Siam Park – Tenerife (review)

Siam Park is een geweldig waterpark om op vakantie bij te boeken. Dit stond op de website van de touroperator waarbij we onze vakantie naar Tenerife boekten. Aangezien de jongens waterratten zijn, boekte ik dit waterpark erbij. Hierbij onze review van Siam Park.

Een Thais park op Tenerife?
Trouwens wel vreemd dat een Thais genaamd park op het eiland Tenerife werd gezet, waarom niet Tenerife park of iets dergelijks. In plaats van de attractie ‘Vulcano’ kon deze dan ‘El Tiede’ heten naar de vulkaan op het eiland. Helaas kon ik geen andere namen bedenken voor de overige attracties, vandaar waarschijnlijk het Thaise thema. Wat maakte het ook uit, als we het waterpark maar leuk vonden.

De jongens vinden die wachtrijen erg lang
En wat vinden de jongens het waterpark leuk! In de vakantieweek op Tenerife zijn we in totaal drie keer naar het park geweest. Dit terwijl de eerste keer de wachtrijen iets te lang zijn voor de jongens. Van te voren lees ik dat dit het grootste commentaar is op Siam Park. Met 35 minuten wachten bij attractie één en 40 minuten bij de tweede attractie gaat de dag in Siam Park snel voorbij. Op zich vind ik het nog mee vallen, maar daar zijn de jongens het niet mee eens.

De attracties en park zijn wél leuk!
De attracties zelf zijn zeer leuk. Als eerst gaan we in Kinnaree, een attractie op een band waar je met zijn vieren op moet zitten. Na enkele leuke slingers kom je beneden aan. De tweede attractie is de Jungle Snake, een attractie waar je alleen of met zijn tweeën naar beneden kan. Na een korte drinkstop gaan we een ijsje halen. Er is een leuk winkel gebied met allemaal merchandise en genoeg eten. Dit is naast de lockers die trouwens verdomd handig zijn. Om de dag relax af te sluiten nemen we de lazy river. Een erg relaxe lange tocht, maar smeer je goed in tegen de zon.

Siam Park busDe taxi is de beste manier om Siam Park te bereiken
De tweede keer nemen we weer een taxi naar Siam Park. Van ons hotel  naar Siam Park kost het tussen de 5 en 7 euro. Er is trouwens ook een gratis pendelbus die enkele vaste haltes heeft. Aangezien dit een dubbeldekker is met een open dak, moeten we die ook nemen van de jongens. Alleen blijft het bij één keer. De bus stopt namelijk niet voor het hotel en onze busstop is de laatste halte in de ronde. Dit betekent een ritje van zo 30 minuten plus 15 minuten wandelen in plaats van 5 minuten met de taxi. De jongens hebben al genoeg gewacht zo dag in Siam Park.

Glijbaan Singha is wat mij betreft het leukst
Dag twee pakken we slimmer aan, we zijn iets voor tienen in Siam Park. Aangezien we al tickets hebben, weten waar de lockers zijn, is de wachttijd bij de eerste drie attracties daardoor minder dan 10 minuten. Hierdoor doen we in de eerste twee uur al meer dan op dag één. Vooral de attractie ‘Singha’ waar je met twee of drie achter elkaar zit in een band, is super leuk. Je wordt goed nat in de attractie en er zitten verrassende en snelle elementen in. Na drie dagen Siam Park is dit toch wel mijn favoriete attractie.

The Wave Palace is favoriet bij de jongens
Voor de jongens is de topattractie ‘The Wave Palace’. Dit is een groot bad die een grote golf produceert. Of de Thaise medemens hier zo blij mee is weet ik niet met die Tsunami van 2004 in mijn achterhoofd hebbend. De jongens en de rest van de bezoekers van Siam Park genieten in ieder geval van deze grote  golf. De opwinding voor dat die golf komt zet de juiste sfeer neer. Het levert daarna ook nog eens leuke filmpjes met de actioncam op.

Een ideaal park voor acht- en tienjarige
De overige attracties zijn ook erg leuk, maar vallen tegen als je lang in de rij hebt gestaan en ‘Singha’ al reeds hebt gedaan. De jongens  (8 en 10 jaar) hebben echter drie dagen genoten in Siam Park. Ik denk als je kind acht jaar oud en langer dan 1 meter 25 is, dit het ideale moment is om Siam Park te bezoeken. Voor kinderen onder de 1 meter 25 is het een stuk minder. Denk er ook aan dat het als je met zijn drieën bent, dit niet het ideale aantal is. Een band van vier moet van het personeel gevuld worden met vier personen en er zijn niet vaak eenlingen. De wachttijd loopt daardoor iets op.

Dat strenge beleid en het toezicht is wél goed en zorgt ervoor dat Siam Park veilig aan voelt om met twee jonge kinderen te bezoeken. Siam Park maakt de vakantie op Tenerife extra leuk en het is zeker een mooie bijboeking op onze vakantie. Wij raden Siam Park aan iedereen aan, ook tijdens deze drukke zomerperiode!

 

Review: Walibi Wavre (België)

Ik zoek een pretpark met veel achtbanen voor een achtjarige jongen! Met het pretpark Walibi Wavre in België dacht ik dat ik het ideale pretpark voor mijn achtjarige 1.31 meter lange durval had gevonden. Samen met zijn grote broer gingen we dit pretpark bezoeken. Hier een review van Walibi Wavre.

Walibi Wavre had vroeger een top achtbaan
Het was trouwens niet de eerste keer dat ik naar dit pretpark was geweest. Aan het einde van mijn studententijd ging ik met vrienden langs vele pretparken in Europa, waaronder Walibi Wavre. Wat mij bij stond dat ze een achtbaan hadden die je in enkele seconden met een razende gang een kant opschoot, ik dacht achteruit. Alleen al deze achtbaan zorgde ervoor dat Walibi Wavre een een goede herinnering bij mij achterliet.

Vanaf 1.30 meter kan je overal in
De jongens hebben geen goede herinnering aan een Walibi pretpark. Ze zijn met mama een jaar eerder in Nederland naar Walibi geweest. De jongens kunnen bijna nergens in, zeker niet in hun geliefde achtbanen. In Walibi Wavre is dit echter anders, in dit pretpark kunnen de jongens in alle attracties. Dit vinden de jongens en ik best bijzonder, want Diego is 1 meter en 31 centimeter lang. Precies 1 centimeter in zijn voordeel :-). En dit voordeel zal hij in twee dagen volledig benutten. Alle achtbanen zijn diverse malen uitgeprobeerd.

Onze mening van de achtbanen
Over de achtbanen kunnen de jongens daarom wel een mening vormen. De houten achtbaan, de Weerwolf, is de leukste achtbaan. Het gekraak, dat doet het hem echt. De jongens vinden de Cobra die met twee loopings en een kurk voor- en achteruit gaat bijna net zo leuk. De Psyche Undergound is nog zo toppertje, maar duurt net als de Cobra wel kort. Dit is de enige achtbaan waarin ik de kleine man in moet begeleiden. De Vampire, waar je onder de achtbaan hangt, is van een minder niveau. Wel nog steeds leuk om drie keer te doen. Eigenlijk alleen Pulsar en Tiki Trail vallen tegen. Pulsar is gewoonweg niet eng genoeg. De Tiki Trail is de nieuwste achtbaan en ziet er mooi uit, maar mist de spanning. Daarnaast gaat de rij erg traag.

Walibi Wavre Tiki TrailEen leuk overzichtelijk park
Ja, zelf op een dag dat het super rustig in het pretpark is. Eigenlijk is het beide dagen erg rustig (vrijdag en zaterdag). Er is genoeg tijd om de leuke lasergame attractie ‘Challenge of Tutankhamon’ en de 4D film te bekijken. Dat valt mij op van Walibi Wavre. Het pretpark is niet zo groot, eigenlijk lekker overzichtelijk. Je hoeft niet zover te lopen om de attracties af te lopen en op de Tiki Trail na, loopt alles lekker door. Er zijn daarnaast super lekkere friet te krijgen. En dat zegt iemand die liever raspatat eet, dan gewone frietjes.

De entreeprijs van Walibi Wavre is fors
De prijs dan, die is fors voor een klein overzichtelijk park. Een volwassene ticket kost 37,50 euro en je bent volwassen vanaf 1.40 meter lang. Ja, dat is zelfs duurder dan de Efteling. Voor zijn drieëen waren we voor één dag 107,50 euro (2 volwassene en een kind) kwijt. Dat is prijzig en zeker als je twee dagen gaat. Gelukkig betaal je door een arrangement, wij gingen naar het naastgelegen IBIS Hotel, bijna niets voor de hotelovernachting. Twee dagen Walibi met Hotelovernachting plus ontbijt was namelijk 250 euro. Twee dagen waar we ons met zijn drieën erg vermaakt hebben.

Dan vergeet ik nog te vertellen dat we ook kaartjes hadden voor het waterparadijs (voor één dag), hier hadden we echter geen tijd meer voor. Walibi Wavre was namelijk erg leuk. Zeker voor een achtjarige van 1.31 meter die graag in achtbanen wilt!

Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.

Review: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug

Fuzzby is hét monster die lekker kan koken, wat een kookfestijn moet dit deel van de Monster Snackbar zijn nu Fuzzby zijn broer opduikt. Het is alweer het derde deel van het boek ‘De Monstersnackbar’. Diego is een echte fan van deze boekenreeks en hij wilde niets liever dan dit boek als voorleesboek. Zeker nu hij bezig is met zijn boekbespreking over De Monstersnackbar deel één. Lees onze review of dit derde deel net zo grote klapper is als deel één en twee.

Joshua gaat ineens lezen
Deze blog mag Diego trouwens nog niet lezen, want ik heb het boek nog niet aan hem voorgelezen. Ik ben niet de enige in huis die dit deel al uit heeft. Joshua stemt dan wel schoorvoetend in om De Monstersnackbar te kiezen als voorleesboek, eenmaal thuis wilt hij alvast een kijkje nemen in het boek. Een half uur later vertelt hij trots dat hij hoofdstuk één al uitgelezen heeft. Dat is toch al snel 50 pagina’s de monstersnackbar kennende. Het wordt nog gekker, want Joshua heeft drie leessessies en een dag later het boek alweer uit. Wat maakt dit monstersnackbar deel toch zo speciaal vraag ik mij af.

Voor hamburger blijven Joshua en ik op
Ik denk dat het magische woord ‘hamburgers’ is. Voor een goede hamburger kunnen ze Josh en mij ’s nachts namelijk wakker maken. Laat dit deel van de Monstersnack nou net als ondertitel ‘De burgers bijten terug’ heten. Net als bij het tweede deel ‘De pizza der duisternis’ beschrijft David o‘Connell de personages in het kort. Zo kan de lezer zonder voorkennis aan een willekeurig deel van De Monstersnackbar beginnen. Naast Fuzzby, het mensenkind Joep en de andere stamgasten van de snackbar, is Fuzzby zijn broer nieuw in het boek. Nog zo topkok, maar dan in het klaarmaken van sandwiches. Zoals alle broers doen, moeten Fuzzby en Zuffby laten zien we de beste broer is en wordt er een wie-kan-de-beste-sandwich-maken wedstrijd gehouden. Een sandwich die monsterlijk groot is en monsterlijke smaken heeft.

Er gaat weer iets mis in de Snackbar
Na de personages moet ook in dit deel iets misgaan in De Monstersnackbar. Waar er in het eerste deel zombie cakejes  en exploderende milkshake zijn, heeft David o’Connell weer een mooie beeldspraak gevonden voor het mislukte eten. Ik zal niet alles verklappen, maar het heeft met honden en katten te maken. Ja, Barry de monster huiskat heeft er iets mee te maken. Voor de volwassene is het verhaal natuurlijk veel te simpel, maar ik kan mij voorstellen dat een kind weg smult in het verhaal. Monsters, vele mislukkingen, dan wordt er natuurlijk veel gelachen.

Een roadtrip waar die gemene slak opduikt
Naast het lachen moeten monsters natuurlijk voor spanning zorgen. De monsters gaan met het mensenkind Joep op een roadtrip. Dit keer is er een foodfestival waar Fuzzby, Zuffby en onze bekende gemenerik niet kan ontbreken. Ja, die vervelende slak is ook weer terug. In ‘De burgers bijten terug’ voorspelt dit ook niet veel goeds. Kunnen Fuzzby en Joep ook dit keer de gemenerik een halt toe roepen. Na nog geen uur lezen ben ik bij het einde gekomen van De Monstersnack en ik denk dat de monsterback voor kids een succes formule is.

Ik heb eigenlijk maar één opmerking op deze boekenreeks, het boek leest te snel weg, zelfs voor kids.  Dat is best zonde van het geld. Ik neig het volgende deel van de bibliotheek te lenen in plaats van het te kopen. Maar voor de rest is dit deel van De Monstersnackbar een aanrader. Ik weet zeker dat Diego zal genieten van ‘De Monstersnackbar – De burgers bijten terug’. Spanning, lol, monsters, wat wil hij nog meer!

Titel: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug
ISBN: 978 90 483 1081 4
Schrijver:  David o’Connel
Uitgever: Veltman uitgevers


Review: De Leistert (vakantiepark)

 

We gaan naar het beste vakantiepark van Nederland. Met deze zin bracht ik het nieuws aan de jongens dat we naar vakantiepark ‘De Leistert‘ in Zuid-Limburg gingen. Lees in onze review of dit vakantiepark echt zo goed was om Nederlands beste te zijn.

We zijn luxe gewend
Voordat ik verder ga met deze blog wil ik even een kort onze achtergrond vertellen. We zijn luxe gewend, het Hof van Saksen heeft namelijk de lat hoog gelegd wat betreft vakantieparken. De Leistert zou volgens Nederland de lat makkelijk kunnen aantikken, maar is dat wel zo. Bij aankomst roept Diego vanuit de auto al dat de villa’s erg mooi zijn, een goed begin. Bij binnenkomst in ons vijfpersoonshuisje de luxe, wordt zeker aan deze standaard voldaan. Met een sauna en whirlpool in het huisje gaat het zelfs een stapje verder, maar daar hebben we ook voor betaald.

​Toch wel wat aan te merken op dit park
Bij een nadere inspectie van het huisje houdt het mooie verhaal op. De televisie heeft een kras in het beeldscherm, bij het checken van de keuken inventaris wordt het lijstje met gebreken wel erg groot en de bankzitting is aan vervanging toe. Daarnaast vind ik het raar dat we met twee apparaten de WIFI mogen bereiken, voor de andere apparaten moet we per apparaat 15 euro per week extra betalen. Niet echt klantvriendelijk en het wordt nog klantontvriendelijker bij het leveren van het beddengroep. Wij, een volwassene en twee kinderen, krijgen drie éénpersoonsbed lakenset geleverd. Daar lig ik dan in mijn tweepersoonsbed met een éénpersoons inventaris. Wil ik net als thuis in een volwassenbed slapen, dan moet ik extra betalen.

Er is genoeg positief aan het park
Ik heb mij deze week weer even tiener gevoeld in mijn éénpersoonsbed, de overgebleven dekbedden kon ik gebruiken om het ochtendlicht buiten de slaapkamers te houden. Even genoeg verbeterpunten opgenoemd, want ik moet zeggen dat het park er wel mooi uitziet met al die huisjes. Het straalt wel luxe uit, ze zijn waarschijnlijk het park nog verder vorm aan het geven. Diverse looppaden worden namelijk nog aangelegd. De service op andere vlakken is wel goed te noemen. Een voorbeeld is het sneeuwvrij maken van de wegen. Voor 9:00 in de ochtend zijn alle paden en wegen al netjes begaanbaar.

Indoor speelparadijsEr is genoeg te doen op het park en in de omgeving
Daarnaast heeft het nieuwe restaurant La Salva die op het park bevindt, heerlijk eten. Voor de kids is er tevens een zandspeeltuin in het gebouw die er mooi uitziet. Het subtropische zwembad zorgt voor genoeg plezier voor de jongens (8 en 9 jaar). Ik vind het er wat smoezelig uitzien wanneer er veel mensen zijn. Allemaal zwarte stofjes op de tegels en dit zie ik meerdere dagen achter elkaar. Er is daarnaast genoeg te doen in de buurt van de Leistert. We zijn een dagje naar het drielandenpunt geweest, een uur rijden, maar het hoogtepunt is Euroindoorkarten in Swalmen. Een van de weinige kartbanen waar kids vanaf 1 meter 30 mogen rijden. Diego kan eindelijk rijden in een kart.

Conclusie
Dit is onze ervaring van de Leistert:
+ Mooie aangelegd vakantiepark
+ Genoeg te doen in de omgeving voor de kids
+ Genoeg plezier voor de kids op het vakantiepark- De staat van de meubels en inventaris in de woning
– Zwarte stukjes stof in het zwembad op drukke dagen
– WIFI codes bij kopen bij meer dan twee apparaten 

Bij elkaar hebben we ons goed vermaakt op De Leistert. In de zomer met het buitenzwembad en de speeltuin zal het nog beter vertoeven zijn. Als ze verder uitbreiden en het zwembad upgraden, dan zullen we zeker nog een keer terugkomen.


Review: Early Man

Early ManBron: IMDB.com

Die film wil ik echt zien. Diego wist het direct, hij moest naar Early Man toe. Voordat  de film ‘Paddington 2’ begon,  zagen we de trailer van Early Man. Waar ik dacht “niet weer een film met de kleiachtige personages”, was Diego dus verkocht. Na een verpletterend succes van Wallace & Grommit, enkele andere goede Aardman producties, viel de film van Shaun het schaap mij erg tegen. Lees onze review of Early Man aan Diego zijn hoge verwachtingen kon voldoen en mijn sceptische gedachten kon wegnemen.

Aardman Animations laat kids toch gewoon lachen
Hoe kan ik eigenlijk sceptisch zijn over een film van Aardman. Iedere keer zetten ze weer een film vol humor voor de kids neer. Wat maakt het eigenlijk uit of Aardman nu klei-animaties maakt, als er maar iets te genieten valt. En de films van Aardman zijn niet alleen voor kids, van Wallace & Grommit en Chicken Run heb ik genoten. De afgelopen jaren verwacht ik echter meer van Aardman. Betere en scherpere humor of mooiere special effects. De laatste films zien er namelijk hetzelfde uit als 10 jaar geleden en stilstand is meestal achteruitgang. Of praat ik nu als een volwassen die steeds meer wil en het kind daarin vergeet.

Diego is al om na het zien van de trailer
Ik denk het wel, want het kind (Diego en Joshua) vergeet ik mee te nemen in mijn gedachten. Ik wil dat ze van een film met veel avontuur, spanning en een verrassende wending gaan houden, net als ik. Aardman houdt de gedachte van het kleine kind wel in stand en daarom is Diego lyrisch over ‘Early Man’. En dat alleen al na het zien van de trailer. In zijn hoofd ziet hij een gekke holbewoner die geraakt wordt tijdens een aanvalssprong door een grote bal. En het wordt nog gekker, want wanneer deze holbewoner ergens stil wil binnen sluipen, maakt hij de grootste kabaal die mogelijk is. Exact de humor van een 8 jarige jongen en misschien wel van een jongen die bijna 10 jaar is.

De strijd om de vallei barst los
Ik moet zeggen dat Early Man leuk begint. Vindingrijke humor en een sympathieke holbewoner met zijn trouwe zwijn. Een holbewoner die per ongeluk in zijn gevangenschap vrij komt en eindigt in de arena van de nieuwe heerser. De heerser van de net begonnen bronstijd. Gelukkig ontaard dit niet in een bloedige strijd, maar in een sport die mij niet helemaal doet bekoren. Ook al houdt Diego helemaal niet van de sport, hij vindt die bal die te heet is om vast te houden grappig genoeg. De holbewoner daagt de heerser uit om in de arena te strijden en bij winst krijgen de holbewoners de ingenomen vallei terug. Bij verlies zullen de holbewoners in de mijnen moeten werken op zoek naar erts. Om te kunnen winnen van de heersers krijgen de holbewoners hulp van een leuke vrouw uit de bronstijd. Die wil strijden in de arena, omdat een vrouw dit niet mag van de heerser.

Drie invalshoeken op de film
Dit dunne verhaal bevat kleine humoristische momenten die ervoor zorgen dat Diego heeft genoten van Early Man. Voor hem maakt het niet uit dat de mooie effecten achterwegen blijven en het verloop van het verhaal binnen 10 minuten duidelijk is. Joshua vindt de film wel leuk, maar hij mist de spanning en een goed verhaal. Hij mist een verhaallijn als in ‘Kubo en het magische Zwaard’. De humor is inderdaad leuk voor een kind, maar ik mis de scherpte om ook de film voor een volwassen interessant te maken. Ik zie Early Man meer als een film voor onze vrijdag filmavond. Benen op de bank en Netflix aan.

Eigenlijk zeg ik het precies juist, want Early Man doet mij denken aan een andere Aardman film die we een maand geleden hebben gekeken op Netflix, De Piraten. Een teleurstellende conclusie, Joshua en ik zijn Aardman ontgroeid. Voor kinderen tot en met 8 jaar is Early Man echter een super leuke film om in de voorjaarsvakantie te bezoeken.


Review: De Verschrikkelijke Twee

Een boek over twee grappenmakers betekende natuurlijk dubbele lol. Met deze gedachte kocht ik het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ van Jorry John & Mac Barnett. Als ik het boek mocht geloven, dan was dit een super leuk boek. Er stonden namelijk allemaal aanprijzingen op van andere auteurs zoals die van Jeff Kinney van het boek ‘Het leven van een Loser’. Lees onze review of de jongens en ik dit boek echt grappig vonden.

Dankzij Bootcamp stuitte ik op het boek
Wat in ieder geval grappig was aan dit boek was het feit dat ik dit boek eens niet in mijn standaard boekenwinkel vond. Voor de Kerst zocht ik eerst bol.com af, maar tussen de honderden kinderboeken vond ik niet dat speciale voorleesboek voor de jongens. Het bezoek aan de Bruna leverde ook niets op. Ik ging eens naar de boekenwinkel toe waar ik normaal gesproken de muurzit doe tijdens de bootcamptraining. Ik was er nog nooit in geweest, maar zo vanuit  mijn muurzit positie zag ik daar vaak interessante boeken die ik normaal gesproken niet bij mijn Bruna tegenkwam.

Mick Mulder heeft een doel op zijn nieuwe school
De kinderboeken afdeling van deze boekenwinkel, de Kler, hebben diverse boeken waar mij oog op valt. Uiteindelijk valt mijn keuze dus op ‘De Verschrikkelijke Twee’. Als reden dat ik het boek kies, komt door het feit dat ik zelf ook twee jongens heb. Mijn jongens gedragen zich ook weleens verschrikkelijk, proberen lollig te zijn en daarnaast spreken de cartoons mij aan. In De Verschrikkelijke Twee komt Mick Mulder in Dutjesbroek wonen, een klein dorpje waar de koeien centraal staan. Mick is niet blij met de verhuizing naar Dutjesbroek, maar om zichzelf in Dutjesbroek thuis te voelen, heeft hij zich een doel gesteld. Mick zijn doel is de meester grappenmaker van de school te worden, net als op zijn oude school.

De heer Barsman versus Mick Mulder
Op zijn eerste dag op het Dutjesbroek collega van alles en nog wat komt hij erachter dat hij een geduchte concurrent heeft. Iemand heeft namelijk de auto van de directeur op de trap van de school gezet. We vinden dit een leuk begin van het boek. Aangezien het wel een heel vergevorderde grap is voor de jongens (8 en 9 jaar oud), blijft de grote lach uit. Deze lach blijft zeker uit bij de heer Barsman, de directeur van de school. Hij moet de eer hoog houden van de familie Barsman. Een familie die al generaties lang het directeurschap op deze school heeft bekleed. Meneer Barsman heeft in ieder geval een dader van deze grap op het oog, Mick Mulder.

Klasgenootje Nick de grappen saboteur
De kleine verhaallijn omtrent de Barsmannen brengt trouwens een leuke invalshoek in het boek. Alleen de verhaallijn over de zoon van Barsman die in Mick zijn klas zit, kan ik niet helemaal volgen. Wat ik wel kan volgen en de jongens ook, is de manier waarop Mick zijn grappen voorbereid en uitvoert. Alleen heeft deze manier van grappen maken een probleem, de grappenmaker van de auto saboteert de grappen van Mick. Het ergste nog van de sabotage is dat deze grappenmaker de irritante klasgenoot Nick is.

De grappenmakers oorlog barst los
Nick die juist wil dat Mick samen met hem het grappenmakers duo wordt: De Verschrikkelijk Twee. Voor Mick is het echter oorlog waar niet alleen hijzelf en Nick last van hebben. Dutjesbroek zal de gevolgen, en met name de heer Barsman, van deze oorlog ondervinden. De strijd om de ultieme grap te bedenken zorgt ervoor dat het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ steeds leuker wordt. Het boek is niet alleen grappig, maar ook leerzaam. De feitjes over de koe en het gebruik van de koeien in het verhaal zorgt ervoor dat het boek de jongens ook nog iets leert over koeien.

Gisteren hebben we de Verschrikkelijke Twee uitgelezen. Hoe verder we het verhaal kwam, hoe leuker het boek werd. Zelfs de link met de zoon van Barsman zag ik ineens. Met als uiteindelijke resultaat dat zowel de Diego en ik erg positief zijn over De Verschrikkelijk Twee. Joshua had het niet zo op de grappen, hij houdt meer van spanning. Ondanks Joshua zijn mening, hou ik toch de boeken van John en Barnett vanaf nu in de gaten.


Recensie: De Overlevenden

De OverlevendenBron: KaraktersUitgevers.nl

Wat doe je als je als kind een gift hebt, maar de regering dit ziet als een gevaar voor de mensheid. In het boek ‘De Overlevenden’ van Alexandra Bracken komt Ruby erachter wat z’on regering doet. Karakters Uitgevers heeft dit eerste boek uit The Darkest Minds-trilogie uitgegeven en hierbij mijn review van dit boek.

Een uitdaging, aangezien het niet mijn favoriete genre is
Dit boek is voor mij een uitdaging. Voor mij moet iets tastbaar zijn, logisch in elkaar zitten en door ieder mens uitvoerbaar te zijn na een training. Een buitennatuurlijke gift die ineens bovendrijft of waar mee je geboren bent, daar ben ik niet zo van. De reden waarom ik toch De Overlevenden ben gaan lezen is het feit dat enkele Netflix serie mij afgelopen jaar verrast hebben. Het ging in deze serie niet alleen om de superkracht als bij een Superman, maar mensen met een gift die vooral een normaal leven willen leiden. Iets wat maar moeilijk lukt en dat spreekt mij wel aan.

Alexandra Bracken ziet er nog wel zo vrolijk uit
In De Overlevenden krijg ik enigszins waar voor mijn geld. Alexandra Bracken beschrijft een Amerika waarin de mensheid erachter is gekomen dat sommige kinderen een speciale gift hebben, een gift om bijvoorbeeld mensen te manipuleren. De eerste foto die ik van Alexandra Bracken zie is een glimlachende vrouw die straalt en veel lol in het leven heeft. Iemand die ik op het uiterlijk niet snel verwacht een verhaal in zo’n sombere setting te schrijven. Er valt namelijk weinig te lachen voor hoofdrolspeelster Ruby, haar vrienden Liam, Zu en Chubs.

Wat een leven heeft Ruby
Ruby wordt namelijk in één van de kampen gestopt met speciale kinderen. In deze kampen worden testen uitgevoerd om de gift van het kind te analyseren en misschien wel te gebruiken. Om de kinderen onder controle te houden hebben ze een ruis bedacht waarmee ze kunnen onderdrukken Een niet fijn leven voor Ruby, zeker niet om het feit dat ze haar gift niet onder controle heeft. Het is zelf zo erg dat ze leeft met een nare herinnering uit haar verleden en daardoor ook niet zo snel nieuwe contact maakt met andere kinderen. Niet zo moeilijk in een concentratiekamp als ‘Thurmond’  waar kinderen vaak hun laatste adem uitblazen.

Een beetje chaotisch en haastig geschreven
Ruby mag dan ook blij zijn dat de verpleegster Catie, die bij een Alliantie zit, haar helpt te ontsnappen. Wonder boven wonder lukt het, alleen is de vraag of ze deze verpleegster wel kan vertrouwen. Tijdens een tussenstop merkt ze dat ze hier niet zo zeker van is, ze vlucht en komt daarbij een groepje van drie jongeren met speciale giften tegen. Liam, Zu en Chubs dus. Dit is het begin van een roadtrip waar je zou denken dat het verhaal interessant wordt. Alleen het constant wijzigen van vijanden, een SPD-er, de alliantie of de gewone mensen en het op de vlucht zijn van de kids geven dit boek iets haastig. Mede door het niet tastbare van de verhaallijn zorgt ervoor dat ik het boek de kast in leg. Ik twijfel zelfs om het boek nog uit de kast te pakken.

Betere tijden breken aan, voor mij en misschien wel Ruby
In de Kerstvakantie besluit ik dan toch nog een stukje te lezen. Ik zit bijna bij pagina 200 en doorlezen blijkt een goede keuze te zijn. Vanaf dat moment komt het verhaal namelijk in een rustiger vaarwater terecht en wordt er steeds meer duidelijk over de personages in De Overlevenden. Het wordt een speurtocht naar het Fantoom die ze uiteindelijk ook weten te vinden. Helaas is vanaf het eerste moment duidelijk dat de Fantoom niet zuivere koffie is en Ruby, Zu, Liam en Chubs nog een vijand zullen krijgen. Het is wachten op het moment dat één van de vijanden de aanval kiest en de vraag is wie het overleefd en in welke status ze het dan ook overleefd.

Na een maand heb ik dan eindelijk het boek uit. Ik ben blij dat ik De Overlevenden toch heb uitgelezen, want Alexandra Bracken sluit verrassend af met dit boek. Een cliffhanger die genoeg is om liefhebbers van het genre ook de andere delen uit de trilogie te laten lezen.


Review: De Gorgels

De GorgelsBron: JochemMyjer.nl

Jochem Myjer is echt grappig. Dat vertelde mijn neefje van 10 jaar oud afgelopen zomer. Ik moest toegeven, mijn neefje heeft een goede smaak. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer trok mij al een tijdje aan, maar het duurde even voordat ik dit boek kocht. Twee maanden geleden kocht ik het boek dan en afgelopen maand las ik het voor aan de jongens. Dit is onze mening van De Gorgels.

Wisselend succes, een bekende Nederlander die een boek uit brengt
De reden dat ik niet direct het boek van Jochem Myjer had gekocht, ligt hem in het feit dat Jochem Myjer een bekend persoon is. Ik heb het gevoel dat ieder bekend persoon maar een kinderboek uitbrengt om wat extra centjes te verdienen. Ik ben zelf van het principe: schoenmaker blijf bij je leest. En als je iets graag doet naast je eigen professie, doe het dan als hobby of bouw het geleidelijk op. Kom niet uit het niets met een boek. Althans, zo komt het bij mij vaak over. Laat die bekende Nederland links liggen en kies voor een onbekend persoon. Een onbekend persoon met veel meer schrijftalent, daar val ik niet onder, die nu vaak niet aan de bak komt omdat de bekende Nederlander voorrang krijgt.

Melle ziet iets in zijn slaapkamer voorbij schieten
Ik vroeg mij dan ook af of Jochem Myjer een uitzondering op de regel was. Vanaf de eerste pagina’s had ik het gevoel dat hij dit zeker is. Het boek begon bij een kleine jongen Melle, heel toevallig dezelfde naam als Jochem zijn eigen zoon, die iets ziet lopen in zijn slaapkamer. Hij vertelde zijn vader wat er gebeurt was, alleen die werd wel heel erg boos op Melle. Van deze reactie schrok Melle, maar het zorgde ervoor dat hij helemaal geïnteresseerd was in hetgeen hij zag op zijn kamer. Hij had ook direct door dat zijn vader er meer vanaf wist. Melle ging op onderzoek uit en hij kwam erachter dat het kleine wezen een Gorgel is die hem beschermd tegen ziektes.

Een persoonlijke tint geven de Gorgels iets speciaals
Erg origineel gevonden van Jochem Myjer. Nog leuker vind ik de persoonlijke tint die de karakters en het verhaal hebben. Zo praat de Gorgel in het verhaal in een sneltrein vaart als Jochem vaak zelf in zijn shows doet. Daarnaast speelt het verhaal op een eiland plaats en wordt er aardig wat over de natuur en dieren van het eiland uitgelegd. Een ander leuk feit is dat de vader van Melle in het museum Naturalis werkt. Een museum die wij al een aantal malen hebben bezocht en hierdoor gaat het verhaal nog meer leven bij mij en de jongens.

Een epische strijd tussen Gorgels en Brutelaars
Het beste van het boek is echter het spannende verhaal. Het verhaal begint rustig en de spanning wordt steeds meer opgebouwd. Van het vinden van Bobba de waakgorgel, een aanval van het wezen genaamd ‘De Brutelaar’ die de ziektes overbrengt op kinderen, tot een episch gevecht tussen de Gorgels en de brutelaars met Melle als gevechtsleider. Dit epische gevecht doet mij denken aan Lord of the Rings. Van de heuvels van het eiland strijden de Gorgels tegen de Brutelaars. De Gorgels hebben een goed strijdplan, maar de brutelaars vechten kranig terug, kan koning Melle het gevaar van de brutelaars bestrijden? Een gevecht om alle kinderen in Nederland te beschermen tegen diverse ziektes.

Ik merk dat ik nog geen enkele negatieve opmerking heb gemaakt over De Gorgels en ik ben al aan het eind van review aangekomen. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer zorgt daarmee voor een unicum. Terecht, want de jongens hebben het gehele boek boeiend meegeluisterd en genoten van het verhaal. Op naar het volgende deel van de Gorgels….


Tip: Theatercollectief Meneer Monster

LabBron: Meneermonster.com

Festival de Betovering heeft ons afgelopen maandag écht betoverd. Het festival maakt zoals ieder jaar zijn naam waar. We blijven zelfs speciaal in de herfstvakantie thuis om dit kinderfestival bij te wonen. Naast workshops en films zijn vooral de theatervoorstellingen erg leuk om met de kids te bezoeken.

De Koninklijke Schouwburg is een prachtig theater
Eén van de theatervoorstellingen bezocht ik met de jongens afgelopen maandag. De theatervoorstelling vond ik bij voorbaat al speciaal, want we gingen naar de Koninklijke Schouwburg. Hier was ik nog nooit geweest en ik bleek achteraf wat gemist te hebben. Wat een mooi theater was dit, in de zaal leek het net of ik mij in de Romeinse tijd bevond. Het plafond was prachtig beschilderd. De jongens hadden vooral oog voor twee personages, de naakte vrouw en de kleine jongen in zijn blote piemeltje. Zo ging de schoonheid over in schater gelach van een achtjarig jongetje en zijn negen jarige broer met grote pretogen.

De boeken boeide Joshua niet, de theatervoorstelling wel
Deze lol werd een constante factor in de Koninklijke Schouwburg. Iets wat vooral Joshua niet verwachtte. Hij had namelijk al een boek gelezen over de waanzinnige boomhut en hij hield het bij het lezen van één deel. Misschien was het deel met de 65 verdiepingen net het verkeerde deel en had hij bij de waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen moeten beginnen. Het theatercollectief ‘Meneer Monster’ zorgde er in ieder geval voor dat de theatervoorstelling ‘De waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen’ super interresant was. Het verhaal zat vol met spanning en humor.


BoomhutBron: Meneermonster.com

Diego kon niet stilzetten van de spanning en het lachen
Het begon al met het feit dat Terry en Andy, de schrijvers van de boeken, op de verkeerde dag in het theater waren. Of het niet erger kon, ze hadden ook niets voorbereid. Gelukkig hielp de toneelmeester Bob ze uit te brand en zo kon het verhaal omtrent de waanzinnige boomhut starten. Diego zat vanaf het begin te wippen op zijn stoel van spanning en plezier. Ik denk zelfs dat er na de voorstelling van één uur slijtplekken op de stoel zaten. Joshua genoot zoals altijd ingetogen van het schouwspel. Maar er kwam zelfs een aantal keer geluid uit hem, lach geluid. Lachen om een zeemeerman, de postbode, rare capriolen van Terry en Andy en vooral van een grote banaan.

Het lijkt chaos, maar er is echt een verhaallijn
Die rare capriolen kan je wel aan Meneer Monster overlaten. Het lijkt op het begin allemaal chaotisch én ik miste vooral de logica. Maar na het zien van de Waanzinnige Boomhut heb ik gemerkt dat ik die logica eens over boord moet gooien, zeker bij de mannen van Meneer Monster. Ook al lijkt het chaos, de kleine scenes komen naadloos op het einde bij elkaar en laten het grote verhaal zien. Het grote verhaal, nee een monsterlijk verhaal. Zelfs een monsterlijk goed verhaal. Achteraf maak ik een persoonlijke notitie dat ik vaker naar het theater moet gaan, want het is écht het geld waard.

De jongens kunnen deze voorstelling het best beoordelen, want zij zijn in die week met mama naar nog drie andere voorstellingen geweest. Hele goede voorstellingen, maar de Waanzinnige Boomhut van 13 verdiepingen staat bij beide bovenaan. En dat kwam echt niet alleen doordat Andy papa in het stuk betrok door de banaan kennis te laten maken met zijn hoofd. Niet één, twee keer, maar liefst vijf keer. Echt monsterlijk!

Dit was niet de eerste keer dat we Meneer Monster hebben zien optreden, in de Fantastische meneer Vos hebben we net zoveel genoten.