Review: De Verschrikkelijke Twee

Een boek over twee grappenmakers betekende natuurlijk dubbele lol. Met deze gedachte kocht ik het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ van Jorry John & Mac Barnett. Als ik het boek mocht geloven, dan was dit een super leuk boek. Er stonden namelijk allemaal aanprijzingen op van andere auteurs zoals die van Jeff Kinney van het boek ‘Het leven van een Loser’. Lees onze review of de jongens en ik dit boek echt grappig vonden.

Dankzij Bootcamp stuitte ik op het boek
Wat in ieder geval grappig was aan dit boek was het feit dat ik dit boek eens niet in mijn standaard boekenwinkel vond. Voor de Kerst zocht ik eerst bol.com af, maar tussen de honderden kinderboeken vond ik niet dat speciale voorleesboek voor de jongens. Het bezoek aan de Bruna leverde ook niets op. Ik ging eens naar de boekenwinkel toe waar ik normaal gesproken de muurzit doe tijdens de bootcamptraining. Ik was er nog nooit in geweest, maar zo vanuit  mijn muurzit positie zag ik daar vaak interessante boeken die ik normaal gesproken niet bij mijn Bruna tegenkwam.

Mick Mulder heeft een doel op zijn nieuwe school
De kinderboeken afdeling van deze boekenwinkel, de Kler, hebben diverse boeken waar mij oog op valt. Uiteindelijk valt mijn keuze dus op ‘De Verschrikkelijke Twee’. Als reden dat ik het boek kies, komt door het feit dat ik zelf ook twee jongens heb. Mijn jongens gedragen zich ook weleens verschrikkelijk, proberen lollig te zijn en daarnaast spreken de cartoons mij aan. In De Verschrikkelijke Twee komt Mick Mulder in Dutjesbroek wonen, een klein dorpje waar de koeien centraal staan. Mick is niet blij met de verhuizing naar Dutjesbroek, maar om zichzelf in Dutjesbroek thuis te voelen, heeft hij zich een doel gesteld. Mick zijn doel is de meester grappenmaker van de school te worden, net als op zijn oude school.

De heer Barsman versus Mick Mulder
Op zijn eerste dag op het Dutjesbroek collega van alles en nog wat komt hij erachter dat hij een geduchte concurrent heeft. Iemand heeft namelijk de auto van de directeur op de trap van de school gezet. We vinden dit een leuk begin van het boek. Aangezien het wel een heel vergevorderde grap is voor de jongens (8 en 9 jaar oud), blijft de grote lach uit. Deze lach blijft zeker uit bij de heer Barsman, de directeur van de school. Hij moet de eer hoog houden van de familie Barsman. Een familie die al generaties lang het directeurschap op deze school heeft bekleed. Meneer Barsman heeft in ieder geval een dader van deze grap op het oog, Mick Mulder.

Klasgenootje Nick de grappen saboteur
De kleine verhaallijn omtrent de Barsmannen brengt trouwens een leuke invalshoek in het boek. Alleen de verhaallijn over de zoon van Barsman die in Mick zijn klas zit, kan ik niet helemaal volgen. Wat ik wel kan volgen en de jongens ook, is de manier waarop Mick zijn grappen voorbereid en uitvoert. Alleen heeft deze manier van grappen maken een probleem, de grappenmaker van de auto saboteert de grappen van Mick. Het ergste nog van de sabotage is dat deze grappenmaker de irritante klasgenoot Nick is.

De grappenmakers oorlog barst los
Nick die juist wil dat Mick samen met hem het grappenmakers duo wordt: De Verschrikkelijk Twee. Voor Mick is het echter oorlog waar niet alleen hijzelf en Nick last van hebben. Dutjesbroek zal de gevolgen, en met name de heer Barsman, van deze oorlog ondervinden. De strijd om de ultieme grap te bedenken zorgt ervoor dat het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ steeds leuker wordt. Het boek is niet alleen grappig, maar ook leerzaam. De feitjes over de koe en het gebruik van de koeien in het verhaal zorgt ervoor dat het boek de jongens ook nog iets leert over koeien.

Gisteren hebben we de Verschrikkelijke Twee uitgelezen. Hoe verder we het verhaal kwam, hoe leuker het boek werd. Zelfs de link met de zoon van Barsman zag ik ineens. Met als uiteindelijke resultaat dat zowel de Diego en ik erg positief zijn over De Verschrikkelijk Twee. Joshua had het niet zo op de grappen, hij houdt meer van spanning. Ondanks Joshua zijn mening, hou ik toch de boeken van John en Barnett vanaf nu in de gaten.


Recensie: De Overlevenden

De OverlevendenBron: KaraktersUitgevers.nl

Wat doe je als je als kind een gift hebt, maar de regering dit ziet als een gevaar voor de mensheid. In het boek ‘De Overlevenden’ van Alexandra Bracken komt Ruby erachter wat z’on regering doet. Karakters Uitgevers heeft dit eerste boek uit The Darkest Minds-trilogie uitgegeven en hierbij mijn review van dit boek.

Een uitdaging, aangezien het niet mijn favoriete genre is
Dit boek is voor mij een uitdaging. Voor mij moet iets tastbaar zijn, logisch in elkaar zitten en door ieder mens uitvoerbaar te zijn na een training. Een buitennatuurlijke gift die ineens bovendrijft of waar mee je geboren bent, daar ben ik niet zo van. De reden waarom ik toch De Overlevenden ben gaan lezen is het feit dat enkele Netflix serie mij afgelopen jaar verrast hebben. Het ging in deze serie niet alleen om de superkracht als bij een Superman, maar mensen met een gift die vooral een normaal leven willen leiden. Iets wat maar moeilijk lukt en dat spreekt mij wel aan.

Alexandra Bracken ziet er nog wel zo vrolijk uit
In De Overlevenden krijg ik enigszins waar voor mijn geld. Alexandra Bracken beschrijft een Amerika waarin de mensheid erachter is gekomen dat sommige kinderen een speciale gift hebben, een gift om bijvoorbeeld mensen te manipuleren. De eerste foto die ik van Alexandra Bracken zie is een glimlachende vrouw die straalt en veel lol in het leven heeft. Iemand die ik op het uiterlijk niet snel verwacht een verhaal in zo’n sombere setting te schrijven. Er valt namelijk weinig te lachen voor hoofdrolspeelster Ruby, haar vrienden Liam, Zu en Chubs.

Wat een leven heeft Ruby
Ruby wordt namelijk in één van de kampen gestopt met speciale kinderen. In deze kampen worden testen uitgevoerd om de gift van het kind te analyseren en misschien wel te gebruiken. Om de kinderen onder controle te houden hebben ze een ruis bedacht waarmee ze kunnen onderdrukken Een niet fijn leven voor Ruby, zeker niet om het feit dat ze haar gift niet onder controle heeft. Het is zelf zo erg dat ze leeft met een nare herinnering uit haar verleden en daardoor ook niet zo snel nieuwe contact maakt met andere kinderen. Niet zo moeilijk in een concentratiekamp als ‘Thurmond’  waar kinderen vaak hun laatste adem uitblazen.

Een beetje chaotisch en haastig geschreven
Ruby mag dan ook blij zijn dat de verpleegster Catie, die bij een Alliantie zit, haar helpt te ontsnappen. Wonder boven wonder lukt het, alleen is de vraag of ze deze verpleegster wel kan vertrouwen. Tijdens een tussenstop merkt ze dat ze hier niet zo zeker van is, ze vlucht en komt daarbij een groepje van drie jongeren met speciale giften tegen. Liam, Zu en Chubs dus. Dit is het begin van een roadtrip waar je zou denken dat het verhaal interessant wordt. Alleen het constant wijzigen van vijanden, een SPD-er, de alliantie of de gewone mensen en het op de vlucht zijn van de kids geven dit boek iets haastig. Mede door het niet tastbare van de verhaallijn zorgt ervoor dat ik het boek de kast in leg. Ik twijfel zelfs om het boek nog uit de kast te pakken.

Betere tijden breken aan, voor mij en misschien wel Ruby
In de Kerstvakantie besluit ik dan toch nog een stukje te lezen. Ik zit bijna bij pagina 200 en doorlezen blijkt een goede keuze te zijn. Vanaf dat moment komt het verhaal namelijk in een rustiger vaarwater terecht en wordt er steeds meer duidelijk over de personages in De Overlevenden. Het wordt een speurtocht naar het Fantoom die ze uiteindelijk ook weten te vinden. Helaas is vanaf het eerste moment duidelijk dat de Fantoom niet zuivere koffie is en Ruby, Zu, Liam en Chubs nog een vijand zullen krijgen. Het is wachten op het moment dat één van de vijanden de aanval kiest en de vraag is wie het overleefd en in welke status ze het dan ook overleefd.

Na een maand heb ik dan eindelijk het boek uit. Ik ben blij dat ik De Overlevenden toch heb uitgelezen, want Alexandra Bracken sluit verrassend af met dit boek. Een cliffhanger die genoeg is om liefhebbers van het genre ook de andere delen uit de trilogie te laten lezen.


Review: Ferdinand

FerdinandIMDB.com

Stier Ferdinand is groot, maar zijn hart is nog groter! Donderdag zijn de jongens en ik voor de tweede keer deze Kerstvakantie naar de bioscoop geweest. De jongens hebben na Paddington 2 nu voor de film ‘Ferdinand‘ gekozen. De naam ‘Rico Verhoeven’ heeft de doorslag gegeven om deze film te kiezen. Lees in onze review hoe Ferdinand ons is ervaren.

Waarom Ferdinand mij niet aantrok
Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo nodig naar de film ‘Ferdinand’ hoefte te gaan. De film van een grote stier sprak mij niet aan. Zeker niet nadat ik  de trailer zag. In Ferdinand zag ik in iedere geval iets van de stiervechterscultuur in Spanje terug. Een cultuur waar ik zelf niet een voorstander van was. Gelukkig zag ik wel in de trailer dat Ferdinand een lieve stier is, dus misschien moest ik deze film het voordeel van de twijfel geven.

Van het goede leve terug de vechtschool in
De film ‘Ferdinand‘ begint echter op een boerderij waar de stieren opgeleid worden om te vechten. Ieder stier of kalf wil vechten, alleen kalfje Ferdinand is de uitzondering op de regel. Hij vindt bloemen mooi. Deze boerderij is niets voor hem en als hij zijn vader niet terug ziet komen van een stierengevecht ontsnapt hij van de boerderij. Hij vindt het ideale leven bij een boerenfamilie. Aangezien dat het verhaal wel erg saai maakt, beland Ferdinand per ongeluk op een vechtboerderij wanneer hij volwassen is geworden.

Een geit als trainer, kan dat echt?
Dit had de film nodig, wat zeg ik nu, want anders zag ik het niet meer goedkomen met de film Ferdinand. Op de vechtboerderij breekt een strijd uit tussen de stieren, stieren die Ferdinand wel heel erg bekend zijn. Waar Ferdinand er alles aan doet om buiten dit leven te blijven, willen alle andere stieren het tegen de grootste matador van Spanje opnemen. Helaas voor Ferdinand probeert een geit Ferdinand ook nog eens te coachen om een goede vechtersbaas te worden.

Waarom komt Blue Sky Studios met deze film?
De geit, drie egeltjes en drie andere stieren zorgden voor een grappige invalshoek in deze film. Vooral de dans-off tussen de paarden van de boerderij en de stieren was leuk om te zien. Minder leuk vond ik nog steeds het onderwerp. Ik begreep niet waarom Blue Sky Studios met dit verhaal was gekomen. Ik begreep toen  Munro Leaf & Robert Lawson in 1935 het boek schreef dat stierenvechten niet zo heikel punt was. Toen in 2011 bekend werd het boek te verfilmen hadden ze er misschien voor moeten kiezen niet aan het project te beginnen. Nu de roep het laatste jaar tegen het stierenvechter nog sterker werd, hadden ze het misschien niet moeten releasen.

De jongens genoten van de film
Net zo zwak als Bleu Sky Studios bleek ik ook afgelopen week  te zijn. Ik liet de jongens en mijzelf toe deze film te zien. Een film waar de jongens van het begin af aan helemaal in zaten. Zij beleefde het verhaal  vanuit de stier Ferdinand die op hun als een goedzak overkwam. Ze vonden een groot gedeelde van de andere dieren super grappig en de matador was zeker niet eng, alleen een beetje raar. Vooral die danspasjes met het zwaard.

De jongens haddden genoten van Ferdinand. Na de film liepen ze als stieren door de straat die het tegen elkaar opnamen. Zelf begreep ik dan nog niet het doel van deze film, maar voor kinderen bleek Ferdinand toch echt een aanrader te zijn.


Review: Paddington 2

PaddingtonBron: Paddington.com

Beertje Paddington is zo lief. Deze Kerstvakantie is de film ‘Paddington 2’ dé film om met de jongens te bezoeken. Ja, ik verkies Paddington 2 boven Ferdinand, Coco en K3 die ook in de bioscoop draaien. Gisteren zijn we naar Paddington 2 geweest, lees onze review of dit de juiste keuze is geweest.

Wat moet beertje Paddington voor tante Lucy kopen?
In Paddington 2 is het beertje inmiddels goed geaard in London bij de familie Brown. Hij is zelfs  bijna door iedereen geaccepteerd in de buurt. Na een korte introductie van de familie Brown zien we beertje Paddington zoeken naar een mooi cadeau voor zijn tante Lucy. Hij vindt het ideale cadeau in de antiekzaak, een boek die London in 3D uitbeeld. Een ideaal cadeau voor zijn tante die altijd al London heeft willen bezoeken. Als hij tijdens de opening van de kermis op het podium wordt uitgenodigd om te helpen vertelt beertje Paddington zijn wens aan het publiek. De verkeerde persoon hoort de wens en naast Paddington jaagt er nu ook iemand anders op het boek.

Probeert beertje Paddington het cadeau nu te stelen?
Waar Paddington dit netjes doet door te werken en geld te verdienen, probeert deze meneer het boek te stelen. Tijdens de inbraak loopt beertje Paddington toevallig langs de antiekzaak en hij probeert de dief in te rekenen. Helaas wordt beertje Paddington zelf aangezien als de dader en hij beland in de gevangenis. De familie Brown zet alles op alles om Paddington vrij te krijgen en de echte dader te vinden. Beertje Paddington zelf probeert te overleven in de gevangenis wat hem aardig lukt en enkele grappige taferelen oplevert.

Waarom vind ik beertje Paddington nou zo leuk?
Deze grappige taferelen is één van de redenen dat beertje Paddington zo’n leuke film is. Paddington is namelijk zo klunzig dat er genoeg gelachen kan worden. Zo zorgt zijn knulligheid er voor dat hij een rechter tegen zich in het harnas jaagt. Een andere reden om de film te zien is dat beertje Paddington er schattig uitziet in die blauwe lange jas, rode hoed en met koffer. Ik smelt weg als hij zo rondloopt, er iets mislukt en hij beteuterd kijkt. Daarnaast is hij uitermate beleefd wat verfrissend is in deze tijd. Kinderen zijn een stuk minder beleefd tegenwoordig. Misschien steken kinderen wat op van de beleefdheid van beertje Paddington.

Misschien duurt de film iets te lang voor de kleintjes
Ik heb trouwens niet uit beleefdheid Paddington 2 gespaard van kritiek. Ik heb namelijk helemaal geen negatieve opmerking over deze film. De film verveelt geen moment, ook al is het een tweede deel. De film is trouwens als los deel ook goed te bekijken. Van te voren was ik een klein beetje bang dat de jongens te oud (8 en 9 jaar) voor deze film zijn, maar dit is zeker niet het geval. Misschien is de film alleen iets te lang voor de kleine kinderen. Zij houden het klaarblijkelijk niet twee uur vol wc technisch gezien. Het is op een gegeven moment storend dat iedere vijf minuten iemand naar de wc gaat.

Paddington 2 is echter een familiefilm die zeer de moeite waard is om te bezoeken. De film brengt het Kerst gevoel op de bezoekers over. Misschien is het vloeken in de kerk, maar ik heb meer genoten van Paddington 2 dan van Star Wars: The Last Jedi die ik twee dagen eerder heb gezien. Na bijna twee uur gaan wij met een tevreden gevoel de bioscoop zaal uit.v


Review: De Gorgels

De GorgelsBron: JochemMyjer.nl

Jochem Myjer is echt grappig. Dat vertelde mijn neefje van 10 jaar oud afgelopen zomer. Ik moest toegeven, mijn neefje heeft een goede smaak. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer trok mij al een tijdje aan, maar het duurde even voordat ik dit boek kocht. Twee maanden geleden kocht ik het boek dan en afgelopen maand las ik het voor aan de jongens. Dit is onze mening van De Gorgels.

Wisselend succes, een bekende Nederlander die een boek uit brengt
De reden dat ik niet direct het boek van Jochem Myjer had gekocht, ligt hem in het feit dat Jochem Myjer een bekend persoon is. Ik heb het gevoel dat ieder bekend persoon maar een kinderboek uitbrengt om wat extra centjes te verdienen. Ik ben zelf van het principe: schoenmaker blijf bij je leest. En als je iets graag doet naast je eigen professie, doe het dan als hobby of bouw het geleidelijk op. Kom niet uit het niets met een boek. Althans, zo komt het bij mij vaak over. Laat die bekende Nederland links liggen en kies voor een onbekend persoon. Een onbekend persoon met veel meer schrijftalent, daar val ik niet onder, die nu vaak niet aan de bak komt omdat de bekende Nederlander voorrang krijgt.

Melle ziet iets in zijn slaapkamer voorbij schieten
Ik vroeg mij dan ook af of Jochem Myjer een uitzondering op de regel was. Vanaf de eerste pagina’s had ik het gevoel dat hij dit zeker is. Het boek begon bij een kleine jongen Melle, heel toevallig dezelfde naam als Jochem zijn eigen zoon, die iets ziet lopen in zijn slaapkamer. Hij vertelde zijn vader wat er gebeurt was, alleen die werd wel heel erg boos op Melle. Van deze reactie schrok Melle, maar het zorgde ervoor dat hij helemaal geïnteresseerd was in hetgeen hij zag op zijn kamer. Hij had ook direct door dat zijn vader er meer vanaf wist. Melle ging op onderzoek uit en hij kwam erachter dat het kleine wezen een Gorgel is die hem beschermd tegen ziektes.

Een persoonlijke tint geven de Gorgels iets speciaals
Erg origineel gevonden van Jochem Myjer. Nog leuker vind ik de persoonlijke tint die de karakters en het verhaal hebben. Zo praat de Gorgel in het verhaal in een sneltrein vaart als Jochem vaak zelf in zijn shows doet. Daarnaast speelt het verhaal op een eiland plaats en wordt er aardig wat over de natuur en dieren van het eiland uitgelegd. Een ander leuk feit is dat de vader van Melle in het museum Naturalis werkt. Een museum die wij al een aantal malen hebben bezocht en hierdoor gaat het verhaal nog meer leven bij mij en de jongens.

Een epische strijd tussen Gorgels en Brutelaars
Het beste van het boek is echter het spannende verhaal. Het verhaal begint rustig en de spanning wordt steeds meer opgebouwd. Van het vinden van Bobba de waakgorgel, een aanval van het wezen genaamd ‘De Brutelaar’ die de ziektes overbrengt op kinderen, tot een episch gevecht tussen de Gorgels en de brutelaars met Melle als gevechtsleider. Dit epische gevecht doet mij denken aan Lord of the Rings. Van de heuvels van het eiland strijden de Gorgels tegen de Brutelaars. De Gorgels hebben een goed strijdplan, maar de brutelaars vechten kranig terug, kan koning Melle het gevaar van de brutelaars bestrijden? Een gevecht om alle kinderen in Nederland te beschermen tegen diverse ziektes.

Ik merk dat ik nog geen enkele negatieve opmerking heb gemaakt over De Gorgels en ik ben al aan het eind van review aangekomen. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer zorgt daarmee voor een unicum. Terecht, want de jongens hebben het gehele boek boeiend meegeluisterd en genoten van het verhaal. Op naar het volgende deel van de Gorgels….


Tip: Theatercollectief Meneer Monster

LabBron: Meneermonster.com

Festival de Betovering heeft ons afgelopen maandag écht betoverd. Het festival maakt zoals ieder jaar zijn naam waar. We blijven zelfs speciaal in de herfstvakantie thuis om dit kinderfestival bij te wonen. Naast workshops en films zijn vooral de theatervoorstellingen erg leuk om met de kids te bezoeken.

De Koninklijke Schouwburg is een prachtig theater
Eén van de theatervoorstellingen bezocht ik met de jongens afgelopen maandag. De theatervoorstelling vond ik bij voorbaat al speciaal, want we gingen naar de Koninklijke Schouwburg. Hier was ik nog nooit geweest en ik bleek achteraf wat gemist te hebben. Wat een mooi theater was dit, in de zaal leek het net of ik mij in de Romeinse tijd bevond. Het plafond was prachtig beschilderd. De jongens hadden vooral oog voor twee personages, de naakte vrouw en de kleine jongen in zijn blote piemeltje. Zo ging de schoonheid over in schater gelach van een achtjarig jongetje en zijn negen jarige broer met grote pretogen.

De boeken boeide Joshua niet, de theatervoorstelling wel
Deze lol werd een constante factor in de Koninklijke Schouwburg. Iets wat vooral Joshua niet verwachtte. Hij had namelijk al een boek gelezen over de waanzinnige boomhut en hij hield het bij het lezen van één deel. Misschien was het deel met de 65 verdiepingen net het verkeerde deel en had hij bij de waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen moeten beginnen. Het theatercollectief ‘Meneer Monster’ zorgde er in ieder geval voor dat de theatervoorstelling ‘De waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen’ super interresant was. Het verhaal zat vol met spanning en humor.


BoomhutBron: Meneermonster.com

Diego kon niet stilzetten van de spanning en het lachen
Het begon al met het feit dat Terry en Andy, de schrijvers van de boeken, op de verkeerde dag in het theater waren. Of het niet erger kon, ze hadden ook niets voorbereid. Gelukkig hielp de toneelmeester Bob ze uit te brand en zo kon het verhaal omtrent de waanzinnige boomhut starten. Diego zat vanaf het begin te wippen op zijn stoel van spanning en plezier. Ik denk zelfs dat er na de voorstelling van één uur slijtplekken op de stoel zaten. Joshua genoot zoals altijd ingetogen van het schouwspel. Maar er kwam zelfs een aantal keer geluid uit hem, lach geluid. Lachen om een zeemeerman, de postbode, rare capriolen van Terry en Andy en vooral van een grote banaan.

Het lijkt chaos, maar er is echt een verhaallijn
Die rare capriolen kan je wel aan Meneer Monster overlaten. Het lijkt op het begin allemaal chaotisch én ik miste vooral de logica. Maar na het zien van de Waanzinnige Boomhut heb ik gemerkt dat ik die logica eens over boord moet gooien, zeker bij de mannen van Meneer Monster. Ook al lijkt het chaos, de kleine scenes komen naadloos op het einde bij elkaar en laten het grote verhaal zien. Het grote verhaal, nee een monsterlijk verhaal. Zelfs een monsterlijk goed verhaal. Achteraf maak ik een persoonlijke notitie dat ik vaker naar het theater moet gaan, want het is écht het geld waard.

De jongens kunnen deze voorstelling het best beoordelen, want zij zijn in die week met mama naar nog drie andere voorstellingen geweest. Hele goede voorstellingen, maar de Waanzinnige Boomhut van 13 verdiepingen staat bij beide bovenaan. En dat kwam echt niet alleen doordat Andy papa in het stuk betrok door de banaan kennis te laten maken met zijn hoofd. Niet één, twee keer, maar liefst vijf keer. Echt monsterlijk!

Dit was niet de eerste keer dat we Meneer Monster hebben zien optreden, in de Fantastische meneer Vos hebben we net zoveel genoten. 


Review: De LEGO Ninjago Film

FotoBron: LEGO.com

LEGO in combinatie met ninja’s heeft alle ingrediënten om cool te zijn. Dit dacht LEGO een aantal jaren geleden ook en bedacht een serie omtrent deze stille, onzichtbare elite Japanse krijgers. Na de succesvolle LEGO films die afgelopen jaren gelanceerd zijn, werd het tijd om ook van LEGO Ninjago een film te maken. Afgelopen weekend gingen de jongens en ik naar deze film en dit is onze review.

Jackie Chan is tante S geworden
Als ik het dan over een elite krijger heb, dan past voor mij de acteur Jackie Chan perfect in het plaatje. Hij is mijn actieheld van vroeger en ik heb tot mijn 21ste al zijn films op videoband en dvd gespaard. Het is even schrikken dat ik in plaats van zijn stuntelende ingetogen Engelse stem een zware negroïde stem hoor. De typecaster in Nederland is op het moment van kiezen zeker de Drunken Master geweest. Jackie Chan is schreeuwerig geworden en van de ingetogen Sensei Wu, die Jackie Chan in de originele versie speelt, is weinig over.

De film heeft een overschot aan subtiele grapjes
Ingetogen waren we trouwens zelf ook niet tijdens De LEGO Ninjago Film. Alledrie moesten we constant lachen om de grappen in de film. Grappen voor zowel de kinderen als voor de ouders. Eén van de grappigste momenten vond ik Sensei Wu die een lied speelt op zijn dwarsfluit om Lloyd, de groene ninja, soort van op te beuren. Een grap die niet bij de meeste kinderen zal binnenkomen, maar tijdens een film van 109 minuten moesten de ouders ook vermaakt worden. Diego en Joshua konden niet een grap eruit lichten, want de grappen waren volgens hun namelijk allemaal goed.

Het had net zo goed over basketballende mieren kunnen gaan
Ondanks al die grappen vonden Joshua en ik de film tóch tegenvallen. We misten namelijk een goed verhaal . Natuurlijk hadden we door dat De LEGO Ninjago Film om Lloyd ging en zijn relatie met zijn vader, de grote slechterik Garmadon. Nadat ik het verhaal op hoofdlijnen op papier te hebben uitgeschreven, miste ik waarom LEGO juist de ninja serie verfilmde. Eigenlijk waarom het verhaal een LEGO film was geworden. De film had net zo goed gespeeld kunnen worden door een paar mieren die basketbal speelden.

Knap, een speelgoed set baseren op 3 seconden film materiaal
Ik weet wel waarom LEGO deze film heeft uitgebracht, de commerciële mogelijkheden zijn namelijk groot. De film zal vele families, zoals wij, naar de bioscoop trekken en het uitgebrachte speelgoed zal ook goed verkopen. Diego heeft al voor het zien van de film één van de grotere voertuigen gekocht van zijn spaargeld. De voertuigen die na minuut 20 al niet meer terugkomen in het verhaal. De ‘LEGO Ninjago Spinjizu training’ speelgoedset spant echter de kroon. Volgens mij is er wel geteld vijf seconden spinjizu in de film te zien.

De LEGO Ninjago Film viel mij bij elkaar viest tegen, Joshua (9 jaar) vond de film ‘in het midden’, wat betekent genoeg-gelachen-maar-thuis-op-bank-was-deze-film-net-zo-leuk-geweest. Diego (8 jaar en groot lego fanaat) had echter genoten van de film. Hij had dubbel gelegen en vond het monster wat Ninjago terroriseert super leuk. Mij lijkt De LEGO Ninjago Film daarom alleen een leuke film voor kids van 6 tot en met 8 jaar die LEGO fanaten zijn.


Review: Marble Stella Maris hotel

Foto

We hebben in een 4 sterren hotel onze zomervakantie op Ibiza gevierd. Van te voren scheppen die 4 sterren van het Marble Stella Maris hotel hoge verwachtingen. Na een week in dit hotel te hebben vertoeft kunnen we een oordeel geven of het Marble Stella Maris deze 4 sterren waarmaakt. Lees onze review of dit het geval is.

Bekend Nederland loopt er rond en praat erover
Het Marble Stella Maris trok in ieder geval bekende Nederlanders aan, want een oud-voetballer en iemand van de televisie zaten in het hotel. Daarnaast stond in het magazine van Corendon een interview met Winston Gerschtanowitz over het hotel. Hij had goede verhalen gehoord van vrienden over het Marble Stella Maris en dacht erover na om ook zijn vakantie er te vieren. Een mooi stukje reclame voor het hotel of was het echt waar.

Een mooi complex, maar we hadden geluk
De aankomst bij het hotel gaf een goede indruk van het hotel. Het lag mooi op een berg en op en rond de receptie zag het er strak uit. Ik was enigzins verbaasd over de accommodaties, want ik dacht we in één groot hotel zaten. Het Marble Stella Maris hotel bestond echter uit enkele appartementenblokken met daarin een tiental hotelkamers. Wij zaten gunstig, want ons blok en hotelkamer grensde aan drie van de vier zwembaden. Andere reisgenoten hadden minder geluk en moesten 15 minuten heuvel op lopen naar hun kamer.

Wij hebben een prima kamer
We hadden een familiekamer geboekt, wat inhield dat we een tweepersoonsbed een éénpersoonsbed hadden. Naast de kamer was een aparte badkamer met douche en toilet erin. Het eenpersoonsbed was simpel, maar het tweepersoonsbed zag er luxe uit. Om Joshua (9 jaar) niet in dat simpele bed te laten slapen, sleepte we de bedden van het tweepersoonsbed uit elkaar en sliepen we er beide in. De douche was ook lekker, bij elkaar dus een prima kamer. Ik begreep van de reisgenoten dat we hiermee ook geluk hadden, want bij velen liep het water de douche uit en maakte de douche de gehele badkamer nat.


Foto

Het warme buffet is niet 4 sterren waard
Het geluk hield op in het buffet restaurant. Dit was onze eerste keer in een all inclusive hotel en van te voren had ik daar zo mijn bedenkingen over. Veel eten en een matige kwaliteit. Helaas werden mijn bedenkingen werkelijkheid en zaten Joshua en ik met een bord met taaie vis, niet al te warme frietjes en te zoute groente. Het buffet restaurant kon ik niet 4 sterren geven. Op het kinderbuffet na, voldeed het warme eten nog geen eens aan 2 sterren. Aangezien ik tijdens het ontbijt en de lunch alleen voor koud eten ging, was ik hier tevreden over. Vooral de watermeloen was lekker.

Een rare manier van all inclusive
Aan het all inclusive concept van het Marble Stella Maris was iets vreemd aan de hand, want niet alles was all inclusive. Naast het buffet restaurant waren het tapas, vlees- en visrestaurant tegen betaling. Erg vreemd als je het all inclusive noemt. Het matige eten in het buffet restaurant deed ons zelfs denken dat je een vriendelijk zetje kreeg om in de andere restaurants te eten. Zo aten we een keer in het vleesrestaurant, Meatlovers, en proefden we echte kwaliteit. In het vis restaurant was de kwaliteit ook goed, maar kwamen we erachter dat de sushi niet vers werd klaar gemaakt. Joshua wilde namelijk alleen sushi met zalm of tonijn, maar dat kon niet gemaakt worden. ​​We moesten het een dag van te voren doorgeven, terwijk een sushi met zalm, peper, advocado en uitjes wel geserveerd werden.

​Gelukkig is er WIFI
Een echt pluspunt van het hotel is de WIFI. Op de eerste avond na hebben we overal goed bereik gehad en kunnen we beide onze internetverslaving in stand houden. En als de kinderen ergens aan het spelen zijn, met hun in contact blijven. Het Marble Stella Maris heeft ook een animatie team. Over het animatieteam kan ik geen oordeel geven, aangezien we aan weinig activiteiten meedoen. Andere ouders vertellen dat de medewerkers enthousiast zijn, maar de coördinatie van een leidend persoon enigszins gemist wordt. De leukste animatie die we gezien hebben en ook aan meegedaan hebben, is de schuimpartij. Iedereen genoot van de twee uur schuimparty bij één van de drie zwembaden.

Conclusie
Met het Marble Stella Maris hotel heeft Corendon een mooi hotel neergezet, maar maar ik kan het niet 4 sterren geven, misschien 3 sterren. Dit waren de positieve punten van het hotel:
+ Goede bedden om in te slapen
+ Een mooie ligging op een berg
+ Vele aanbod fruit aan het zwembad en in het buffet restaurant

Dit waren de verbeterpunten voor Marble Stella Maris:
– De kwaliteit van het eten
Avondeten was vaak niet goed bereid, te koud, warm of te zout
– Het hotel is niet all inclusive
Voor goed eten moet je bij betalen. Ik verwacht altijd goed eten in een 4 sterren hotel, ook bij ‘gratis’ eten
– Bij vele douches was er iets mis, douche cabine niet goed afgedicht


Review: foto Canvas Company

De CanvasCompay is de specialist op het gebied van foto’s op canvas. Althans dat beweren ze op de website. Ons werd een foto op canvas aangeboden met als tegen presentatie een review erover te schrijven. Dat vonden wij een mooie aanbieding, want een foto van de zomervakantie wilden we wel aan de muur hebben hangen. We bestelden de foto en dit is onze review van de foto op canvas van de CanvasCompany.

De eerste indruk van de Canvas Company was uitstekend
Dit keer hadden we in ieder geval een beter beeld wat te verwachten van een foto op canvas. Nog geen maand geleden kregen we namelijk een foto van Fotofabriek cadeau en schreven we er een review over. Met deze foto en de service van de Fotofabriek in ons achterhoofd hadden we reeds enkele verwachtingen. En als ik verwachtingen had, dan was ik moeilijker te overtuigen. De Canvas Company moest dus iets extra brengen om mij te overtuigen. Met de eerste paar contacten deed de CanvasCompany dit. De klantvriendelijkheid van onze contactpersoon was namelijk uitstekend.

De wizard is mooi, maar waarom staat mijn foto overal op de site
Iets extra zorgt de Canvas Company ook met de website, want deze is mooi ingericht en duidelijk. Binnen enkele klikken ben ik bij de foto op canvas. Het mooiste van de site is echter de hulp wizard die de CanvasCompany aanbiedt. In vier stappen word ik geholpen om mijn foto zo ideaal mogelijk op canvas te krijgen. Aanpassingen kan ik eenvoudiger doorvoeren. Wat wel eng op mij overkomt is mijn foto die te zien is op ieder te bestellen product. Dit schrikt mij toch af en zou misschien een reden zijn om niet te bestellen bij het bedrijf.

De foto, daar gaat het om!
Bij ontvangst van het pakketje had ik ook een schrik momentje, want de foto was alleen beschermt door een karton en bubbeltjetfolie. Voor een foto van 60 bij 40 centimeter vond ik dit weinig bescherming. Gelukkig was ik voor niets bezorgd en kwam de foto op canvas onbeschadigd aan. De foto zelf was erg mooi afgedrukt. Ik zag namelijk geen pixels of iets dergelijks op het canvas. De foto zat aan een mooi houten frame vast en de CanvasCompany leverde ook een ophangsysteem mee. We waren erg tevreden met de foto op canvas.

Conclusie
Dit is ons eindoordeel van de foto op canvas van de Canvas Company:
+ Klantvriendelijk bedrijf
+ Mooie website en goede hulpfunctie
+ De foto is van een goede kwaliteit

– Het zien van je foto op ieder product op de website van de CanvasCompany
Na het verwijderen van de cookies is dat probleem opgelost, maar toch.
– De verzendwijze van de foto
Alleen bubbeltjesfolie en karton lijkt mij niet beschermend genoeg. Al kwam de    foto wel schadevrij aan.

CanvasCompany is onderdeel van het FotoCadeau team, een organisatie met ongeveer 50 medewerkers

Review: Eenoudervakantie (Ibiza)

Esvreda

Eenoudervakantie, ik vond het een raar woord die een beetje vreemd aanvoelde. Moest ik daarom wel meegaan met een eenoudervakantie. Josh en ik waagden de stap en we gingen met Maris Life mee op een eenoudervakantie naar Ibiza. Lees mijn belevenissen in deze mengelmoes van een tip, review en verslag blog over mijn eenoudervakantie op Ibiza.

Waarom kies je voor die eenoudervakantie
De eenoudervakantie voelde vreemd aan, omdat mijn vrienden en ik een heel ander beeld hadden van deze vakantie. Zij zagen het als kans om een leuke moeder aan de haak te slaan. Ze juichden helemaal toe dat ik z’on grote stap zette. Ik sloeg gewoon Alleenstaande-vaders.nl over én ik leerde ook nog eens haar kinderen direct kennen. En ik maar denken dat ik  voor dit concept koos, omdat ik bij een eenoudervakantie een gesprek kon voeren met leeftijdsgenoten, geen stelletjes, op vakantie terwijl Joshua buiten met andere kinderen aan het spelen was.

​Een warm welkom
Dat samenspelen met andere kinderen is wel een dingetje, want zo sociaal is Josh niet. Hij heeft het trouwens niet van een vreemde. We leggen beide niet snel contact met andere mensen. We moeten beide een drempel over én de drempel van Josh is net zo hoog als de berg Sant Josep de Sa Talaia op Ibiza. Ik ben dan ook blij dat Maris Life een gezamelijke tafel in het buffet restaurant heeft geregeld. Het zorgt voor een zetje in de goede richting en de eerste gesprekken ontstaan daarom al snel. Een dag later heeft Josh zijn eerste vriendje gevonden, dankzij een uitstapje naar het waterpark op Ibiza. 


Jeepsafari

Waarom Maris Life?
Niet iedere ouder ging trouwens mee naar het waterpark, eigenlijk maar twee andere ouders. Dit was één van de redenen waarom ik voor Maris Life koos. Zij gaven mij het gevoel dat niets moest, maar dat alles mocht. Maris Life zorgde alleen voor de middelen om de vakantie met je kinderen nog leuker te maken. Bij Cirkel en Estivant, twee andere eenoudervakantie aanbieders, had ik dit gevoel minder. De doorslag gaf echter de luxe die Maris Life uitstraalde. Geen tentjes of mobile homes om te overnachten, maar een nette kamer met een goed bed erin. ​

De middelen werden deels geboden door Maris Life
Een voorbeeld van één van de middelen was de reisleider en reisleidster ter plaatse. Dankzij de reisleidster kon ik samen met een andere vader relax een uur lunchen aan het strand terwijl zij op Joshua paste in het waterpark. Maris Life organiseerde daarnaast voldoende activiteiten voor zowel kind als ouder of gezamenlijke activiteiten. Al volddeden niet alle activiteiten aan de verwachtigingen. Iets beter op de hoogte zijn van activiteiten is een klein verbeterpunt. Het melden van een gratis excursie als jeepsafari of boottocht in het magazine in het vliegtuig en dit niet waarmaken vind ik een grotere tekortkoming. In plaats van de jeepsafari (96 euro, vader plus kind) of boottocht (111 euro, vader plus kind) gaf Maris Life de excursie naar de hippymarkt cadeau (25 euro, vader plus kind). ​


Schuimparty

De ouders met hun kids zorgen voor een fantastische vakantie
Maar dit alles mocht de pret van een week op eenoudervakantie op Ibiza niet drukken. De andere eenouders met hun kinderen kon ik hiervoor bedanken. Het leek net of iedereen hetzelfde doel had. Quality time hebben met je kids, met andere gezinnen, de kids met elkaar en de ouders ook. Zo zijn we met een aantal gezinnen uiteten geweest in het vlees restaurant, zaten we bij elkaar bij het zwembad, in de avond met een grote groep een drankje doen, maar keken Josh en ik ook samen op de kamer een filmpje om tot rust te komen

Van Josh komt het grootste compliment voor Maris Life, de andere gezinnen en ook wel voor mij. Hij vindt de eenoudervakantie naar Ibiza de beste vakantie van zijn leven. Spelen met andere kinderen, leuke uitstapjes en samen met papa optrekken. Hij wilt volgende jaar een zelfde soort vakantie doen en ik kan mij hier wel in vinden. Als de situatie is zoals nu, zal ik volgend jaar zeker naar een eenoudervakantie kijken.

Een lange blog en dan schrijf ik niets over het hotet Marble Stella Maris Ibiza. Dat komt in de volgende blog…