen?
Om 17:30 stonden we gisteren klaar voor het eerste 10-minutengesprek. Helaas zag ik de ouders bij het 10-minutengesprek voor ons geen aanstalten maken om het gesprek af te ronden. Gelukkig hadden we voor de zekerheid 10 minuten “vrij” tussen ons eerste en tweede gesprek gepland. Om 17:32 klopte ik ietwat bezwaard op de deur om aan te geven dat we aan de beurt waren en wij niet te laat bij het volgende gesprek wilde komen. Om 17:35 waren we dan aan de beurt, waardoor we eigenlijk maar 5 minuten hadden. De volgende ouder riep ons direct wat toe toen we het klaslokaal inliepen. Ze had namelijk om 17:40 haar eerste gesprek en het tweede gesprek had ze om 17:50 had. We namen toch onze tijd en kwamen 17:44 uit het lokaal. Ik voelde mij achteraf toch bezwaard, zowel naar de ouders voor ons als de ouders na ons. Misschien moeten de leraren net als wij ook wat ruimte inplannen na bijvoorbeeld vijf gesprekken.


SchermBron: Nyink.nl

​Verdediging wekt irritatie op
We waren in ieder geval op tijd voor het tweede gesprek. Ook daar liep het gesprek uit en ik klopte weer op de deur. We hadden tijdens dit gesprek drie punten om te bespreken, één daarvan was de drukte die onze zoon ervoer op school. In plaats van medeleven werd ons punt vanuit de leraar/lerares alleen verdedigt. In de klas kon hij echt niet drukte ervaren. En buiten de klas konden de leraar/leraressen er niets aan doen. Na het verwerken van deze reactie, kregen we gelukkig toch nog wat oplossingen aangedragen om meer rust te krijgen in de klas.

De 10-minutengesprek waren voorbij. We hadden stof tot nadenken. Over de leraar/lerares, maar vooral om onze jongens het gemakkelijker te maken op school. Alleen de oplossingen die aangedragen waren om mijn zoon minder last te hebben van de drukte in de klas leken mij te rigoureus. Welke van de aangedragen oplossingen zouden jullie kiezen?

  • Een scherm om het bureau plaatsen als er opdrachten gedaan moeten worden.
  • Apart zitten in de klas in plaats in een groepje van vier.
  • Een koptelefoon op als er opdrachten gedaan moeten worden.

 


Wat heb je aan de informatieavond op school?

InformatieBron: Slideplayer.nl

Maandag was er een informatieavond op school én ik had geen zin. Ik was van plan niet te gaan. Het paste namelijk niet in mijn trainingsschema, want maandagavond was het bootcamp avond. Waarom zou ik mijn bootcamp avond inruilen voor 2,5 uur in een schoollokaal zitten. Ik moest 2,5 uur aanwezig zijn, want ik twee jongens op school zitten.

Lekkere papa ben jij
Naar mate ik er over nadacht begon ik terug te krabbelen. De gedachte dat ik een slechte papa was spookte steeds door mijn hoofd. Het was zelfs zo dwingend aanwezig dat ik steeds meer begon te twijfelen. Mama en/of papa moesten wel aanwezig zijn op de informatieavond. Aangezien mijn ex niet kon vanwege de jongens, besloot ik toch te gaan.

Er naartoe gaan was de juiste keuze
Afgelopen maandagavond zat ik in een bomvol klaslokaal met tientallen ouders. Na 2,5 uur kwam ik met veel informatie van school terug. Ik was blij dat ik gegaan was. Eigenlijk om een paar simpele redenen:

  • Ik wist wie de leraar en leraressen waren van de jongens en vice versa
    Gedurende de uitleg kreeg ik een idee wie de leraar en leraressen van de jongens waren, hoe ze overkwamen en waarop we moesten letten gedurende het schooljaar. De leraar en leraressen wisten nu ook wie de papa van de Joshua en Diego was.

 

  • Ik zag de andere ouders van de kinderen in de klas
    Wat voor de leraar en leraressen gold, gold ook voor de ouders van de klasgenoten van de jongens. Handig voor mogelijke speelkameraadjes van de kinderen later in het schooljaar.

 

  • We kregen handige tips over de lesstof en het huiswerk wat eraan komt
    De leraar en leraressen gaven vele tips waar we de kinderen thuis mee konden helpen. Er werd gestimuleerd om met de kinderen thuis te leren lezen en te leren rekenen. Bij het rekenen gaven ze bijvoorbeeld aan tot welk getal ze dit schooljaar gingen.

 

  • De achterliggende reden van een methode of verandering op school
    Er ontstonden discussies waarom er voor bepaalde methodes gekozen was, wat er met gegevens werden gedaan van enkele vragenlijsten en waarom werkwijzen veranderden. Zo ging het aantal rapporten dit schooljaar van 3 naar 2. Het was handig om vanuit eerste hand te horen wat de reden hierachter was.

De 2,5 uur was daarom wel gespendeerd en leverde juist tijd op. Nu hoefde ik gedurende het schooljaar minder te vragen en uit te zoeken waar de jongens mee bezig waren en waarom. Het zou handig zijn als ik volgend schooljaar de waarde van de informatieavond nog herinner,   zodat ik ook dan de informatieavond prefereer boven het sporten.


Echt! Een onhandige papa die techniekles geeft?

Hand

Deze papa is een gevaar voor de toekomst. Ik verwacht dat rond 2040 een gehele groep volwassenen in de regio van Den Haag twee linkerhanden hebben. Althans dat dacht ik afgelopen week, want ik ging aan vier kinderen in Joshua zijn klas techniekles geven. Een onhandige papa die techniek les gaf, dan vroeg je om problemen.

De knutselaanpak
Het blijft niet bij deze vier kinderen, de komende oneven weken geef ik techniekles. Aan de voorbereiding ligt het in ieder geval niet, want ik heb een aanpak uitgedokterd. Als eerst lezen de kinderen de hand-out rustig door. Als alle kinderen klaar zijn, dan controleer ik of alle kinderen weten wat ze moeten doen. Om en om zegt een kind uit het hoofd een stap uit de hand-out. Nadat alle taken op papier staan, leggen we de taken in de goede volgorde en gaan we aan de slag.​

De realiteit
Leuk die voorbereiding, maar in de praktijk ging het anders. Eigenlijk vanaf het begin al. Niet de juf, maar ik moest de kinderen uitkiezen. Ik koos de bovenste namen op de klassenlijst. De kinderen liepen netjes mee, maar ik kreeg direct een opmerking van één van de jongens. Ik had zijn naam verkeerd uitgesproken. Ik verontschuldigde mij, maar dat bleek niet genoeg. De jongen herhaalde nog eens vijf keer dat ik het fout had gedaan, maar hij benadrukte erbij dat het niet zo erg was.


OntdekkasteelBron: Ontdekkasteel

Knutselen maar
De techniekles kon begonnen. De les gaf ik samen met een moeder. De in totaal acht kinderen moesten een kaart maken en ze hadden keuze uit drie soorten kaarten. Eén met een draaiende rad, één met een kuiken die zijn snavel open deed en één met een olifant. Mijn aanpak kon ik overboord gooien, want er moest één olifant, vier draaiende raderen en vijf kuikens gemaakt worden. Van de olifant was geen hand-out en er waren te weinig kopieën. De moeder ging kopieën maken terwijl ik met de kinderen ging lezen. Tot mijn verbazing lette de kinderen op en het knippen, plakken, gaatjes prikken en tekenen ging ze goed af.

Na 40 minuten waren de draaiende rad kaarten en kuiken kaarten af. Alleen Joshua zijn olifanten kaart was niet af, omdat de hand-out ontbrak. Die gaan we thuis verder afronden. Ik had het gevaar voor de toekomst verkeerd ingeschat. Grote vraag was of dit aan de kinderen lag of aan de papa. Ik hou het op beide 🙂

Tip: Wil je thuis techniekles doen. De techniekles doen we aan de hand van opdrachten uit het Ontdekkasteel.


Keersommen zijn geen Japans meer

Rekenmachine

”Papa, wil je mij helpen met keersommen?”, vroeg Joshua twee weken geleden aan mij. Ik veerde op en zei dat ik hem ging helpen. Sterker nog, ik keek er naar uit. Rekenen was namelijk mijn lievelingsvak op school. Ik had altijd iets met getallen. Ik wilde niet opscheppen, maar ik vertelde toch aan Joshua dat ik goed in rekenen was. ”Ja, papa dat heb je al 100 keer gezegd, daarom kom ik toch naar jouw toe”, zei Joshua ietwat vermoeid.

De volgende dag zouden we na schooltijd gaan oefenen.’s Avonds begon ik mij af te vragen hoe ik hem het beste kon helpen. Was het gewoon de tafels uit het hoofd leren, moest ik er knikkers bij pakken of was die Japanse manier waar ik laatst een filmpje van zag een goede methode? Ik besefte dat het best moeilijk was om iets simpel voor mij, op een duidelijk manier aan hem over te brengen. Nu ik erover nadacht kreeg ik nog meer respect voor de leraren. Bij mij ging rekenen automatisch, binnen twee seconden kwam het antwoord van bijvoorbeeld 14 keer 11 in mij op, 154.

Ik werd niet voor niets vroeger in de klas ‘De Rekenmachine’ genoemd….

Leert papa Joshua het geheim achter de keersommen? => Volg de link.


Knutselen voor de picknick

Hamburgerbroodjes

Papa, we hebben vrijdag de schoolpicknick”, riepen de jongens twee weken geleden enthousiast tegen mij. ”Wat een leuk idee van school”, zei ik tegen ze. Zo te zien was dat niet de goede reactie, want de jongens keken mij verontwaardigd aan. Zei ik iets verkeerd? Op het moment dat ik dat dacht, begon er iets te dagen… De jongens vroegen indirect of ik wat voor de picknick kon maken. En ze wisten al wat ze wilde hebben. Joshua bestelde zelfgemaakte hamburgerbroodjes met kaas en Diego bestelde Babybel-kaasjes getransformeerd in Angry Birds.

Op donderdagavond stond ik in de keuken met alle ingrediënten en benodigdheden uitgestald. Ik kreeg het een beetje benauwd, want er lag heel veel. Die hamburgerbroodjes waren het probleem niet, want die kon ik al slapend maken. Die Angry Bird kaasjes waren een ander verhaal. Ik moest creatief doen en daar ben ik niet goed in. Ik ben niet voor niets informatie-analist geworden; veel met de hersenen doen en weinig met de handen. Ik heb twee linkerhanden, het bewijs daarvan hoor ik iedere keer als ik mijn zusje zie. Weet je nog die keer dat je een gaatje in de keukenmuur moest boren en er vier tegels sneuvelden? Toen moest ik slechts één handeling doen… en nu moet ik plakken, knippen, tekenen en lijmen.

Wil je weten hoe dit afloopt? Volg de link.


Tip: Diego’s kleurenfestival

Ingredienten
Schelpjes pasta
Pijnboompitten 
Amandelen 
Gele paprika 
Cherry tomaten 
Basilicum 
Italiaanse kaas geraspt
Olijfolie mild ​

voor 4 grote mensen buiken
1 Diego handje vol
2 Diego handjes vol
1 stuk, geel is lekker 
1 bakje van 125 gram
2 Diego handjes vol
2 Diego handjes vol
Best veel!
Vandaag had Diego zijn afscheid in de kleuterklas. De juffen kregen een zelf gemaakt kookboek van de kinderen. Ieder kind had zijn eigen recept toegevoegd. Diego en ik hebben de pen gepakt met een heerlijk zomer recept beschreven (niet zelf bedacht, wel zelf beschreven. helaas kon ik de bron niet meer achterhalen).

De bereiding
Begin met twee liter water te koken in de waterkoker. Zet de waterkoker aan en pak alvast een mooi groot mes om mee te snijden. Pak ook twee planken om op te snijden. Het water is nu wel gekookt en voeg dit toe aan de pan. Doe een scheutje olijfolie in het water. Anders plakken de schelpjes dadelijk aan elkaar. Wel lekker smerig zo deegbal, maar niet lekker om te eten! Als het water kookt, voeg de pasta toe. Op het pak van de pasta staat hoelang. Alleen kan ik dat nog niet lezen, pas volgend jaar in groep 3.

Begin met het snijden van de paprika. Snij eerst het hoedje van de paprika af. Haal daarna die pitjes en dat witte eruit. Dat smaakt niet zo lekker. Als je klaar bent met snijden, doe de paprika in de kom. Anders is de plank te vol om de rest te snijden. Toch? De cherry tomaten zijn nu aan de beurt. Snij deze doormidden en doe ze ook in de kom. Pak de basilicum, hou deze een paar seconde in het kokend water van de pasta voor de beste smaak. Pluk daarna wat blaadjes basilicum van de takjes en doe deze ook in de kom. De kom heeft nu de kleuren groen, geel en rood, grapppig!

De pasta is nu denk ik wel klaar. Giet deze af terwijl je de pasta met koud water afspoelt. De pasta even laten uitlekken om al dat water weg te laten lopen. Hak op de tweede plank de amandelen in kleine stukjes. Als je z’on handige hakmachine hebt, mag je deze gebruiken. Je kunt ook de amandelen in een theedoek doen. Deze dichtvouwen en dan met de deegroller of zware pan op slaan. Ja, leuk! De kapot geslagen amandelen en pijnboompitten kunnen de koekenpan in. Voeg de olijfolie toe tot alles onderwater zwemt. Zet het vuur rustig op en wacht tot de olijfolie borrelt. Ondertussen kun je de geraspte kaas toevoegen in de kom. Borrelt de  olijfolie al? Zo ja, schenk heel voorzichtig de inhoud van de koekenpan in de kom. Kijk uit, heel gevaarlijk! Er mogen geen rondrennende Diego’s in de buurt zijn. 

Nu het allerbelangrijkste! Pak de kom vast, doe de deksel erop en doe de wiebel billen boogie dans! Als je geen deksel hebt voor de kom, gebruik bijvoorbeeld een theedoek. Voor de beste smaak, doe de kom een half uur in de koelkast. En dan, het is klaar! 

Diego’s kleurenfestival

Extra tip: Eet een ciabatta of focaccia erbij.

Een gebroken arm luidt het schooljaar uit

Gebrokenarm

​“Diego is gevallen en heeft waarschijnlijk zijn arm gebroken!” Vorige week kreeg ik op het werk dit nieuws telefonisch te horen van de juf. Ik schrok en kwam alleen tot het minimalistische antwoord ”Wat!” In dat ene woordje was echter een explosie van emoties te horen. Gelukkig kon ik direct weg van werk om mijn kleine boef te helpen.

Al rennend naar de auto dacht ik aan zo’n teleporteerfunctie uit science fiction films. Die zou nu verdomd handig zijn! Ik sprong de auto in en zoefde weg. Paddle to the metal! schreeuwde mijn gevoel. Gelukkig namen mijn hersenen het gauw over van mijn gevoel. Een boete zou de situatie er niet beter opmaken en een ongeluk zelfs alleen maar erger. Ik probeerde rustig te blijven en goed op het verkeer te letten, terwijl mijn verstand de constante aanvalspogingen van mijn gevoel pareerde.

Het leek een eeuw te duren, maar 20 minuten later was ik op school. Daar lag de kleine man met zijn hoofd op tafel met een verdrietig gezicht. Echt hartverscheurend! De rustige stem van de juffrouw kalmeerde mij, zodat ik er echt voor Diego kon zijn. Ondertussen legde ze de situatie uit. Hij was van het hogere klimrek gevallen, wat een smak! Zijn arm zag er inderdaad niet goed uit. Niet alleen de rust van de juf verbaasde me, maar ik stond ook versteld van Diego’s klasgenoten. Ze leefden enorm met hem mee en hadden allemaal lieve woordjes om hem (én mij!) te kalmeren. Geweldig, die jongens en meisjes van 5 à 6 jaar!

Was die arm nu gebroken? lees verder.


Maan straalt met rapport

Maan

Joshua kreeg afgelopen maand zijn tweede rapport van het schooljaar. Spanning alom. Niet zozeer bij de kinderen uit groep 3, maar vooral bij de ouders. Het was gespreksonderwerp nummer één op het schoolplein. Hoe zou het gaan met mijn kind? Gaat hij wel over naar groep 4? Enkele ouders gingen zelfs speciaal naar school om het rapport op te halen terwijl hun kinderen ziek thuis lagen.

Ik keek ook vol spanning uit naar zijn rapport. Gek eigenlijk, want Joshua’s eerste rapport was verrassend goed. Zo goed dat ik hoopte dat hij minder huiswerk van de juf zou krijgen. Al dat huiswerk begon Joshua steeds meer tegen te staan. Niets was minder waar, de juffrouw gaf hem zelfs meer huiswerk mee. Had hij een terugval? Ik zag het lezen juist verbeteren. Van woordjes lezen ging hij snel al over naar kleine verhalen. Niet veel later las hij hele boeken uit. Niet boeken van tien pagina’s, maar de boeken hadden meer dan honderd pagina’s. Hij las per week zelfs meer dan zijn papa en mama samen.

Hoe was het rapport dan? Volg de link om verder te lezen.