Review: Joe Biljoen

Joe kan krijgen wat zijn hartje begeert, alleen mist hij toch die ene goede vriend. In het kinderboek ‘Joe Biljoen’ doet Joe er alles aan om een echte vriend te krijgen. Joshua wil graag dit boek lezen van David Walliams. Heeft het te maken met het vele geld dat Joe zijn vader bezit of komt het gewoon door het feit dat David Walliams dit boek heeft geschreven. Lees het in onze review van het boek ‘ Joe Biljoen’ .

Liever een vriend, dan een biljoen

Met het boek ‘ Papabandiet’ had David Walliams namelijk een boek geschreven die zeer in de smaak viel bij Joshua. Zoals we al in onze review schreven van Papabandiet was Joshua zo enthousiast dat ik het boek ook moest lezen. Ik verbaasde mij toen over het zielige verhaal, waar ik juist een grappig verhaal verwachtte. David Walliams bleek met het boek ‘Joe Biljoen’ ook van de dramas te zijn. Joe was, ondanks al het geld van de wereld, niet gelukkig. Op de deftige school werd hij geplaagd, omdat Joe zijn vader van het ‘nieuwe geld’ was. Dit geld was ook nog eens verdiend door het schoonmaken van één ieder zijn achterwerk. Joe miste een vriend, een vriend die hem zou steunen door dik en dun.

Hoe werkt vriendschap eigenlijk?

Om die vriend te krijgen vraagt Joe aan zijn vader hem over te plaatsen naar een ‘gewone school’. Daarnaast mag niemand weten dat Joe veel geld heeft, hij wil namelijk een vriend hebben die niet van zijn geld af weet. En Joe heeft geluk, want op de eerste dag krijgt hij direct een vriendje. Alleen blijkt het moeilijk voor Joe deze vriend te behouden. Joe moet namelijk leren hoe vriendschap in elkaar zit. Een best zielige constatering, alleen een goede les voor een kind. Zo leert Joshua dat geld niet altijd gelukkig maakt, zeker niet in het vinden van de juiste vriendschappen. David Walliams laat dit in ‘Joe Biljoen’ niet alleen zien door de vriendschap van Joe, maar ook hoe Joe zijn vader zijn vriendinnen scoort en hoe hij Joe bewerkt met zijn geld.

Waarom loopt mama toch weg?

Ondanks het zielige verhaal, krijgt David Walliams van ons weer een positieve review. Vooral het feit dat supermarkthouder Raj in zowel Papabandiet als in dit boek een rol heeft is een leuke verrassing. Natuurlijk zijn er ook mindere punten te noemen over Joe Biljoen. Ik vraag mij namelijk af of David Walliams iets probeert te verwerken middels het schrijven van deze kinderboeken. Dit is namelijk het tweede kinderboek waarin de moeder haar zoon zomaar verlaat. Ik vraag mij af hoe dit bij een kind binnenkomt. Het is toch fijner een boek te lezen waar de moeder niet van de één op andere dag vertrekt. Het zou mooi zijn als David Walliams dit in een volgend boek uit de verhaallijn weglaat. Ik zou zijn boek dan waarschijnlijk een nog positievere review hebben gegeven.

Naast spannend ook leerzaam

Het boek ‘ Joe Biljoen’ is namelijk een spannend verhaal voor kids. Wanneer Joe zijn vriendje krijgt, probeert hij met al zijn kennis hem te helpen. Te helpen hem te verlossen van twee grote pestkoppen op school. Alleen hoe doe je dat als je niet weet hoe je dat het best doet. Hij komt erachter dat geld niet alleen de optie is. Hij is niet de enige die dit moet leren, want zijn vader moet ook nog het één en ander leren. In Joe Biljoen beleef je dat het best moeilijk is om een kind met veel geld te zijn. Daarnaast leer je wat belangrijk is in een vriendschap en hoe je elkaar als vrienden kan helpen.

Met Joe Biljoen heeft David Walliams een leuk kinderboek geschreven. Als ik Joshua mag geloven, weer een geweldig kinderboek. Maar laten we het bij leuk houden, want anders ligt volgende week het volgende boek van hem in huis en er zijn nog veel meer interessante kinderboeken om te lezen.

Review: Escaperoom de Vrijstaat

De kids gaan hun eerste escaperoom doen. Na een jaar lang papa te moeten aanhoren van al zijn Escaperoom avonturen, is eindelijk hun tijd aangebroken. We gaan naar De Vrijstaat om de tijdelijke Escaperoom voor kids te spelen. Hierbij onze review hoe we deze Escaperoom ervaren.

Goedkoop deze Escaperoom

De Vrijstaat is trouwens een kinderkunstwerkplaats gelegen in Utrecht. In de werkplaats zit een kinder kookclub, worden er kinderfeestjes gehouden en zijn er veel activiteiten met betrekking tot kunst. Van 2 februari tot en met 7 april heeft de Vrijstaat een Escaperoom gebouwd die op zaterdag en zondag twee maal per dag gespeeld kan worden. De Escaperoom duurt ongeveer 90 minuten en speel je voor 7,50 per persoon of 25 euro per gezin. Geen geld dus, want normaal betaal ik voor de volwassen Escaperooms zo 110 euro per kamer. We zijn met zijn vijven, drie kinderen en twee volwassen, maar spelen tot onze verrassing niet alleen de Escaperoom. Er speelt een gezin mee met drie kinderen en we gaan in totaal met 10 man de Escaperoom in, dat is best veel.

Moeten we nu testjes doen of Escapen?

Dat viel trouwens wel mee, want de ouders gaven natuurlijk alleen tips en speelde niet echt mee. De zes kids moesten het zelf oplossen. Alleen, moest er wel iets opgelost worden? Bij binnenkomst kregen we een introductie vlog van de ietwat rare biologe Tina Daas te zien. Zij gaf aan dat ze een nieuwe diersoort gevonden had die mensen konden genezen van een ziekte. Dat was de boodschap, alleen wat moesten we doen! Mochten we alleen in haar laboratorium kijken en een paar van haar testjes doen. Op zich leuk een boterham geblinddoekt te smeren en van hagelslag voorzien, maar moesten we niet Escapen. Gelukkig werd na een wat vreemde start de opdracht via een volgende vlog aan ons medegedeeld.

Samenwerken is best pittig voor de kids

Daar begonnen de voor mij bekende Escaperoom opdrachten dan eindelijk. De eerste puzzel was een beetje vies volgens de kids, maar alle zes de kids begonnen de uitwerpselen van de dierensoort ‘De Innis’ te zoeken. Met deze uitwerpselen kon de eerste puzzel opgelost worden. Helaas ging de opdracht bij ons niet helemaal goed door een klein mankementje, maar blijkbaar speelde tijd niet echt een factor. Maar goed ook, want de kids hadden moeite om met elkaar samen te werken. Hetzij uit verlegenheid, hetzij door het feit dat dit gewoon moeilijk was. Na het voltooien van de volgende opdracht, kwam er weer een vlog te voorschijn en konden we beginnen met de tweede opdracht. Die was een stuk moeilijker voor de kids. Samenwerken was hier écht noodzakelijk.

De flow en opdracht in de kamer verduidelijken

Dat was het goede aan het doen van Escaperoom met de kids, ze moesten wel samenwerken om de puzzels op te lossen. Na wat hulp van eerst de ouders en toen de begeleiders was ook deze puzzel opgelost. Bij de derde opdracht ging de samenwerking al een stuk beter, alleen was de opdracht niet duidelijk aangegeven. Ik miste toch wel een uitleg die aangaf hoe een opdracht gespeeld moest worden. Bij deze derde opdracht was dit onduidelijk. Pas nadat de begeleiders hadden aangegeven wat de bedoeling was, wisten de kids wat de opdracht was. Misschien had een inleidend stukje die een kind moest voorlezen voor de juiste richting gezorgd en was de hint niet nodig.

Conclusie

Na 80 minuten hadden we de opdracht opgelost en kwamen we de Escaperoom van De Vrijstaat uit. Het uitvoeren van opdrachten en oplossen van de puzzels vonden de kids erg leuk. Het verhaal was voor hun goed te volgen, alleen de bedoeling van de opdrachten hadden ze niet helemaal door. Ik vond de Escaperoom voor kids leuk opgezet, de instructie had misschien wel iets beter kunnen zijn, dit werd wel goed opgelost door de hints. De enige opmerking die ik had was de manier waarop de niet werkende eerste opdracht werd opgelost. We moesten tot vijf keer toe opnieuw tellen terwijl ze zagen dat de fout niet bij ons lag maar bij het apparaat. Iets eerder ingrijpen was wel gewenst geweest.

De kids hebben dit niet gemerkt en hebben daarom een leuke Escaperoom ervaren bij De Vrijstaat. De jongens vinden de Escaperoom dan ook zeer geslaagd. Deze Escaperoom zorgt er zelfs voor dat ze op de terugweg zeggen dat ze binnenkort wel een andere Escaperoom willen gaan doen.

Na de Escaperoom zijn we naar het naastgelegen restaurant De Baai geweest. Een kindvriendelijk restaurant en het eten smaakte de kids goed.

Review: De Lego Film 2

Emmit doet er alles aan om zijn Lucy te redden uit de handen van de vervelende en onvolwassen Lego Duplo figuren. Een mooi begin van een spannend avontuur van dit tweede deel van deze Lego Film. Joshua (10 jaar) hoeft echter niet zo nodig naar De Lego Film 2, te kinderachtig. Diego (9 jaar) geeft aan de film wel te willen zien, maar ik mis toch wel het enthousiasme. Toch zijn we geweest naar De Lego Film 2 en dit onze review.

Het vervolg syndroom?

Het eerste deel van de Lego Film was echt een succes, we waren alledrie enthousiast over dit deel. Er was spanning, een goed verhaal en een verrassend en origineel einde. Het was moeilijk om dit te evenaren en helaas lukte dat ook niet. Ik moest eerlijk zeggen dat Lego Film 2 niet in de buurt kwam van het eerste deel. Net als vele vervolg films begon ik steeds meer te denken dat deze film er was om nog even veel geld te verdienen. Op mij kwam het over dat er een dunne verhaallijn was geschreven, er scenes uit andere films waren gebruikt en deze in Lego vorm waren omgezet. Zo leek het net of ik mij eerst bevond in Ready Player One, dan ineens in Mad Max en een moment later was het Star Wars.

Diego kon De Lego Film 2 wel waarderen

Op de weg terug zei Diego (9 jaar) dat hij De Lego Film 2 leuk vond. Diego gaf trouwens aan dat deze de Lego Film 2 niet door een bepaald karakter leuk was, hij vond het gehele Lego verhaal leuk. Er zat voor hem spanning in en een klein beetje humor. Lucy die ontvoert werd met de andere helden van het eerste deel vond hij wel spannend, Batman met vele grappige opmerkingen en Emmit die op een stuntelachtige wijze Lucy probeerde te redden waren grappig. Gelukkig kreeg Emmit help van de avonturier en actieheld Rex. Dat had Emmit wel nodig, want hij dacht dat de Duplo Figuren ervoor zorgden dat alle Lego poppetjes begraven werden in een doos. Joshua kon helaas niet zijn mening niet geven, aangezien hij ineens erg ziek werd tijdens de film. Zijn enige salvo tijdens deze film was de DubbelFris die er weer uitkwam.

De Lego Film 2 was niet alleen voor jongens meer

Deze DubbelFris vond ik het spannendse moment tijdens De Lego Film 2. Waar het eerste deel een leuke verrassende wending kende, was in deze film het bij voorbaat duidelijk dat het dit keer een strijd werd tussen broer en zusje. Dat was wel leuk aan de film, de jongen uit deel één speelde ook in dit deel mee. Verder dan dit leuke feit kwam het niet. Ik vond trouwens dat ze met De Lego Film 2 de vrouwelijke kijker erbij wilde betrekken. Waar het eerste deel meer gericht was op jongens, konden de meisjes ook deze film waarderen. Voor ons jongens was dit een helaas, want ineens waren er allemaal musical-achtige liedjes in de film. Deze liedjes leverde het het enige commentaar van Diego op.

Gelukkig was de actie van Joshua toch niet de enige onverwachte wendig deze middag. Op het einde gebeurde er iets toch wat ik niet verwachte. Bij Diego gaf dit de doorslag dat de Lego Film 2 voor hem een goede film was. Voor mij bleef de Lego Film 2 gewoon een zwaar teleurstellende film en waarschijnlijk de laatste die we op het witte doek gaan zien.

Review: Dragonball Super – Broly

De Japanse serie Dragonball ging naar de bioscoop én daar moest ik natuurlijk naartoe gaan! Jarenlang volgde ik deze serie, maar helaas kwam daar rond 2000 in Nederland een einde aan. In juli 2016 werd er een nieuwe serie uitgebracht, Dragonball Super. Nu was het tijd voor de film versie ‘Dragonball Super – Broly’. Als fan van de serie waren mijn verwachtingen hoog, maar voldeed de film wel aan mijn verwachten.

Meer dan 20 jaar geleden keek ik al Dragonball

Ik vond dat ik mijzelf een fan mocht noemen. Deze Japanse animatie serie zorgde 20 jaar geleden ervoor dat ik dagelijks om 15:45 thuis wilde zijn om die nieuwe aflevering te zien. De hoofdpersonage, Goku, stal mij hart door zijn oprechtheid, open blik naar de wereld en natuurlijk zijn vechtersinstinct. Jaren keek ik Dragonball Z op televisie, de Cell Saga was toch wel de meest imponerende Saga die ik had gezien in een anime serie. Helaas werd er nooit meer een betere saga gemaakt, maar ik bleef Dragonball kijken. Ik zorgde er zelfs voor dat ik de oudere Dragonball serie kon kijken. Het werd daarna stil rond Goku en zijn vrienden, tot juli 2016. Met Dragonball Super werd mijn enthousiasme aangewakkerd, met als klapper op de vuurpijl deze film?

Mijn teleurstellingen tijdens de Dragonball film

Natuurlijk kan ik heel veel commentaar leveren op de film. Waar er verwachtingen zijn, heb je sneller teleurstellingen. Zo vraag ik mij af waar die nieuwe Saiyan Broly ineens vandaan komt en waarom die niet eerder is opgemerkt. Zijn energieniveau kan toch zo opgepikt worden. Dit is iets kleins, maar een grote teleurstelling in de film zijn de gevechten. Door het toevoegen van moderne illustratietechnieken vind ik de gevechten juist onduidelijker worden. Ze zijn ook niet meeslepend, alleen keihard. Er worden zelfs wat transformaties overgeslagen, want waar was Ultra Instinct? Deze moderne technieken zorgen er voor mij ook voor dat de schepen niet passen in de rest van de animatie.  

Genoeg humor en extra achtergrond informatie

Zover de kritische noot. Als liefhebber van Dragonball is het gewoon leuk om een film op het grote doek te zien in plaats van op mijn macbook. De humor is zoals verwacht, maar ook al verwacht iedereen het, de hele zaal ligt dubbel. Over de verhaallijn heb ik dan niet te hoge verwachtingen, hierdoor zit er een verrassend stuk in de film. Het stuk over Broly en de historie van hem is een aangename verrassing. Het is jammer dat Broly de badguy is, maar het maakt het ook wel weer leuk. Saiyans die tegen elkaar vechten. Frieza kan natuurlijk niet achterblijven in de film, al is zijn rol wel heel klein. Wat de film speciaal maakt, is dat de Engelse stem van Goku en Vegeta nog steeds dezelfde zijn als vroeger.


Na iets meer dan 90 minuten kwam ik dan ook vermaakt naar buiten. Als niet-fan kon Dragonball Super – Broly of super verrassend leuk zijn of super tegenvallen. Mijn plan in eerste instantie was om naar Dragonball met de kids te gaan. Deze film was echter niet voor kinderen vanaf 6 jaar oud(Kijkwijzer). Er vielen toch enkele doden. Voor de fan is de film echter een leuke avond uit.

Review: kookworkshop LaBuche

De jongens en ik vinden het leuk om samen te koken. Afgelopen Kerstvakantie gingen we daarom een kookworkshop samen doen bij LaBuche in Voorburg. Lees in onze review wat we van deze workshop vonden.

Een grote opkomst bij de kookworkshop van LaBuche

De jongens vonden het wel spannend samen te koken en als er spanning was, dan ging de kleine man altijd extra druk doen. En druk moest je niet zijn in de keuken. Ik was dan ook benieuwd hoe de workshop ging met al die kinderen bij elkaar. Een keuken was toch een gevaarlijke plaats om met veel kinderen te gelijk te zijn. Het leuke aan deze kookworkshop was dat zowel kind als ouder aan het koken is. Genoeg volwassen om de kids in de gaten te houden. Dat was maar goed ook, want in totaal waren er meer dan tien kinderen bij de kookworkshop. Tel daar bij op de ouders die de kinderen begeleiden en de workshop was goed gevuld. Misschien wel iets te gevuld om genoeg taken te hebben.

We maken een maistaartje en chocolademouse

Als eerst beginnen we met onze handen te wassen. Dit geeft Tarana, de eigenaresse van LaBuche, aan en ik vind dat ze dat goed doet. Altijd schoon werken in de keuken. Daarna legt ze uit dat er een maistaartje wordt gemaakt en chocolademousse. Vooral van de chocolademousse worden we blij. Helaas komt daar een kleine teleurstelling, want Tarana zegt dat we veganistisch gaan koken. Daar hebben wij niet mee rekening gehouden. De jongens kijken erg verbaasd naar mij, een chocolademousse zonder chocolade. Gelukkig is de verbazing snel weg, want we moeten gauw beginnen met de maistaartjes.

Die maistaartjes zien er gezond uit!

De maistaartjes hebben een bodem van maistortilla. Hun eerste taak is acht mooie rondjes maken. Daarna zitten wij voor dit gerecht in de snijdienst ui en bosui. Dat is een uitdaging aangezien we niet proberen te huilen. Er is een snijdienst courgette, paprika, tomaat en kinderen moeten mais uit de blikken halen. Dit is wel erg gezond geeft Diego aan. Hij had heel ander eten bij de kookworkshop verwacht. Joshua werkt stoïcijns verder en laat niet merken wat hij ervan vindt. De tortillarondjes worden in vormpjes gedaan en gevuld met de groenten, tomatensaus en wat geraspte kaas erop. Het ziet er in ieder geval lekker uit.

Die chocolademouse zorgt voor wat gemor

Nu die chocolademouse dan, die kunnen we maken terwijl de taartjes in de oven staan. De chocolademouse is gemaakt van geprakte avocado en banaan met wat ahornsiroop en cacaopoeder. De kids doen hun best de chocolademouse te maken, alleen kunnen ze niet laten om vieze woorden te zeggen als ze kijken naar de prak. Naast het prakken van de banaan en avocado moet er appel gesneden worden en druiven geplukt worden. Wegens de tijd wordt de chocolademouse een dipsaus voor het fruit. Iedereen werkt netjes, dit komt zowel door de oplettendheid van de ouders als van Tarana. Ik ben wel benieuwd hoe het er toe zou gaan als erg geen ouders bij zijn en Tarana alleen met de kids de workshop zou doen. Ik neem aan dat de groep dan kleiner is en met haar overwicht, aangezien ze best streng overkomt, moet dat dan wel lukken.

Onze conclusie

De maistaartjes komen uit de oven en die zijn echt lekker. Joshua is het daar helemaal mee eens, Diego is wat minder enthousiast. Ondanks Diego zijn reactie hebben we nu al twee keer de taartjes thuis gemaakt en het is een goede aanvulling aan onze lijst gezonde gerechten. Daarnaast is het leuk om samen te koken. De chocolademousse is wat minder succesvol, maar dat mag de pret niet drukken. Het is leuk om deze workshop te volgen. Tarana geeft duidelijke uitleg, is goed met de kids en heeft de kids wat geleerd over gezond eten. Ik denk wel dat het handig is om de groepen niet te groot te laten worden, dan kunnen de kids meer doen waardoor ze nog meer leren.

Met een gezamelijke jel eindigen we de kookworkshop van LaBuche en hebben we een leuke ouder/kind herinnering voor later erbij!

Review: Papa Bandiet

Wilt je als kind dat je vader net zo’n bandiet is als je zelf bent. In het boek ‘Papa Bandiet’ van David Walliams maakt Frank het mee. Vooral de term ‘bandiet’ spreekt Joshua aan bij het uitzoeken van een nieuw boek om te lezen. Mij spreekt het boek minder aan wat betreft de prijs (19,95, wel 392 pagina’s), maar aangezien lezen goed is voor de jongens koop ik het boek toch. In onze review lees je of dit boek het bedrag waard is.

De reactie van de jongens is zéér positief

Als ik de achterkant van het boek moet geloven is Papa Bandiet een hilarisch misdaad verhaal. Ik vraag mij dan ook af of dit misschien de reden is dat Joshua genoten heeft van het boek. Hij komt nadat hij het boek uit heeft speciaal naar mij toe gelopen en geeft mij een knuffel. Hij zegt ook nog eens dat hij genoten heeft van het boek. Diego wil daarom ook Papa Bandiet wel lezen. Hij begint eraan, probeert zoals altijd zijn grote broer in snelheid af te troeven, en leest het boek binnen een week uit. Hij vindt Papa Bandiet lollig en spannend. Lollig omdat de papa een eenbenige bandiet is en spannend omdat de boeven keihard zijn.

Een verdrietig in plaats van hilarisch verhaal

Ik had dit nog niet eerder meegemaakt van de jongens, zó enthousiast zijn over een kinderboek. Ik was nieuwsgierig geworden en ik begon daarom Papa Bandiet zelf te lezen. Ik wilde weten waarom dit kinderboek juist zó goed was. Ik merkte direct dat dit geen boek met grappen was, ik kon het woord ‘hilarisch’ niet plaatsen. Het was eerder een drama. Frank was een jongen die met een lieve vader leefde, omdat zijn moeder op zoek was naar rijkdom. Deze rijkdom vond ze niet bij Frank en zijn vader, Gilbert. Helemaal toen Gilbert het autoracen vaarwel moest zeggen door die verschrikkelijk autorace. Van de één op de andere dag was mama weg.

Hoe papa een bandiet wordt

De jongens zijn dus niet geboeid geraakt van Papa Bandiet door het hilarische verhaal. Misschien komt het doordat het verhaal overeen komt met dat van papa. Een kind die uiteindelijk alleen bij zijn lieve vader leeft, omdat de moeder ineens weg is en zijn broer en zusje bij mama uiteindelijk gaan wonen. Nee, dat is het hopelijk niet. Ik denk dat het te maken heeft met de spanning van het verhaal. Gilbert raakt namelijk steeds meer op het slechte pad, alleen om Frank een leuker leven te geven. De boeven van wie hij geld heeft geleend willen echter meer van Gilbert. Ze willen gebruik maken van de rijvaardigheden van Gilbert. Ze persen Gilbert af door te dreigen Frank pijn te doen, de persoon die hem alles is. Gilbert probeert zijn problemen voor Frank verborgen te houden, alleen Frank voelt dat er iets aan de hand is.

Wordt Frank de ideale stiefzoon van de grote boef?

Hoe verder ik in het verhaal kom, hoe spannender het boek wordt. Als volwassene vind ik het boek redelijk spannend, een tienjarige zal het boek super spannend vinden. Frank komt meer en meer te weten van de rare fratsen van zijn vader en probeert er voor te zorgen dat zijn vader zich niet dieper in de nesten komt. Het wordt zelfs zo erg voor papa de bandiet dat Frank hem moet helpen het rijkshotel uit te komen en zijn naam te zuiveren. De boevenbaas laat dit niet zomaar gebeuren en hij wil zelfs Frank overhalen hem als zijn stiefzoon op te voeden. Genoeg ingrediënten om van Papa Bandiet een thriller op kinderwereldformaat te maken.

Achteraf gezien vonden we alledrie Papa Bandiet het geld meer dan waard. Om meer kinderen van dit boek te laten genieten geven we het boek aan schoolbibliotheek. De enige opmerking die ik op het boek heb is de samenvatting op de achterkant, het woord ‘hilarisch’ kan ik namelijk nog steeds niet plaatsen.


Review: Kinderfeestje Jump XL

Ik wil mijn kinderfeestje bij Jump XL houden! In de zomervakantie waren we naar dit trampoline park gegaan en de kleine man was zeker van zijn zaak. Zijn kinderfeestje kon alleen bij dit trampoline gevierd worden. Hierbij  mijn review van het feestje bij Jump XL vestiging Zoetermeer.

Houden de kids het wel twee uur uit bij Jump XL
Van te voren had ik mijn twijfels over een kinderfeestje bij een trampoline park. Tijdens onze vakantie in Hof van Saksen had ik gemerkt dat twintig minuten springen op een trampoline zwaar was, laat staan een uur springen. Een kinderfeestje van één uur kon ik Diego niet aandoen, dus moest ik voor een aanvullend programma zorgen. Een uitstapje naar het nabij gelegen Videogamemuseum was een optie, alleen zag ik het niet zitten om met 12 kinderen 15 minuten te wandelen van Jump XL naar het museum. Uit eindelijk koos ik er voor de kinderen maar liefst twee uur te laten springen. Met ontvangst en achteraf wat eten duurde het kinderfeestje in totaal drie uur.

Niet een proffesionele organisatie
Wat mijn twijfels doet groeien is het contact met Jump XL. Ik vind het regelen van een feestje bij Jump XL niet proffesioneel gaan. Ik ben van de mondelinge communicatie om het één en ander duidelijk te krijgen, alleen daar is Jump XL niet van. Bij de eerste vraag word ik direct doorverwezen naar de website. Ik kan het kinderfeestje reserveren via het formulier op de website, aanvullende vragen vind ik moeizaam beantwoord worden. Naast het invullen van het formulier heb ik dan maar per mail contact met ze. De reactietijd is langzaam en ik vind de reactie niet duidelijk. Neem de taart, ik moet echt de informatie uit ze trekken welke taart te ze hebben.  Het is dat ik de kleine man niet wil teleurstellen, maar anders zou ik nooit bij Jump XL het kinderfeestje gevierd hebben.

JumpxlHet kinderfeestje zelf is zéér geslaagd
Gelukkig is het kinderfeestje zelf één groot feest. Anders dan het contact van te voren, hebben we een zeer behulpzame jongen achter de bar en ook bij de trampoline. De jongen achter de bar zorgt ervoor dat de limonade, is onbeperkt, steeds aangevuld wordt en het eten achteraf staat netjes op tijd op tafel. Hij is daarnaast erg vriendelijk. De jongen bij de trampoline is dit ook en hij leert de kids diverse trucs. Het speel gedeelte van Jump XL Zoetermeer met trampolines is groot genoeg om twee uur vermaakt te worden. Er is een schuimbad om in te duiken, muurtjes waar je overheen kan springen, een balk waar je  als echte gladiatoren elkaar kan afslaan en natuurlijk de trampolines. De twee uur vliegen voorbij.

Conclusie

Op een rare vlucht van Diego na, waarop hij tijdens een salto met zijn kin op een ijzeren omheining land,  is het feestje zeer geslaagd. Dit is mijn mening van het kinderfeestje bij Jump XL.

Pro’s

+ Aardige jongens bij de trampoline als bij de bar

+ Goede afwisseling qua spring mogelijkheden

+ Goede service qua drinken en eten tijdens het feestje

Con’s

– Slechte communicatie vooraf over het te plannen kinderfeestje
– Een kind die op een ijzere omheining kan vallen met zijn kin is wel erg gevaarlijk

Review: Ralph breaks the internet

Ralph is terug van weggeweest en deze keer gaat hij uit de oude videogame wereld en het internet op. In 2012 werd ik positief verrast door de film ‘Wreck-It Ralph’ en ik keek daarom uit om met de jongens dit tweede deel te kijken. Deze Kerstvakantie gingen we naar de bioscoop en dit is onze review van Ralph breaks the internet.

Ben ik de enige persoon die van een oude arcadegames hou?

De Kerstvakantie betekent voor de jongens tijd om lekker uit te rusten. Met uitrusten bedoelen ze op hun Ipad of telefoon games spelen of filmpjes kijken op Youtube. Een bioscoopfilm waar het internet centraal in staat, lijkt mij de ideale manier om ze niet de hele dag achter dat kleine schermpje van de Ipad en hun telefoon te laten zitten. Diego is van te voren sceptisch, want wie is die Ralph eigenlijk. Joshua is ook niet al te enthousiast en hij heeft Wreck-It Ralph nog wel op school gezien. Ik vraag mij daarom af of ik de enige persoon in huis ben die een film over een jarentachtig arcadegame nog leuk vindt.

Altijd hetzelfde doen, is wel een beetje saai

In Ralph breaks the internet gaat het goed met Ralph. Samen met zijn vriendinnetje, Vannelope, heeft hij een ideaal leven. Vannelope deelt echter dit gevoel niet in zijn geheel. Ze wil meer spanning. Om meer spanning te krijgen probeert Ralph iets nieuws te creëren in het spel van Vannelope, Sugar Rush. Helaas gaat er iets kapot, hoe kan het ook anders met Wreck-It Ralph en moeten Ralph en Vannelope het internet op om het gewenste onderdeel te krijgen.

Spanning, leerzaam en humor, wat wil een kind nog meer?

De uitleg van het internet is in deze film naadloos geïntegreerd, echt súper gedaan. Naast dat deze film een leuk verhaal is, is de film nog leerzaam ook. Ik weet echter niet of de jongesn (9 en 10 jaar oud) dit leerzame oppikken. ik zie ze in ieder geval genieten tijdens de film. Joshua, die de laatste tijd een film vaak met een ‘midden’ scoort, komt na Ralph breaks the internet terug met ‘Wat een goede film!’. Hij vindt het verhaal spannend, het internet vindt hij interesant. Diego vindt de spanning goed aanvoelen en de humor mag er ook zijn.

Waarom nou iedere keer die grote aap in een arcade film?

Ik kan deze mening met ze delen. Er zit genoeg spanning in het verhaal, omdat het gewenste onderdeel niet zo makkelijk te bemachtigen is. De spanning in deze film houden is knap, want er is niet een kwade genius die Ralph en Vannelope in de weg zit. De humor vind ik oke, maar het is geen super grappige film. Dat is trouwens niet perse erg. De enige opmerking die ik op de film Ralph breaks the internet heb, is dat de film op een gegeven moment wel heel een clichématig is. We hebben een prinses, het gaat om een oude arcadegame, er is een groot gebouw, laten we die grote aap in de film opnemen.

Conclusie

Dat laatste zorgt er voor mij voor dat Ralph breaks the internet niet een super film is, maar een mooie film is om in de Kerstvakantie te bezoeken. De jongens hebben helemaal geen opmerkingen over deze film én zij zijn natuurlijk de expert in het kinderfilm genre.

Dit vinden we goed aan de film:

  • De film is spannend en bevat humor
  • De film is leerzaam
  • Kinderen vinden de film geweldig

Dit had van mij niet in de film gehoeven:

  • Erg clichematig dat die grote aap in het verhaal wordt opgenomen, dat zorgt voor een ruim voldoende in plaats van een super film.

Siam Park – Tenerife (review)

Siam Park is een geweldig waterpark om op vakantie bij te boeken. Dit stond op de website van de touroperator waarbij we onze vakantie naar Tenerife boekten. Aangezien de jongens waterratten zijn, boekte ik dit waterpark erbij. Hierbij onze review van Siam Park.

Een Thais park op Tenerife?
Trouwens wel vreemd dat een Thais genaamd park op het eiland Tenerife werd gezet, waarom niet Tenerife park of iets dergelijks. In plaats van de attractie ‘Vulcano’ kon deze dan ‘El Tiede’ heten naar de vulkaan op het eiland. Helaas kon ik geen andere namen bedenken voor de overige attracties, vandaar waarschijnlijk het Thaise thema. Wat maakte het ook uit, als we het waterpark maar leuk vonden.

De jongens vinden die wachtrijen erg lang
En wat vinden de jongens het waterpark leuk! In de vakantieweek op Tenerife zijn we in totaal drie keer naar het park geweest. Dit terwijl de eerste keer de wachtrijen iets te lang zijn voor de jongens. Van te voren lees ik dat dit het grootste commentaar is op Siam Park. Met 35 minuten wachten bij attractie één en 40 minuten bij de tweede attractie gaat de dag in Siam Park snel voorbij. Op zich vind ik het nog mee vallen, maar daar zijn de jongens het niet mee eens.

De attracties en park zijn wél leuk!
De attracties zelf zijn zeer leuk. Als eerst gaan we in Kinnaree, een attractie op een band waar je met zijn vieren op moet zitten. Na enkele leuke slingers kom je beneden aan. De tweede attractie is de Jungle Snake, een attractie waar je alleen of met zijn tweeën naar beneden kan. Na een korte drinkstop gaan we een ijsje halen. Er is een leuk winkel gebied met allemaal merchandise en genoeg eten. Dit is naast de lockers die trouwens verdomd handig zijn. Om de dag relax af te sluiten nemen we de lazy river. Een erg relaxe lange tocht, maar smeer je goed in tegen de zon.

Siam Park busDe taxi is de beste manier om Siam Park te bereiken
De tweede keer nemen we weer een taxi naar Siam Park. Van ons hotel  naar Siam Park kost het tussen de 5 en 7 euro. Er is trouwens ook een gratis pendelbus die enkele vaste haltes heeft. Aangezien dit een dubbeldekker is met een open dak, moeten we die ook nemen van de jongens. Alleen blijft het bij één keer. De bus stopt namelijk niet voor het hotel en onze busstop is de laatste halte in de ronde. Dit betekent een ritje van zo 30 minuten plus 15 minuten wandelen in plaats van 5 minuten met de taxi. De jongens hebben al genoeg gewacht zo dag in Siam Park.

Glijbaan Singha is wat mij betreft het leukst
Dag twee pakken we slimmer aan, we zijn iets voor tienen in Siam Park. Aangezien we al tickets hebben, weten waar de lockers zijn, is de wachttijd bij de eerste drie attracties daardoor minder dan 10 minuten. Hierdoor doen we in de eerste twee uur al meer dan op dag één. Vooral de attractie ‘Singha’ waar je met twee of drie achter elkaar zit in een band, is super leuk. Je wordt goed nat in de attractie en er zitten verrassende en snelle elementen in. Na drie dagen Siam Park is dit toch wel mijn favoriete attractie.

The Wave Palace is favoriet bij de jongens
Voor de jongens is de topattractie ‘The Wave Palace’. Dit is een groot bad die een grote golf produceert. Of de Thaise medemens hier zo blij mee is weet ik niet met die Tsunami van 2004 in mijn achterhoofd hebbend. De jongens en de rest van de bezoekers van Siam Park genieten in ieder geval van deze grote  golf. De opwinding voor dat die golf komt zet de juiste sfeer neer. Het levert daarna ook nog eens leuke filmpjes met de actioncam op.

Een ideaal park voor acht- en tienjarige
De overige attracties zijn ook erg leuk, maar vallen tegen als je lang in de rij hebt gestaan en ‘Singha’ al reeds hebt gedaan. De jongens  (8 en 10 jaar) hebben echter drie dagen genoten in Siam Park. Ik denk als je kind acht jaar oud en langer dan 1 meter 25 is, dit het ideale moment is om Siam Park te bezoeken. Voor kinderen onder de 1 meter 25 is het een stuk minder. Denk er ook aan dat het als je met zijn drieën bent, dit niet het ideale aantal is. Een band van vier moet van het personeel gevuld worden met vier personen en er zijn niet vaak eenlingen. De wachttijd loopt daardoor iets op.

Dat strenge beleid en het toezicht is wél goed en zorgt ervoor dat Siam Park veilig aan voelt om met twee jonge kinderen te bezoeken. Siam Park maakt de vakantie op Tenerife extra leuk en het is zeker een mooie bijboeking op onze vakantie. Wij raden Siam Park aan iedereen aan, ook tijdens deze drukke zomerperiode!

 

Review: Walibi Wavre (België)

Ik zoek een pretpark met veel achtbanen voor een achtjarige jongen! Met het pretpark Walibi Wavre in België dacht ik dat ik het ideale pretpark voor mijn achtjarige 1.31 meter lange durval had gevonden. Samen met zijn grote broer gingen we dit pretpark bezoeken. Hier een review van Walibi Wavre.

Walibi Wavre had vroeger een top achtbaan
Het was trouwens niet de eerste keer dat ik naar dit pretpark was geweest. Aan het einde van mijn studententijd ging ik met vrienden langs vele pretparken in Europa, waaronder Walibi Wavre. Wat mij bij stond dat ze een achtbaan hadden die je in enkele seconden met een razende gang een kant opschoot, ik dacht achteruit. Alleen al deze achtbaan zorgde ervoor dat Walibi Wavre een een goede herinnering bij mij achterliet.

Vanaf 1.30 meter kan je overal in
De jongens hebben geen goede herinnering aan een Walibi pretpark. Ze zijn met mama een jaar eerder in Nederland naar Walibi geweest. De jongens kunnen bijna nergens in, zeker niet in hun geliefde achtbanen. In Walibi Wavre is dit echter anders, in dit pretpark kunnen de jongens in alle attracties. Dit vinden de jongens en ik best bijzonder, want Diego is 1 meter en 31 centimeter lang. Precies 1 centimeter in zijn voordeel :-). En dit voordeel zal hij in twee dagen volledig benutten. Alle achtbanen zijn diverse malen uitgeprobeerd.

Onze mening van de achtbanen
Over de achtbanen kunnen de jongens daarom wel een mening vormen. De houten achtbaan, de Weerwolf, is de leukste achtbaan. Het gekraak, dat doet het hem echt. De jongens vinden de Cobra die met twee loopings en een kurk voor- en achteruit gaat bijna net zo leuk. De Psyche Undergound is nog zo toppertje, maar duurt net als de Cobra wel kort. Dit is de enige achtbaan waarin ik de kleine man in moet begeleiden. De Vampire, waar je onder de achtbaan hangt, is van een minder niveau. Wel nog steeds leuk om drie keer te doen. Eigenlijk alleen Pulsar en Tiki Trail vallen tegen. Pulsar is gewoonweg niet eng genoeg. De Tiki Trail is de nieuwste achtbaan en ziet er mooi uit, maar mist de spanning. Daarnaast gaat de rij erg traag.

Walibi Wavre Tiki TrailEen leuk overzichtelijk park
Ja, zelf op een dag dat het super rustig in het pretpark is. Eigenlijk is het beide dagen erg rustig (vrijdag en zaterdag). Er is genoeg tijd om de leuke lasergame attractie ‘Challenge of Tutankhamon’ en de 4D film te bekijken. Dat valt mij op van Walibi Wavre. Het pretpark is niet zo groot, eigenlijk lekker overzichtelijk. Je hoeft niet zover te lopen om de attracties af te lopen en op de Tiki Trail na, loopt alles lekker door. Er zijn daarnaast super lekkere friet te krijgen. En dat zegt iemand die liever raspatat eet, dan gewone frietjes.

De entreeprijs van Walibi Wavre is fors
De prijs dan, die is fors voor een klein overzichtelijk park. Een volwassene ticket kost 37,50 euro en je bent volwassen vanaf 1.40 meter lang. Ja, dat is zelfs duurder dan de Efteling. Voor zijn drieëen waren we voor één dag 107,50 euro (2 volwassene en een kind) kwijt. Dat is prijzig en zeker als je twee dagen gaat. Gelukkig betaal je door een arrangement, wij gingen naar het naastgelegen IBIS Hotel, bijna niets voor de hotelovernachting. Twee dagen Walibi met Hotelovernachting plus ontbijt was namelijk 250 euro. Twee dagen waar we ons met zijn drieën erg vermaakt hebben.

Dan vergeet ik nog te vertellen dat we ook kaartjes hadden voor het waterparadijs (voor één dag), hier hadden we echter geen tijd meer voor. Walibi Wavre was namelijk erg leuk. Zeker voor een achtjarige van 1.31 meter die graag in achtbanen wilt!