Review: Linneaushof

Waterspeeltuin

Spelen in Linneaushof, de grootste speeltuin van Europa, zo uitstapje kon toch niet fout gaan! Ja, nog geen drie dagen na het verhaal Nemo, nam ik toch weer beide jongens mee voor een uitstapje. Een speeltuin, dat moest wel goed gaan!

Klantenbinding zijn ze goed in
Het was niet de eerste keer dat we naar Linneaushof gingen. Vorige jaar gingen we naar Linneaushof op schoolreisje. Een groot succes, dit terwijl het regende en we in die korte tijd maar weinig gedaan hadden. Linneaushof was ons trouwens niet vergeten. Dankzij het schoolreisje hadden we een kortingsbon voor het volgende bezoek. Hoe geweldig was dat! “Successen uit het verleden, bieden geen garantie in de toekomst” wordt altijd gezegd. Nou ik durfde deze gok wel te wagen.


Indoorspeeltuin

Lekker kleuren in de zon
​Na een autorit van een uur waren we er dan. Het spelen kon beginnen. Als eerste werden de springkussens en trampolines getest. Na deze korte opwarming was het tijd voor de rest van speeltoestellen. Het mooie was dat ik vanaf een bankje in de zon, de jongens in de gaten kon houden. Ik hoefde niets uit te leggen en niet achter ze aan te lopen. Ik kon op het bankje een zomers kleurtje krijgen. Na de buiten toestelen, gingen we de monorail in en daarna binnen spelen. In de overdekte speeltuin konden ze ook zelf hun gang gaan, er was één gemis. Voor mij dan, het zonnetje. 

Waterpret in de kou
Het grootste vraagstuk had ook met de zon te maken. Maakte de zon het warm genoeg om in de waterspeeltuin van Lineausshof te spelen? Voor de jongens was het natuurlijk warm genoeg. Ik was er niet zo zeker van. Het was een twijfelgeval. Na kort wikken en wegen besloot ik een akkoord te geven. Na 5 minuten besefte de jongens  dat het te koud was. Na ze af te drogen en aan te kleden, warmde de zon ze binnen een paar minuten weer op. We konden de rest van Linneaushof gaan ontdekken.

Na 5 uur spelen vond ik het mooi geweest. De jongens hadden genoeg bewogen, nu was het mij beurt om thuis nog even een rondje op de racefiets te stappen. Linneaushof is een super leuke speeltuin voor onze 5 en 6 jarige boeven. In de zomer gaan we terug, alleen al om echt in de waterspeeltuin te spelen!


Tip: Judo feestje, echt super!

Judo

Joshua had afgelopen weekend zijn kinderfeestje. Hij wilde een judo feestje. Judo, dat had ik 25 jaar geleden voor het laatst gedaan. Om de kinderen niet aan deze gevaarlijke oud judo papa bloot te stellen, werd het feestje uitbesteed. Ik had een makkie! 

​De taak van de papa
Kinderen opvangen en de boel in de gaten houden. Zelf het reguleren van de cadeaus uitpakken was geregeld. De jongens verstopte zelf hun cadeau, waarna Joshua ze moest zoeken. Na de cadeaus had ik eindelijk wat te doen. Ik moest ervoor zorgen dat de boefjes de kleedkamer heel hielden tijdens het omkleden.

De Judoles kan beginnen
Dat was gelukkig zo, en het was tijd voor de judo les. Twee stoere leraressen stonden klaar. Ze oogsten direct veel respect met hun zwarte banden. Eerst leerden ze de jongens op de grond te vallen met afslaan. Vooral die kin op de borst houden! Daarna kwamen de trek en duw spellen. De jongens hadden er veel lol in. Na een korte drink pauze begon het echte werk. Pootje haken, en de tegenstander op de grond werpen. Ze werden echt afgemat!


Judo feestje

De Judoles kan beginnen
Dat was gelukkig zo, en het was tijd voor de judo les. Twee stoere leraressen stonden klaar. Ze oogsten direct veel respect met hun zwarte banden. Eerst leerden ze de jongens op de grond te vallen met afslaan. Vooral die kin op de borst houden! Daarna kwamen de trek en duw spellen. De jongens hadden er veel lol in. Na een korte drink pauze begon het echte werk. Pootje haken, en de tegenstander op de grond werpen. Ze werden echt afgemat!

Harde sport hoor

​Ik had daarentegen relax, zelf een beetje te relax. Ik had mijn tijdschrift uit en ik had de nodige foto’s gemaakt. Wat kon ik nu doen? Nou, of ik er om vroeg. De eerste blessure, een bloedneus. Ik had een taak! Even neus dichthouden, jongen aan het lachen maken en hop hij kon weer verder. De volgende blessure volgde snel, een klap tegen de keel. Na een paar minuten troosten was ook dat probleem opgelost. Ze werden vermoeid een goed moment om te stoppen. De jongens waren 75 minuten bezig geweest.

Even bijtanken
Al dat trainen had de eetlust opgewekt. Bij veel van de boefjes vlogen de kipnuggets en frietjes zo naar binnen. Zo, het energie niveau was weer verhoogd. Het laatste halfuur werd de trampoline rijkelijk gebruikt. Helaas was het feest voorbij. Joshua had genoten van de les, de cadeaus en de trampoline. Als ouder die graag wat doet, had ik het wel erg rustig. Het ging echter om de jarige, en die zei: ”Een judo feestje is super leuk!”

We hebben ons feestje gevierd bij Westvliet.


Kidsrun is fun!

Kidsrun

Een kidsrun is echt leuk! Vooral die medaille die je op het eind krijgt! Helemaal fun! En als bonus staan er ook nog eens twee trotse ouders bij de finish te wachten. Afgelopen weekend deden de jongens aan hun eerste kidsrun van 2015 mee. Niet zomaar één, nee een koninklijke. De Royal Ten stond op het programma. De jongens gingen voor de 1,5km. 500 meter dan ze ooit gelopen hadden. De grote vraag was: Houden ze het ongetraind vol?

Over Joshua maakte ik mij zorgen. Vorige jaar had hij het zwaar. Zowel bij de City Pier City en de Molenloop kreeg hij het na een paar 100 meter al moeilijk. Dit terwijl we iedere week hadden getraind. De lol was er bij hem snel af. Vooral toen zijn kleine broer zonder training de kilometer met twee vingers in zijn neus uitliep. Die had hardloop talent! Het trainen hadden we dit jaar overgeslagen. Zouden de groei, de tennislessen en de zwemlessen voldoende basis hebben gelegd?


Jongens

​Aan het zelfvertrouwen lag het in ieder geval niet. Daar was zelf te veel van. Al dagen lang riepen ze: ”Mama en papa jullie houden ons nooit bij!”. We liepen namelijk met ze mee. Ik bij Joshua, mama bij Diego. Ik zou ze makkelijk bijhouden, maar mama? Ik gaf aan dat ongetraind 1,5km wel zwaar zou zijn. Nou, daar geloofde ze niets van. Ze ging toch niet voor niets 4 keer per week naar de sportschool. Die 1,5km werden voor iedereen een eitje.

Afgelopen zondag stonden we toch allemaal een beetje nerveus aan de start. Na het startschot stoof Diego er vandoor, gevolgd door mama. Na 300 meter stond mama echter uit te puffen. Ik achter haalde Diego snel en mama vervolgde haar weg met Joshua. Ineens kwam Joshua langs geschoten. Ik keek op mijn klok, wat gingen ze snel. Bijna 10 km het uur! Diego liet Joshua passeren, en versnelde nog even. Joshua blies zichzelf op. Mama was allang gezien. De laatste 100 meter trok Diego er nog een sprint uit en binnen 10 minuten was hij over de finish. Joshua volgde er snel achteraan. 

Ik was super trots op hun prestatie en zij super blij met de medaille! Over een maandje staat de volgende kidsrun op het programma, de Molenloop. Dat wordt een eitje, het is maar een 1 kilometer. Voor mama nog genoeg tijd om bij te trainen ;-).


Zomerjas kopen, simpel voor papa?

​Afgelopen vrijdag was het eindelijk warm! De jongens wilde echter hun winterjas aan doen naar school. Waren ze gek geworden? Doe een zomerjas aan! Er was één probleem. Ik kon voor Joshua geen zomerjas vinden. Had hij die niet? Nee, die had hij niet.

Papa to the rescue!
Geen zomerjas? Ik ging er wel één halen met Joshua. Dat kon toch niet zo moeilijk zijn. Joshua had wensen. Hij wilde een neon jas of één met legerprint. Mama vond dat een goede keuze. Vrijdagavond deed ik daarom wat voorwerk op het internet. Ik vond de ideale jas! Eentje van Benetton die je aan beide kanten kon dragen. Aan één kant neon groen en aan de andere kant een legerprint. Een winner!

Een coole gozer
Zaterdag in de winkel liep het toch anders. Die jas vond hij niet hip genoeg. Wat moesten we nu? Ik wist geen winkels met neon jassen. Ik had wel iets anders gezien op het web, bij Coolcat. Maar vond mama dat wel leuk? Mij sprak het wel aan. Bij binnenkomst merkte ik dat Joshua zich op zijn gemak voelde in de Coolcat. De jassen spraken hem meteen aan. Vooral die jas met een grote tijger erop. Die moest hij hebben! Hij paste de jas en we rekende hem af.

De vrouwen vallen flauw
Trots kwam hij thuis met de nieuwe jas. Mama zag de jas, en trok wit weg. Ze vond de jas afschuwelijk. Hoe konden we dat gedaan hebben. Was het dan zo slechte keuze vroeg ik mij af? Even appen met mijn zusje. Die bracht het mij netjes ”Het was niet haar smaak”. Ze vroeg: ”Was het van de markt?” Wat van de markt! We hadden er 50 euro voor neergeteld. Die 50 euro bracht een schokeffect bij beide dames te weeg.

Joshua was verdrietig. De jas was zo mooi! Na veel wikken en wegen mocht hij de jas houden. Hij merkte zelf wel aan de reactie op school of hij volgende keer zo jas ging kopen. Ik wist één ding zeker. Dit was even mijn laatste kinderkleding aankoop. 😉


Tip: Big Hero 6

De film Big Hero 6 is het helemaal! Van de week hebben we na een bezoek aan de kapper, nog even een filmpje gepakt. Het regende namelijk zo hard, dat we wel moesten schuilen. Althans dat dachten de jongens. Of niet soms papa?

Een opgezet plan
Oke, ik had Big Hero 6 van te voren al ingepland. Na het zien van de trailer van Big Hero 6 was ik verkocht. Gelukkig had ik een excuus om te gaan, 2 kleine boefjes :-). Ik zat alleen met Diego (5 jaar). Was hij niet te jong voor de film? Gelukkig had ik snel een manier gevonden om deze film te rechtvaardigen. Ik zag op Facebook dat een vriend was geweest, en die heeft een kindje van 4 jaar.

​Disney en de dood
Helaas werd aan het begin van de film benadrukt dat je een Disney film keek. De broer van Hero ging namelijk dood. Ik begrijp niet waarom dit een terugkerend patroon is in een Disney film. In Bambi gebeurde het, in de Lion King ook, ga ze eigenlijk maar allemaal af. Een vriend wees mij erop dat in een animatiefilm zelf eerder en sneller een dode valt als in een familiefilm. Really? En de dode is dan vaak ook nog een naaste van de hoofdrolspeler!

Wat een detail
Diego had de avond na de film wel last met inslapen. De dode broer en ook die schurk, die was angstaanjagend! Waarom ging de broer dood vroeg hij zich steeds af? Na een uitleg, vroeg ik hem: Wat vond je leuk aan de film? Gelukkig dacht hij vanaf dat moment weer aan de mooie momenten in de film. Wat waren die mooie momenten dan? Baymax natuurlijk. De robot kunnen alleen nog maar denken aan die lieve Baymax. Daarnaast was hij ook nog eens grappig. Zelfs ik moest een aantal keren hard lachen. Het moest niet gekker worden! Naast Baymax zal mij de vlucht door de prachtig gemaakte stad bij blijven. Een samensmelting van San Francisco en Tokio.

Door de overgang van spanning, humor, avontuur, vriendschap en verdriet, is Big Hero 6 echt een goede film. Enige opmerking die ik kan hebben, is één voor mijzelf. Met een Diego moet ik uitkijken. Voor de dilms die nog niet een aan de geadviseerde leeftijd van 6 jaar voldoen. Gelukkig won het verhaal, de humor en de helden het vandaag, maar wie weet heeft de slechte kant de volgende keer de overhand. En dat is niet de bedoeling van een middagje naar de bioscoop gaan!


Papa bang om uiteten te gaan? Relax man!

Pannenkoeken

Uiteten gaan met kinderen, een verschrikking! Althans dat dacht ik toen ik nog geen kinderen had. Was je lekker relax uiteten, zat je in een restaurant met een irritant mormel. Schreeuwen, huilen en zeuren. Ik ergerde er mij zo aan dat uit mijn oren meer stoom kwam dan uit de keuken. Waarom gingen die ouders met hun kinderen uiteten?

Nooit meer uiteten gaan
Nu we zelf kinderen hebben, kon ik de vraag beantwoorden. Nou eigenlijk niet. We gingen niet met de boefjes uiteten. Misschien een enkele keer op vakantie. Dat ging dan moeizaam. De boefjes zaten zuchtend en steunend aan tafel. Het eten, dat ging er niet in. Zonde van het geld! Alleen lunchen met Joshua was een succes. Bij één tent dan, Will’s pancake house. Maar is een pannenkoeken huis een restaurant?

Een bange papa
Waarom gingen we niet naar een echt restaurant met ze? Even nadenken. Ja, ik wist. Ik was gewoon bang! Bang dat de boefjes vervelend werden, bang dat ik boos werd en nog tientallen redenen waar ik bang voor was. De belangrijkste reden was dat ik bang was voor de afkeurende blik van andere. De blik die ik zelf vroeger opzette. En als ik de boefjes mag geloven. Mijn blik is angstaanjagend.

De ommekeer
Waarom was ik eigenlijk bang? Ik had niets te verliezen, toch? Afgelopen kerst vond ik dat er verandering moest komen. Ik dacht, gewoon relax doen papa. Chill! We gingen naar de pizzeria. Pizza doet het altijd goed bij de jongens. En weet je wat, het ging bewonderenswaardig goed. De jongens waren blijkbaar niet het probleem, dat was ik zelf. Ik was rustiger, de boefjes waren dit daarom ook. Het was gezellig. Oké, er waren wat incidenten, maar niets om druk over te maken. De boefjes kregen zelfs een compliment van twee oma’s.

Het lampje begint te branden
Was dat vroeger ook zo. Waren die ouders vroeger bang? Of kon ik nog niet tegen kinderen? Ik weet het niet. Ik besefte voor de zoveelste keer. Als ik relax ben, dan zijn de kinderen dit vaak ook. Wanneer knoop ik dat eens in mijn oren! Binnenkort doen we het volgende restaurant voor kinderen aan. Keuze genoeg: Pizzeria’s, pannenkoeken huizen, Chinezen, Simones aan zee. Ik heb er zin in!

Ben je ook op zoek naar een restaurant voor met de kids. Ik haal hier mijn inspiratie vandaan:


Kietelwedstrijd om te ontspannen

Papa gaan we een kietelwedstrijd doen! Een paar keer per week vragen de boefjes het aan mij. Even stoeien voordat ze zich klaar gaan maken voor het proces dat heet Naar bed gaan. Het is dé manier om alle kinderstress uit de lijfjes te krijgen.

Hoe het ooit begon
De kietelwedstrijd is drie jaar geleden ontstaan. Joshua was gevallen, en was niet te troosten. De enige manier om hem uit zijn huilbui te krijgen was kietelen. Hij moest direct lachen en de ontspanning kwam terug. Wat bleek, dat kietelen hielp ook bij een woede aanval. Het kietelen was zo leuk dat Joshua en Diego erom gingen vragen. Helaas als bij alle kinderen, de eisen stapelde zich op. Weg ontspanning, de boosheid kwam terug. We hadden regels nodig, net als bij een wedstrijd. Vandaar kietelwedstrijd.

De regels
En nu het een wedstrijd is, moest er een arena komen. Die kwam er ook. Op andere dagen noemen we de arena het bed in de slaapkamer van mama en papa. De regels zijn simpel. Er mag niet geslagen worden en niet op het bed gesprongen worden. Dit na het bed incident van de zomer 2014. Op een gegeven moment sprong Diego de lucht in, maakte van zichzelf een bommetje en kwam met zijn knieën op mijn rug terecht, auw! Mijn laatste regel is, er is een tijdslot die van te voren wordt bepaald. Nee, het is niet alleen beperkend voor de boefjes. Sinds vorige week mag ik niet meer onder de oksels kriebelen. Dit nadat de voeten en de bovenbenen ook al in de ban waren gedaan. Grrrr!  Wat een beperkingen!

We worden groter dan WWE!
Je ziet wel, we worden vanzelf proffesioneler. Kijk maar uit worstelorganisatie in Amerika, WWE. Binnenkort gaan we met jullie concurreren! Sinds kort hebben we dan ook bijnamen. De boefjes noemen mij De kietelkoning. Zeg maar, de Hulk Hogan van de WWE. Ik ben de heerser van de ring! Oud, maar nog niet vervangbaar. De andere WWE supersterren zijn Joshua met de bijnaam Het kietelmonster. Diego denkt er nog over na, nu dus nog The unknown.

Ja, oké, we slaan misschien een beetje door. Maar na een werk en schooldag is dit onze manier om de geest leeg te maken en iets leuks met elkaar te doen. Het gaat er uiteindelijk om dat we nog even ontspannen met elkaar kunnen doen voor het naar bed gaan. Al een tijd een regelrechte hit!


Tip: Museum Boerhaave

MuseumBoerhaave

Museum Boerhaave dat is pas leuk voor kinderen! Dit was de tip die we van verschillende ouders kregen. We hebben vorige week een kijkje genomen. Met we bedoel ik Joshua en ik. Diego was even museum moe.

Een knus en warm museum
Bij binnenkomst was de eerste indruk Wat een lekker knus en warm museum. Helaas gaf de eerste ruimte Joshua een koude rilling. Er was een film over het menselijk lichaam. De zalen daarna gingen ook over het lichaam. Joshua vond het spannend, maar begreep er weinig van. Gelukkig zag hij aderen in een dierenkop aan als takjes die de kop overeind hield. Dit gedeelte was niets voor de 6 jarige boef. Aan mij had hij ook al niets. Ik moest het interessant maken, maar ik deed het tegenovergesteld. Ik sloeg dicht. Waarom? Ik kon alleen terugdenken aan mijn jeugd. Zo herkende ik het museum, een saai en stil avontuur. Kom op papa, houdt de moet erin! We gaan op zoek naar die tentoonstelling voor kinderen!

Ik zie, ik zie
Een paar ruimtes later waren we er. De tentoonstelling Ik zie, ik zie. Dit is de plek waar we moeten zijn! Onze trieste blik veranderde direct in een grote grijns. We leerden allerlei dingen over licht en wat onze ogen en hersenen ermee doen. Een waar avontuur! Het meest interessante was het kijken naar een kruis. Na 10 seconden intensief kijken kon je met je ogen dicht het kruis nog steeds zien. Wow! We speelden met lasers, maakte Joshua groter dan mij, en speelden met het licht.


Boerhaave

Leuk, papa zijn arm amputeren
Tevreden liepen we verder,  maar het avontuur ging verder. Op de begane grond was Schateiland Boerhaave. Je kon al pompend een boot doen laten zinken, verbanden leggen, je hoofd door een gat steken, in een boot liggen en luisteren naar een vogeltje. Maar Joshua vond het leukst om mijn arm te amputeren. Spannend! Ik was al blij genoeg dat we niet meer met onze ziel onder de arm door het museum liepen. De tijd vloog voorbij!

2 uur later stonden we buiten. Joshua kon maar niet ophouden over het Schateiland. Het begin was hij allang vergeten.  De volgende keer weten waar we moeten zijn, en vooral ook waar we niet moeten zijn. We gaan zeker met Diego terug. Voor een 6 jarige zijn deze tentoonstellingen erg leuk, de rest zouden wij overslaan. De normale tentoonstelling is waarschijnlijk vanaf 8 jaar. We zagen dat je dan met een wiskundekoffer door het museum Boerhaave kon gaan.


Review: Naturalis

Dino

Het Museon was een succes, dus ik dacht, waarom niet nog meer dinosaurussen bekijken. Op naar Naturalis! Joshua had geen zin. Dus alleen op stap met een enthousiaste Diego. Het was een groot succes. Onze verhalen maakte Joshua wel een beetje jaloers. Soms, nou heel soms, hang ik de coole papa uit. Je raad het al. We zijn deze week nog een keer geweest. We? Ja, Diego wilde ook weer mee. En het leuke van Naturalis, we gaan met de trein!

Waarom is schminken zo leuk?
Eenmaal in Naturalis gingen de boefjes direct op de schmink af. Schmink? We kwamen toch voor Dino’s? De jongens wilden toch echt een Dino op hun lichaam hebben. Helaas, na de lunchpauze werden er weer nieuwe bonnetjes uitgedeeld. Het was daarom tijd om de Dino’s te bekijken. Diego wist nog precies waar alles stond. Hij was onze gids. Tijdens de rondleiding keken we een voorstelling over een T-rex en kleurden ze een T-rex in. Tot mijn ergernis  kreeg ik constant de vraag: ”Wanneer gaan ze weer schminken?”.


Mammoet

De T-rex is een kip
Na het schminken, ja het is gebeurt, gingen we de rest van de collectie van Naturalis bekijken. Wat mij opviel is dat je in Naturalis de dieren veel beter kan zien dan in een dierentuin. Ik vind het bekijken van de ijsbeer zelfs indrukwekkender dan eentje die op 10 meter rondjes loopt in zijn verblijf. De jongens vonden de haaien en de reuzen krab interessant. We liepen ondertussen steeds verder omhoog de toren in. Op weg naar boven keken we de T-rex film en een voorstelling over de garnaal. Uit de film bleek dat een T-rex eigenlijk een grote kip was. Erg teleurstellend, ik kijk volgende keer heel anders naar Jurassic Park. Nep!

Conclusie
Na het bezichtigen van de 5de verdieping, was het tijd om naar huis te gaan. Diego en Joshua steken voor Naturalis hun duimen omhoog. Zelf vind ik Naturalis vooral leerzaam. As je deze Dino tentoonstelling tegen die van het Museon zet, dan is die van het Museon meer op de kleinere kinderen gericht. De doe dingen erom heen ook. In Naturalis was bijvoorbeeld de quiz te moeilijk voor een 5 en 6 jarige. Daarentegen zijn de opgebouwde skeletten van de Dino’s in Naturalis indrukwekkender. De normale collectie, van de dieren, zorgen ervoor dat de jongens zelfs iedere week wel naar Naturalis terug willen gaan. ​​


Tip: Museon

Dino

Het Museon heeft de tentoonstelling Dino Jaws. Dinosaurussen doen het altijd goed bij de boefjes. Na de positieve kennismaking met het Museon afgelopen zomervakantie, gaan we er graag weer naartoe. Dit keer met zijn 3-en. Voor Joshua de eerste keer!

Wat een drukte!
Eenmaal aangekomen bij het Museon en op zoek naar een parkeerplek, zie ik uit mijn ooghoek een lange rij. Rijen en de jongens is geen goede combinatie. Ik zeg daarom wat nerveus: “Als het te druk is, gaan we wel naar een andere museum”. Waarom zeg ik dat nu? Ik heb geen alternatief museum. Gelukkig blijkt de rij voor het Gemeente museum te zijn, voor ene Rothko 😉. Ik ben gered. Al die musea bij elkaar, erg verwarrend!

Ik mag poep zeggen
Eenmaal binnen zien we een drietal grote dinosaurussen. Aan Diego merk ik dat het best eng is. Die grote tanden van de T-rex lijken wel erg op die gevaarlijke steakmessen van thuis. Gelukkig is de rest minder angstaanjagend. Er volgen tal van leuke doe dingen, met natuurlijk een grote dinosaurus puzzel. De stapel Dino poep is helemaal interessant. Het stinkt wel een beetje. Net als wanneer papa naar de wc is geweest? Wat!, we gaan gauw verder. Het is tijd om een Dino in te kleuren.


Poep

Ik wil een cadeautje
Na een korte eet en drinkpauze, gaan we naar het volgende doe ding, iets met elektrodes. Helaas is het vanaf 8 jaar. Verdrietig druipen de 5 en 6 jarige af. Als alternatief gaan we een fossiel uit een steen tikken. De gevonden Dino maakt veel goed bij de jongens. Joshua voelt zich echter tot het volgende hebbedingetje aangetrokken. Een zakje met een Dino erop. Wat zou dat zijn? Voordat we weggaan gaan we dat nog even aan de archeoloog vragen. 

Wat leuk, een spelletje
Na het bezoeken van de standaard collectie lopen we dan eindelijk, volgens Joshua, langs de archeoloog. Helaas, we moeten eerst de Dino game succes uitvoeren. Ik wil naar huis! Waarom kijken vier puppy ogen mij ineens wel heel lief aan? Oke, ik kan die lieve ogen niet weerstaan, we doen die game wel even! Nou even, met twee boefjes die alle kanten oplopen zijn we 45 minuten bezig. Met het zakje met een Dino bot erin gaan we tevreden naar huis. 

Dino Jaws is in een geslaagd uitstapje! Naast de Dino tentoonstelling, is de gewone collectie ook interessant. Met die jongens van mij is het wel jammer dat de opgezette apen waar je de piemel ziet het meeste zal bij blijven. Ja, het blijven boefjes.