Papa’s dilemma: het uitstapje naar het Residentie Orkest

”Papa, ik ga met school naar een orkest”, vertelde Diego vorige week. Wat gaaf dat de school dit met kinderen uit groep 3 doet. Ik vroeg mij af waar het orkest speelt en hoe de kinderen er komen. Een mail van de klasse-ouder zorgde voor de antwoorden. Ze gaan naar het Residentie Orkest in Scheveningen en met de auto.

Met de auto naar het Residentie Orkest voelt niet veilig. Mij lijkt het gevaarlijk om met allemaal enthousiaste kinderen een autorit naar Scheveningen te maken, want dan moet de ouder zich goed kunnen concentreren.​ Ik merk dat ik een lijstje in mijn hoofd maak met de ouders aan wie ik Diego toevertrouw. Zeg ik nu onbewust iets over de ouders die niet op het lijstje staan? Raar dat ik op deze manier denk, want ik weet niet hoe veilig of onveilig het is.

Ik zit eraan te denken om Diego helemaal niet naar het Residentie Orkest te laten gaan. Nee, dat kan ik niet niet maken. Hij blijft dan alleen op school achter. Al zijn klasgenootjes genieten van het concert terwijl hij op school een boek moet lezen. Waarschijnlijk ook nog eens in een klas waar hij de kinderen niet kent. Dat is nog geen eens het ergste, want hij moet achteraf de verhalen aanhoren van het uitstapje. Ik vraag mij af of hij dan niet meteen het buitenbeentje van de klas is.

Ik moet stoppen met nadenken, want ik ga steeds meer overdrijven. Ik was vroeger toch ook geen outcast. Terwijl alle kinderen uit mijn klas naar schoolzwemmen gingen, bleef ik achter op school. Ik ging niet mee, omdat ik buisjes had. Het was te moeilijk om de oordoppen in te doen en de watten, tape en badmuts op te doen. Ik werd niet raar aangekeken, want de andere kinderen wisten dat ik niet mee kon wegens mijn oren. Met andere uitstapjes ging ik wel mee, alleen waren die niet zo spannend als het uitstapje naar het Residentie Orkest. Wij kwamen niet verder dan het wekelijkse loopje naar de bibliotheek.

Het uitstapje naar het Residentie Orkest is echter eenmalig. Een oplossing is dat ik Diego zelf op de fiets naar het Residentie Orkest breng. Ik zet Diego af en haal hem na het concert weer op. Alleen kost het mij wel een vrije ochtend. Ik doe het graag voor de kleine man, want dan is hij bij het concert aanwezig. Nee, hem zelf brengen is misschien nog gekker. Zijn klasgenoten zien Diego op de heenweg niet, bij het concert is hij er wel en op de terugweg is hij weer weg.

Wacht even, ik moet niet zo moeilijk doen. Laatst werd Diego na een verjaardagsfeestje met de auto thuisgebracht en daar deed ik ook niet moeilijk over. Diego mag naar het Residentie Orkest. Ik ben benieuwd wat hij ervan vindt!


Kind en papa douchen in deze maatschappij, een reactie

Zeepbel

Afgelopen dinsdagavond zat ik lekker op de bank op internet te surfen. Om 23:30 besloot ik de avond af te sluiten en mijn bed op te zoeken. Ik kon het niet laten om nog even op twitter te kijken. Ik zag dat papa’tje genoemd was in een melding samen met andere papabloggers. Daar stond het: ’Wat vinden jullie ervan?’. Wat vinden we waarvan vroeg ik mij af en klikte op de link naar de blog.

​Wat voor blog was dit?
Na de eerste alinea te hebben gelezen vroeg ik mij af waar ik in beland was. Ik voelde mij niet lekker bij het lezen van de eerste alinea. Ik bekeek de titel en deze was: ’Samen douchen met je kind’. Mijn hersenen draaide overuren, moest ik deze blog wel verder lezen, wie had de blog ook alweer geschreven, waarom kreeg ik deze vraag via twitter en moest ik de vraag wel beantwoorden? De blog kwam van Papaswereld en van hem had ik al meerdere blogs gelezen. Die blogs waren leuk, leerzaam en goed om te lezen. Ik besloot om door te gaan.

Altijd weer die Denen
Naar mate ik verder las, voelde ik weer de vertrouwde woorden van Papaswereld. De blog ging over het feit of je als papa kon douchen met je zoon of dochter. Dit naar aanleiding van ophef in Denemarken over een foto van een vader en dochter samen in bad met een provocerende tekst eronder. Een foto of tekening met tekst, laat het maar aan de Denen over! Nu de vraag die Papaswereld aan mij stelde: ’Wat vond ik van dat douchen met mijn kind?’ . Met eigenlijk een achterliggende vraag, kon dat nog wel in deze maatschappij? Ik wist het niet, en ik retweette: ’Wat een moeilijke vraag op de late avond..en zeker na het lezen van je blog. te weinig tekens’.


2016

Wat is de reactie van de maatschappij?
Papaswereld liet het er niet bij zitten en reageerde: ’Wellicht voer voor een eigen blog?’. Wat had ik gedaan. Ik wilde de vraag niet beantwoorden en zeker niet in een discussie terecht komen. Ik durfde mijn handen niet te branden aan een blog over dit onderwerp, toch? Wat zou de reactie van de lezers zijn, want ík had al diverse emoties bij deze blog van Papaswereld. Lezen ze de blog helemaal af, laten ze het bezinken, bespreken ze het, delen ze direct hun emoties of kroppen ze het op totdat het explodeert?

Eerst denken en dan doen
Dat is het moeilijke van geschreven tekst. Iedereen kan het anders interpreteren en er is geen mogelijk om de reactie direct te beantwoorden. Daarnaast kan er anoniem gereageerd worden op een blog waardoor de mening vaak zonder blad voor de mond is. Wat positief bedoeld wordt, kan in no-time ontaarden in massa negativisme. Provocatie wordt op provocatie gestapeld.

Ik denk dat mis is aan de maatschappij van tegenwoordig. Mensen reageren direct en het kan anoniem. Ik wens dat dit in 2016 verandert. Mensen die eerst nadenken wat ze te wegen kunnen brengen en wie ze daarbij noemen als ze op sociale media iets plaatsen. Het maakt niet uit of je initieel iets post of dat een reactie ergens op is. De beste wensen voor 2016!


Papa bang om uiteten te gaan? Relax man!

Pannenkoeken

Uiteten gaan met kinderen, een verschrikking! Althans dat dacht ik toen ik nog geen kinderen had. Was je lekker relax uiteten, zat je in een restaurant met een irritant mormel. Schreeuwen, huilen en zeuren. Ik ergerde er mij zo aan dat uit mijn oren meer stoom kwam dan uit de keuken. Waarom gingen die ouders met hun kinderen uiteten?

Nooit meer uiteten gaan
Nu we zelf kinderen hebben, kon ik de vraag beantwoorden. Nou eigenlijk niet. We gingen niet met de boefjes uiteten. Misschien een enkele keer op vakantie. Dat ging dan moeizaam. De boefjes zaten zuchtend en steunend aan tafel. Het eten, dat ging er niet in. Zonde van het geld! Alleen lunchen met Joshua was een succes. Bij één tent dan, Will’s pancake house. Maar is een pannenkoeken huis een restaurant?

Een bange papa
Waarom gingen we niet naar een echt restaurant met ze? Even nadenken. Ja, ik wist. Ik was gewoon bang! Bang dat de boefjes vervelend werden, bang dat ik boos werd en nog tientallen redenen waar ik bang voor was. De belangrijkste reden was dat ik bang was voor de afkeurende blik van andere. De blik die ik zelf vroeger opzette. En als ik de boefjes mag geloven. Mijn blik is angstaanjagend.

De ommekeer
Waarom was ik eigenlijk bang? Ik had niets te verliezen, toch? Afgelopen kerst vond ik dat er verandering moest komen. Ik dacht, gewoon relax doen papa. Chill! We gingen naar de pizzeria. Pizza doet het altijd goed bij de jongens. En weet je wat, het ging bewonderenswaardig goed. De jongens waren blijkbaar niet het probleem, dat was ik zelf. Ik was rustiger, de boefjes waren dit daarom ook. Het was gezellig. Oké, er waren wat incidenten, maar niets om druk over te maken. De boefjes kregen zelfs een compliment van twee oma’s.

Het lampje begint te branden
Was dat vroeger ook zo. Waren die ouders vroeger bang? Of kon ik nog niet tegen kinderen? Ik weet het niet. Ik besefte voor de zoveelste keer. Als ik relax ben, dan zijn de kinderen dit vaak ook. Wanneer knoop ik dat eens in mijn oren! Binnenkort doen we het volgende restaurant voor kinderen aan. Keuze genoeg: Pizzeria’s, pannenkoeken huizen, Chinezen, Simones aan zee. Ik heb er zin in!

Ben je ook op zoek naar een restaurant voor met de kids. Ik haal hier mijn inspiratie vandaan: