Review: De Efteling (Schoolreisje)

We gaan naar de Efteling! Eindelijk was het zover, de bovenbouw van de basisschool ging naar de Efteling. Op onze basisschool was er één kans om met school de Efteling te bezoeken, want ze gingen eens in de vier jaar. Alleen, was het wel leuk om de Efteling te bezoeken met school. Lees mijn review hoe het schoolreisje was.

Vermaken de kids zich tijdens een lange rit?

Dit keer ging ik weer mee als begeleider van een groepje. Na Linneaushof, Duinrell en Plaswijckpark, wist ik wat er mij te wachten stond. Alleen vroeg ik mij af hoe zo lange busreis met die kids verging, want de andere parken waren releatief dichtbij. Op de heenweg hielden de kids zich goed bezig met allemaal spelletjes die ik niet kende. Spelletjes waar ze zelf in ieder geval veel lol van hadden. De tijd vloog voorbij en iets voor tienen waren wij bij de Efteling.

Was die rolstoel nu gunstig of niet in de Efteling?

Als eerst moest ik met mijn groepje langs de servicebalie, ik had namelijk een kind in mijn groepje die in een rolstoel zat.  Een voordeel denkt u misschien, want dan konden we in de rolstoel rij. Helaas gaf het verkregen certificaat ons alleen recht om een rolstoel met drie begeleiders in deze rolstoel rij plaats te nemen. Met een groepje van in totaal acht mensen, hadden we daar niets aan. Voor een schoolreisje paste ze bij de Efteling dit aantal niet aan. Helaas voor niets een kwartier in de rij gestaan.

Er is genoeg te doen voor de bovenbouwers

PirhanhaNee Efteling, ik kon een groepje van kids zeven groep zessers niet zomaar opsplitsen. We gingen dus met zijn allen in de rij staan of althans de kinderen die de attractie durfden en waar de wachtrij niet te lang van was. Dat is best lastig met een schoolreisje. De durvals willen spanning, snelheid en dus de Baron, de Vliegende Hollander en de Python. De andere kinderen wilden liever een show, een rustige wildwaterbaan of het sprookjesbos. Er moest flink onderhandeld worden, maar dan had je wel een top dag. Voor een schoolreisje had de Efteling namelijk genoeg te doen voor de bovenbouw van een basisschool.

Waarom krijgen we zo weinig tijd van school

Eigenlijk is er gewoon te veel te doen voor die korte tijd. We hebben in totaal vijf uur de tijd om de attracties te ontdekken. Tijd genoeg om drie keer de wildwaterbaan, de Python, De Baron en de Vliegende Hollander, de Vogelrock en de winkeltjes aan te doen. De kinderen waren het meest teleurgesteld in de tijd die we van school kregen. Over de Efteling was bijna geen vuil woord gezegd. Naast de service balie, werd alleen Joris en de Draak beschimd. Waar de overige wachttijden maximaal 30 minuten waren, was die van Joris en de Draak 55 minuten.

Te lang voor een schoolreisje, eigenlijk te lang ten opzichte van alle andere attracties. Verder is de Efteling een goede bestemming voor het schoolreisje.     De Efteling heeft een mooie herinnering bij de kids achtergelaten, een herinnering die op de terugweg met elkaar gedeeld werd.

Review: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug

Fuzzby is hét monster die lekker kan koken, wat een kookfestijn moet dit deel van de Monster Snackbar zijn nu Fuzzby zijn broer opduikt. Het is alweer het derde deel van het boek ‘De Monstersnackbar’. Diego is een echte fan van deze boekenreeks en hij wilde niets liever dan dit boek als voorleesboek. Zeker nu hij bezig is met zijn boekbespreking over De Monstersnackbar deel één. Lees onze review of dit derde deel net zo grote klapper is als deel één en twee.

Joshua gaat ineens lezen
Deze blog mag Diego trouwens nog niet lezen, want ik heb het boek nog niet aan hem voorgelezen. Ik ben niet de enige in huis die dit deel al uit heeft. Joshua stemt dan wel schoorvoetend in om De Monstersnackbar te kiezen als voorleesboek, eenmaal thuis wilt hij alvast een kijkje nemen in het boek. Een half uur later vertelt hij trots dat hij hoofdstuk één al uitgelezen heeft. Dat is toch al snel 50 pagina’s de monstersnackbar kennende. Het wordt nog gekker, want Joshua heeft drie leessessies en een dag later het boek alweer uit. Wat maakt dit monstersnackbar deel toch zo speciaal vraag ik mij af.

Voor hamburger blijven Joshua en ik op
Ik denk dat het magische woord ‘hamburgers’ is. Voor een goede hamburger kunnen ze Josh en mij ’s nachts namelijk wakker maken. Laat dit deel van de Monstersnack nou net als ondertitel ‘De burgers bijten terug’ heten. Net als bij het tweede deel ‘De pizza der duisternis’ beschrijft David o‘Connell de personages in het kort. Zo kan de lezer zonder voorkennis aan een willekeurig deel van De Monstersnackbar beginnen. Naast Fuzzby, het mensenkind Joep en de andere stamgasten van de snackbar, is Fuzzby zijn broer nieuw in het boek. Nog zo topkok, maar dan in het klaarmaken van sandwiches. Zoals alle broers doen, moeten Fuzzby en Zuffby laten zien we de beste broer is en wordt er een wie-kan-de-beste-sandwich-maken wedstrijd gehouden. Een sandwich die monsterlijk groot is en monsterlijke smaken heeft.

Er gaat weer iets mis in de Snackbar
Na de personages moet ook in dit deel iets misgaan in De Monstersnackbar. Waar er in het eerste deel zombie cakejes  en exploderende milkshake zijn, heeft David o’Connell weer een mooie beeldspraak gevonden voor het mislukte eten. Ik zal niet alles verklappen, maar het heeft met honden en katten te maken. Ja, Barry de monster huiskat heeft er iets mee te maken. Voor de volwassene is het verhaal natuurlijk veel te simpel, maar ik kan mij voorstellen dat een kind weg smult in het verhaal. Monsters, vele mislukkingen, dan wordt er natuurlijk veel gelachen.

Een roadtrip waar die gemene slak opduikt
Naast het lachen moeten monsters natuurlijk voor spanning zorgen. De monsters gaan met het mensenkind Joep op een roadtrip. Dit keer is er een foodfestival waar Fuzzby, Zuffby en onze bekende gemenerik niet kan ontbreken. Ja, die vervelende slak is ook weer terug. In ‘De burgers bijten terug’ voorspelt dit ook niet veel goeds. Kunnen Fuzzby en Joep ook dit keer de gemenerik een halt toe roepen. Na nog geen uur lezen ben ik bij het einde gekomen van De Monstersnack en ik denk dat de monsterback voor kids een succes formule is.

Ik heb eigenlijk maar één opmerking op deze boekenreeks, het boek leest te snel weg, zelfs voor kids.  Dat is best zonde van het geld. Ik neig het volgende deel van de bibliotheek te lenen in plaats van het te kopen. Maar voor de rest is dit deel van De Monstersnackbar een aanrader. Ik weet zeker dat Diego zal genieten van ‘De Monstersnackbar – De burgers bijten terug’. Spanning, lol, monsters, wat wil hij nog meer!

Titel: De Monstersnackbar – De burgers bijten terug
ISBN: 978 90 483 1081 4
Schrijver:  David o’Connel
Uitgever: Veltman uitgevers


Review: De Leistert (vakantiepark)

 

We gaan naar het beste vakantiepark van Nederland. Met deze zin bracht ik het nieuws aan de jongens dat we naar vakantiepark ‘De Leistert‘ in Zuid-Limburg gingen. Lees in onze review of dit vakantiepark echt zo goed was om Nederlands beste te zijn.

We zijn luxe gewend
Voordat ik verder ga met deze blog wil ik even een kort onze achtergrond vertellen. We zijn luxe gewend, het Hof van Saksen heeft namelijk de lat hoog gelegd wat betreft vakantieparken. De Leistert zou volgens Nederland de lat makkelijk kunnen aantikken, maar is dat wel zo. Bij aankomst roept Diego vanuit de auto al dat de villa’s erg mooi zijn, een goed begin. Bij binnenkomst in ons vijfpersoonshuisje de luxe, wordt zeker aan deze standaard voldaan. Met een sauna en whirlpool in het huisje gaat het zelfs een stapje verder, maar daar hebben we ook voor betaald.

​Toch wel wat aan te merken op dit park
Bij een nadere inspectie van het huisje houdt het mooie verhaal op. De televisie heeft een kras in het beeldscherm, bij het checken van de keuken inventaris wordt het lijstje met gebreken wel erg groot en de bankzitting is aan vervanging toe. Daarnaast vind ik het raar dat we met twee apparaten de WIFI mogen bereiken, voor de andere apparaten moet we per apparaat 15 euro per week extra betalen. Niet echt klantvriendelijk en het wordt nog klantontvriendelijker bij het leveren van het beddengroep. Wij, een volwassene en twee kinderen, krijgen drie éénpersoonsbed lakenset geleverd. Daar lig ik dan in mijn tweepersoonsbed met een éénpersoons inventaris. Wil ik net als thuis in een volwassenbed slapen, dan moet ik extra betalen.

Er is genoeg positief aan het park
Ik heb mij deze week weer even tiener gevoeld in mijn éénpersoonsbed, de overgebleven dekbedden kon ik gebruiken om het ochtendlicht buiten de slaapkamers te houden. Even genoeg verbeterpunten opgenoemd, want ik moet zeggen dat het park er wel mooi uitziet met al die huisjes. Het straalt wel luxe uit, ze zijn waarschijnlijk het park nog verder vorm aan het geven. Diverse looppaden worden namelijk nog aangelegd. De service op andere vlakken is wel goed te noemen. Een voorbeeld is het sneeuwvrij maken van de wegen. Voor 9:00 in de ochtend zijn alle paden en wegen al netjes begaanbaar.

Indoor speelparadijsEr is genoeg te doen op het park en in de omgeving
Daarnaast heeft het nieuwe restaurant La Salva die op het park bevindt, heerlijk eten. Voor de kids is er tevens een zandspeeltuin in het gebouw die er mooi uitziet. Het subtropische zwembad zorgt voor genoeg plezier voor de jongens (8 en 9 jaar). Ik vind het er wat smoezelig uitzien wanneer er veel mensen zijn. Allemaal zwarte stofjes op de tegels en dit zie ik meerdere dagen achter elkaar. Er is daarnaast genoeg te doen in de buurt van de Leistert. We zijn een dagje naar het drielandenpunt geweest, een uur rijden, maar het hoogtepunt is Euroindoorkarten in Swalmen. Een van de weinige kartbanen waar kids vanaf 1 meter 30 mogen rijden. Diego kan eindelijk rijden in een kart.

Conclusie
Dit is onze ervaring van de Leistert:
+ Mooie aangelegd vakantiepark
+ Genoeg te doen in de omgeving voor de kids
+ Genoeg plezier voor de kids op het vakantiepark- De staat van de meubels en inventaris in de woning
– Zwarte stukjes stof in het zwembad op drukke dagen
– WIFI codes bij kopen bij meer dan twee apparaten 

Bij elkaar hebben we ons goed vermaakt op De Leistert. In de zomer met het buitenzwembad en de speeltuin zal het nog beter vertoeven zijn. Als ze verder uitbreiden en het zwembad upgraden, dan zullen we zeker nog een keer terugkomen.


Review: Early Man

Die film wil ik echt zien. Diego wist het direct, hij moest naar Early Man toe. Voordat  de film ‘Paddington 2’ begon,  zagen we de trailer van Early Man. Waar ik dacht “niet weer een film met de kleiachtige personages”, was Diego dus verkocht. Na een verpletterend succes van Wallace & Grommit, enkele andere goede Aardman producties, viel de film van Shaun het schaap mij erg tegen. Lees onze review of Early Man aan Diego zijn hoge verwachtingen kon voldoen en mijn sceptische gedachten kon wegnemen.

Aardman Animations laat kids toch gewoon lachen
Hoe kan ik eigenlijk sceptisch zijn over een film van Aardman. Iedere keer zetten ze weer een film vol humor voor de kids neer. Wat maakt het eigenlijk uit of Aardman nu klei-animaties maakt, als er maar iets te genieten valt. En de films van Aardman zijn niet alleen voor kids, van Wallace & Grommit en Chicken Run heb ik genoten. De afgelopen jaren verwacht ik echter meer van Aardman. Betere en scherpere humor of mooiere special effects. De laatste films zien er namelijk hetzelfde uit als 10 jaar geleden en stilstand is meestal achteruitgang. Of praat ik nu als een volwassen die steeds meer wil en het kind daarin vergeet.

Diego is al om na het zien van de trailer
Ik denk het wel, want het kind (Diego en Joshua) vergeet ik mee te nemen in mijn gedachten. Ik wil dat ze van een film met veel avontuur, spanning en een verrassende wending gaan houden, net als ik. Aardman houdt de gedachte van het kleine kind wel in stand en daarom is Diego lyrisch over ‘Early Man’. En dat alleen al na het zien van de trailer. In zijn hoofd ziet hij een gekke holbewoner die geraakt wordt tijdens een aanvalssprong door een grote bal. En het wordt nog gekker, want wanneer deze holbewoner ergens stil wil binnen sluipen, maakt hij de grootste kabaal die mogelijk is. Exact de humor van een 8 jarige jongen en misschien wel van een jongen die bijna 10 jaar is.

De strijd om de vallei barst los
Ik moet zeggen dat Early Man leuk begint. Vindingrijke humor en een sympathieke holbewoner met zijn trouwe zwijn. Een holbewoner die per ongeluk in zijn gevangenschap vrij komt en eindigt in de arena van de nieuwe heerser. De heerser van de net begonnen bronstijd. Gelukkig ontaard dit niet in een bloedige strijd, maar in een sport die mij niet helemaal doet bekoren. Ook al houdt Diego helemaal niet van de sport, hij vindt die bal die te heet is om vast te houden grappig genoeg. De holbewoner daagt de heerser uit om in de arena te strijden en bij winst krijgen de holbewoners de ingenomen vallei terug. Bij verlies zullen de holbewoners in de mijnen moeten werken op zoek naar erts. Om te kunnen winnen van de heersers krijgen de holbewoners hulp van een leuke vrouw uit de bronstijd. Die wil strijden in de arena, omdat een vrouw dit niet mag van de heerser.

Drie invalshoeken op de film
Dit dunne verhaal bevat kleine humoristische momenten die ervoor zorgen dat Diego heeft genoten van Early Man. Voor hem maakt het niet uit dat de mooie effecten achterwegen blijven en het verloop van het verhaal binnen 10 minuten duidelijk is. Joshua vindt de film wel leuk, maar hij mist de spanning en een goed verhaal. Hij mist een verhaallijn als in ‘Kubo en het magische Zwaard’. De humor is inderdaad leuk voor een kind, maar ik mis de scherpte om ook de film voor een volwassen interessant te maken. Ik zie Early Man meer als een film voor onze vrijdag filmavond. Benen op de bank en Netflix aan.

Eigenlijk zeg ik het precies juist, want Early Man doet mij denken aan een andere Aardman film die we een maand geleden hebben gekeken op Netflix, De Piraten. Een teleurstellende conclusie, Joshua en ik zijn Aardman ontgroeid. Voor kinderen tot en met 8 jaar is Early Man echter een super leuke film om in de voorjaarsvakantie te bezoeken.


Review: De Verschrikkelijke Twee

Een boek over twee grappenmakers betekende natuurlijk dubbele lol. Met deze gedachte kocht ik het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ van Jorry John & Mac Barnett. Als ik het boek mocht geloven, dan was dit een super leuk boek. Er stonden namelijk allemaal aanprijzingen op van andere auteurs zoals die van Jeff Kinney van het boek ‘Het leven van een Loser’. Lees onze review of de jongens en ik dit boek echt grappig vonden.

Dankzij Bootcamp stuitte ik op het boek
Wat in ieder geval grappig was aan dit boek was het feit dat ik dit boek eens niet in mijn standaard boekenwinkel vond. Voor de Kerst zocht ik eerst bol.com af, maar tussen de honderden kinderboeken vond ik niet dat speciale voorleesboek voor de jongens. Het bezoek aan de Bruna leverde ook niets op. Ik ging eens naar de boekenwinkel toe waar ik normaal gesproken de muurzit doe tijdens de bootcamptraining. Ik was er nog nooit in geweest, maar zo vanuit  mijn muurzit positie zag ik daar vaak interessante boeken die ik normaal gesproken niet bij mijn Bruna tegenkwam.

Mick Mulder heeft een doel op zijn nieuwe school
De kinderboeken afdeling van deze boekenwinkel, de Kler, hebben diverse boeken waar mij oog op valt. Uiteindelijk valt mijn keuze dus op ‘De Verschrikkelijke Twee’. Als reden dat ik het boek kies, komt door het feit dat ik zelf ook twee jongens heb. Mijn jongens gedragen zich ook weleens verschrikkelijk, proberen lollig te zijn en daarnaast spreken de cartoons mij aan. In De Verschrikkelijke Twee komt Mick Mulder in Dutjesbroek wonen, een klein dorpje waar de koeien centraal staan. Mick is niet blij met de verhuizing naar Dutjesbroek, maar om zichzelf in Dutjesbroek thuis te voelen, heeft hij zich een doel gesteld. Mick zijn doel is de meester grappenmaker van de school te worden, net als op zijn oude school.

De heer Barsman versus Mick Mulder
Op zijn eerste dag op het Dutjesbroek collega van alles en nog wat komt hij erachter dat hij een geduchte concurrent heeft. Iemand heeft namelijk de auto van de directeur op de trap van de school gezet. We vinden dit een leuk begin van het boek. Aangezien het wel een heel vergevorderde grap is voor de jongens (8 en 9 jaar oud), blijft de grote lach uit. Deze lach blijft zeker uit bij de heer Barsman, de directeur van de school. Hij moet de eer hoog houden van de familie Barsman. Een familie die al generaties lang het directeurschap op deze school heeft bekleed. Meneer Barsman heeft in ieder geval een dader van deze grap op het oog, Mick Mulder.

Klasgenootje Nick de grappen saboteur
De kleine verhaallijn omtrent de Barsmannen brengt trouwens een leuke invalshoek in het boek. Alleen de verhaallijn over de zoon van Barsman die in Mick zijn klas zit, kan ik niet helemaal volgen. Wat ik wel kan volgen en de jongens ook, is de manier waarop Mick zijn grappen voorbereid en uitvoert. Alleen heeft deze manier van grappen maken een probleem, de grappenmaker van de auto saboteert de grappen van Mick. Het ergste nog van de sabotage is dat deze grappenmaker de irritante klasgenoot Nick is.

De grappenmakers oorlog barst los
Nick die juist wil dat Mick samen met hem het grappenmakers duo wordt: De Verschrikkelijk Twee. Voor Mick is het echter oorlog waar niet alleen hijzelf en Nick last van hebben. Dutjesbroek zal de gevolgen, en met name de heer Barsman, van deze oorlog ondervinden. De strijd om de ultieme grap te bedenken zorgt ervoor dat het boek ‘De Verschrikkelijke Twee’ steeds leuker wordt. Het boek is niet alleen grappig, maar ook leerzaam. De feitjes over de koe en het gebruik van de koeien in het verhaal zorgt ervoor dat het boek de jongens ook nog iets leert over koeien.

Gisteren hebben we de Verschrikkelijke Twee uitgelezen. Hoe verder we het verhaal kwam, hoe leuker het boek werd. Zelfs de link met de zoon van Barsman zag ik ineens. Met als uiteindelijke resultaat dat zowel de Diego en ik erg positief zijn over De Verschrikkelijk Twee. Joshua had het niet zo op de grappen, hij houdt meer van spanning. Ondanks Joshua zijn mening, hou ik toch de boeken van John en Barnett vanaf nu in de gaten.


Review: De Gorgels

Jochem Myjer is echt grappig. Dat vertelde mijn neefje van 10 jaar oud afgelopen zomer. Ik moest toegeven, mijn neefje heeft een goede smaak. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer trok mij al een tijdje aan, maar het duurde even voordat ik dit boek kocht. Twee maanden geleden kocht ik het boek dan en afgelopen maand las ik het voor aan de jongens. Dit is onze mening van De Gorgels.

Wisselend succes, een bekende Nederlander die een boek uit brengt
De reden dat ik niet direct het boek van Jochem Myjer had gekocht, ligt hem in het feit dat Jochem Myjer een bekend persoon is. Ik heb het gevoel dat ieder bekend persoon maar een kinderboek uitbrengt om wat extra centjes te verdienen. Ik ben zelf van het principe: schoenmaker blijf bij je leest. En als je iets graag doet naast je eigen professie, doe het dan als hobby of bouw het geleidelijk op. Kom niet uit het niets met een boek. Althans, zo komt het bij mij vaak over. Laat die bekende Nederland links liggen en kies voor een onbekend persoon. Een onbekend persoon met veel meer schrijftalent, daar val ik niet onder, die nu vaak niet aan de bak komt omdat de bekende Nederlander voorrang krijgt.

Melle ziet iets in zijn slaapkamer voorbij schieten
Ik vroeg mij dan ook af of Jochem Myjer een uitzondering op de regel was. Vanaf de eerste pagina’s had ik het gevoel dat hij dit zeker is. Het boek begon bij een kleine jongen Melle, heel toevallig dezelfde naam als Jochem zijn eigen zoon, die iets ziet lopen in zijn slaapkamer. Hij vertelde zijn vader wat er gebeurt was, alleen die werd wel heel erg boos op Melle. Van deze reactie schrok Melle, maar het zorgde ervoor dat hij helemaal geïnteresseerd was in hetgeen hij zag op zijn kamer. Hij had ook direct door dat zijn vader er meer vanaf wist. Melle ging op onderzoek uit en hij kwam erachter dat het kleine wezen een Gorgel is die hem beschermd tegen ziektes.

Een persoonlijke tint geven de Gorgels iets speciaals
Erg origineel gevonden van Jochem Myjer. Nog leuker vind ik de persoonlijke tint die de karakters en het verhaal hebben. Zo praat de Gorgel in het verhaal in een sneltrein vaart als Jochem vaak zelf in zijn shows doet. Daarnaast speelt het verhaal op een eiland plaats en wordt er aardig wat over de natuur en dieren van het eiland uitgelegd. Een ander leuk feit is dat de vader van Melle in het museum Naturalis werkt. Een museum die wij al een aantal malen hebben bezocht en hierdoor gaat het verhaal nog meer leven bij mij en de jongens.

Een epische strijd tussen Gorgels en Brutelaars
Het beste van het boek is echter het spannende verhaal. Het verhaal begint rustig en de spanning wordt steeds meer opgebouwd. Van het vinden van Bobba de waakgorgel, een aanval van het wezen genaamd ‘De Brutelaar’ die de ziektes overbrengt op kinderen, tot een episch gevecht tussen de Gorgels en de brutelaars met Melle als gevechtsleider. Dit epische gevecht doet mij denken aan Lord of the Rings. Van de heuvels van het eiland strijden de Gorgels tegen de Brutelaars. De Gorgels hebben een goed strijdplan, maar de brutelaars vechten kranig terug, kan koning Melle het gevaar van de brutelaars bestrijden? Een gevecht om alle kinderen in Nederland te beschermen tegen diverse ziektes.

Ik merk dat ik nog geen enkele negatieve opmerking heb gemaakt over De Gorgels en ik ben al aan het eind van review aangekomen. Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer zorgt daarmee voor een unicum. Terecht, want de jongens hebben het gehele boek boeiend meegeluisterd en genoten van het verhaal. Op naar het volgende deel van de Gorgels….


Tip: Theatercollectief Meneer Monster

Festival de Betovering heeft ons afgelopen maandag écht betoverd. Het festival maakt zoals ieder jaar zijn naam waar. We blijven zelfs speciaal in de herfstvakantie thuis om dit kinderfestival bij te wonen. Naast workshops en films zijn vooral de theatervoorstellingen erg leuk om met de kids te bezoeken.

De Koninklijke Schouwburg is een prachtig theater
Eén van de theatervoorstellingen bezocht ik met de jongens afgelopen maandag. De theatervoorstelling vond ik bij voorbaat al speciaal, want we gingen naar de Koninklijke Schouwburg. Hier was ik nog nooit geweest en ik bleek achteraf wat gemist te hebben. Wat een mooi theater was dit, in de zaal leek het net of ik mij in de Romeinse tijd bevond. Het plafond was prachtig beschilderd. De jongens hadden vooral oog voor twee personages, de naakte vrouw en de kleine jongen in zijn blote piemeltje. Zo ging de schoonheid over in schater gelach van een achtjarig jongetje en zijn negen jarige broer met grote pretogen.

De boeken boeide Joshua niet, de theatervoorstelling wel
Deze lol werd een constante factor in de Koninklijke Schouwburg. Iets wat vooral Joshua niet verwachtte. Hij had namelijk al een boek gelezen over de waanzinnige boomhut en hij hield het bij het lezen van één deel. Misschien was het deel met de 65 verdiepingen net het verkeerde deel en had hij bij de waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen moeten beginnen. Het theatercollectief ‘Meneer Monster’ zorgde er in ieder geval voor dat de theatervoorstelling ‘De waanzinnige boomhut met 13 verdiepingen’ super interessant was. Het verhaal zat vol met spanning en humor.

waanzinnigeboomhut2
Bron: Meneermonster.com

Diego kon niet stilzetten van de spanning en het lachen
Het begon al met het feit dat Terry en Andy, de schrijvers van de boeken, op de verkeerde dag in het theater waren. Of het niet erger kon, ze hadden ook niets voorbereid. Gelukkig hielp de toneelmeester Bob ze uit te brand en zo kon het verhaal omtrent de waanzinnige boomhut starten. Diego zat vanaf het begin te wippen op zijn stoel van spanning en plezier. Ik denk zelfs dat er na de voorstelling van één uur slijtplekken op de stoel zaten. Joshua genoot zoals altijd ingetogen van het schouwspel. Maar er kwam zelfs een aantal keer geluid uit hem, lach geluid. Lachen om een zeemeerman, de postbode, rare capriolen van Terry en Andy en vooral van een grote banaan.

Het lijkt chaos, maar er is echt een verhaallijn
Die rare capriolen kan je wel aan Meneer Monster overlaten. Het lijkt op het begin allemaal chaotisch én ik miste vooral de logica. Maar na het zien van de Waanzinnige Boomhut heb ik gemerkt dat ik die logica eens over boord moet gooien, zeker bij de mannen van Meneer Monster. Ook al lijkt het chaos, de kleine scenes komen naadloos op het einde bij elkaar en laten het grote verhaal zien. Het grote verhaal, nee een monsterlijk verhaal. Zelfs een monsterlijk goed verhaal. Achteraf maak ik een persoonlijke notitie dat ik vaker naar het theater moet gaan, want het is écht het geld waard.

De jongens kunnen deze voorstelling het best beoordelen, want zij zijn in die week met mama naar nog drie andere voorstellingen geweest. Hele goede voorstellingen, maar de Waanzinnige Boomhut van 13 verdiepingen staat bij beide bovenaan. En dat kwam echt niet alleen doordat Andy papa in het stuk betrok door de banaan kennis te laten maken met zijn hoofd. Niet één, twee keer, maar liefst vijf keer. Echt monsterlijk!

Dit was niet de eerste keer dat we Meneer Monster hebben zien optreden, in de Fantastische meneer Vos hebben we net zoveel genoten. 


Review: De LEGO Ninjago Film

LEGO in combinatie met ninja’s heeft alle ingrediënten om cool te zijn. Dit dacht LEGO een aantal jaren geleden ook en bedacht een serie omtrent deze stille, onzichtbare elite Japanse krijgers. Na de succesvolle LEGO films die afgelopen jaren gelanceerd zijn, werd het tijd om ook van LEGO Ninjago een film te maken. Afgelopen weekend gingen de jongens en ik naar deze film en dit is onze review.

Jackie Chan is tante S geworden
Als ik het dan over een elite krijger heb, dan past voor mij de acteur Jackie Chan perfect in het plaatje. Hij is mijn actieheld van vroeger en ik heb tot mijn 21ste al zijn films op videoband en dvd gespaard. Het is even schrikken dat ik in plaats van zijn stuntelende ingetogen Engelse stem een zware negroïde stem hoor. De typecaster in Nederland is op het moment van kiezen zeker de Drunken Master geweest. Jackie Chan is schreeuwerig geworden en van de ingetogen Sensei Wu, die Jackie Chan in de originele versie speelt, is weinig over.

De film heeft een overschot aan subtiele grapjes
Ingetogen waren we trouwens zelf ook niet tijdens De LEGO Ninjago Film. Alledrie moesten we constant lachen om de grappen in de film. Grappen voor zowel de kinderen als voor de ouders. Eén van de grappigste momenten vond ik Sensei Wu die een lied speelt op zijn dwarsfluit om Lloyd, de groene ninja, soort van op te beuren. Een grap die niet bij de meeste kinderen zal binnenkomen, maar tijdens een film van 109 minuten moesten de ouders ook vermaakt worden. Diego en Joshua konden niet een grap eruit lichten, want de grappen waren volgens hun namelijk allemaal goed.

Het had net zo goed over basketballende mieren kunnen gaan
Ondanks al die grappen vonden Joshua en ik de film tóch tegenvallen. We misten namelijk een goed verhaal . Natuurlijk hadden we door dat De LEGO Ninjago Film om Lloyd ging en zijn relatie met zijn vader, de grote slechterik Garmadon. Nadat ik het verhaal op hoofdlijnen op papier te hebben uitgeschreven, miste ik waarom LEGO juist de ninja serie verfilmde. Eigenlijk waarom het verhaal een LEGO film was geworden. De film had net zo goed gespeeld kunnen worden door een paar mieren die basketbal speelden.

Knap, een speelgoed set baseren op 3 seconden film materiaal
Ik weet wel waarom LEGO deze film heeft uitgebracht, de commerciële mogelijkheden zijn namelijk groot. De film zal vele families, zoals wij, naar de bioscoop trekken en het uitgebrachte speelgoed zal ook goed verkopen. Diego heeft al voor het zien van de film één van de grotere voertuigen gekocht van zijn spaargeld. De voertuigen die na minuut 20 al niet meer terugkomen in het verhaal. De ‘LEGO Ninjago Spinjizu training’ speelgoedset spant echter de kroon. Volgens mij is er wel geteld vijf seconden spinjizu in de film te zien.

De LEGO Ninjago Film viel mij bij elkaar viest tegen, Joshua (9 jaar) vond de film ‘in het midden’, wat betekent genoeg-gelachen-maar-thuis-op-bank-was-deze-film-net-zo-leuk-geweest. Diego (8 jaar en groot lego fanaat) had echter genoten van de film. Hij had dubbel gelegen en vond het monster wat Ninjago terroriseert super leuk. Mij lijkt De LEGO Ninjago Film daarom alleen een leuke film voor kids van 6 tot en met 8 jaar die LEGO fanaten zijn.


Review: Marble Stella Maris hotel

We hebben in een 4 sterren hotel onze zomervakantie op Ibiza gevierd. Van te voren scheppen die 4 sterren van het Marble Stella Maris hotel hoge verwachtingen. Na een week in dit hotel te hebben vertoeft kunnen we een oordeel geven of het Marble Stella Maris deze 4 sterren waarmaakt. Lees onze review of dit het geval is.

Bekend Nederland loopt er rond en praat erover
Het Marble Stella Maris trok in ieder geval bekende Nederlanders aan, want een oud-voetballer en iemand van de televisie zaten in het hotel. Daarnaast stond in het magazine van Corendon een interview met Winston Gerschtanowitz over het hotel. Hij had goede verhalen gehoord van vrienden over het Marble Stella Maris en dacht erover na om ook zijn vakantie er te vieren. Een mooi stukje reclame voor het hotel of was het echt waar.

Een mooi complex, maar we hadden geluk
De aankomst bij het hotel gaf een goede indruk van het hotel. Het lag mooi op een berg en op en rond de receptie zag het er strak uit. Ik was enigzins verbaasd over de accommodaties, want ik dacht we in één groot hotel zaten. Het Marble Stella Maris hotel bestond echter uit enkele appartementenblokken met daarin een tiental hotelkamers. Wij zaten gunstig, want ons blok en hotelkamer grensde aan drie van de vier zwembaden. Andere reisgenoten hadden minder geluk en moesten 15 minuten heuvel op lopen naar hun kamer.

Wij hebben een prima kamer
We hadden een familiekamer geboekt, wat inhield dat we een tweepersoonsbed een éénpersoonsbed hadden. Naast de kamer was een aparte badkamer met douche en toilet erin. Het eenpersoonsbed was simpel, maar het tweepersoonsbed zag er luxe uit. Om Joshua (9 jaar) niet in dat simpele bed te laten slapen, sleepte we de bedden van het tweepersoonsbed uit elkaar en sliepen we er beide in. De douche was ook lekker, bij elkaar dus een prima kamer. Ik begreep van de reisgenoten dat we hiermee ook geluk hadden, want bij velen liep het water de douche uit en maakte de douche de gehele badkamer nat.


Het warme buffet is niet 4 sterren waard

StellaMarisHet geluk hield op in het buffet restaurant. Dit was onze eerste keer in een all inclusive hotel en van te voren had ik daar zo mijn bedenkingen over. Veel eten en een matige kwaliteit. Helaas werden mijn bedenkingen werkelijkheid en zaten Joshua en ik met een bord met taaie vis, niet al te warme frietjes en te zoute groente. Het buffet restaurant kon ik niet 4 sterren geven. Op het kinderbuffet na, voldeed het warme eten nog geen eens aan 2 sterren. Aangezien ik tijdens het ontbijt en de lunch alleen voor koud eten ging, was ik hier tevreden over. Vooral de watermeloen was lekker.

Een rare manier van all inclusive
Aan het all inclusive concept van het Marble Stella Maris was iets vreemd aan de hand, want niet alles was all inclusive. Naast het buffet restaurant waren het tapas, vlees- en visrestaurant tegen betaling. Erg vreemd als je het all inclusive noemt. Het matige eten in het buffet restaurant deed ons zelfs denken dat je een vriendelijk zetje kreeg om in de andere restaurants te eten. Zo aten we een keer in het vleesrestaurant, Meatlovers, en proefden we echte kwaliteit. In het vis restaurant was de kwaliteit ook goed, maar kwamen we erachter dat de sushi niet vers werd klaar gemaakt. Joshua wilde namelijk alleen sushi met zalm of tonijn, maar dat kon niet gemaakt worden. ​​We moesten het een dag van te voren doorgeven, terwijk een sushi met zalm, peper, advocado en uitjes wel geserveerd werden.

​Gelukkig is er WIFI
Een echt pluspunt van het hotel is de WIFI. Op de eerste avond na hebben we overal goed bereik gehad en kunnen we beide onze internetverslaving in stand houden. En als de kinderen ergens aan het spelen zijn, met hun in contact blijven. Het Marble Stella Maris heeft ook een animatie team. Over het animatieteam kan ik geen oordeel geven, aangezien we aan weinig activiteiten meedoen. Andere ouders vertellen dat de medewerkers enthousiast zijn, maar de coördinatie van een leidend persoon enigszins gemist wordt. De leukste animatie die we gezien hebben en ook aan meegedaan hebben, is de schuimpartij. Iedereen genoot van de twee uur schuimparty bij één van de drie zwembaden.

Conclusie
Met het Marble Stella Maris hotel heeft Corendon een mooi hotel neergezet, maar maar ik kan het niet 4 sterren geven, misschien 3 sterren. Dit waren de positieve punten van het hotel:
+ Goede bedden om in te slapen
+ Een mooie ligging op een berg
+ Vele aanbod fruit aan het zwembad en in het buffet restaurant

Dit waren de verbeterpunten voor Marble Stella Maris:
– De kwaliteit van het eten
Avondeten was vaak niet goed bereid, te koud, warm of te zout
– Het hotel is niet all inclusive
Voor goed eten moet je bij betalen. Ik verwacht altijd goed eten in een 4 sterren hotel, ook bij ‘gratis’ eten
– Bij vele douches was er iets mis, douche cabine niet goed afgedicht

Continue reading “Review: Marble Stella Maris hotel”

Review: foto Canvas Company

De CanvasCompay is de specialist op het gebied van foto’s op canvas. Althans dat beweren ze op de website. Ons werd een foto op canvas aangeboden met als tegen presentatie een review erover te schrijven. Dat vonden wij een mooie aanbieding, want een foto van de zomervakantie wilden we wel aan de muur hebben hangen. We bestelden de foto en dit is onze review van de foto op canvas van de CanvasCompany.

De eerste indruk van de Canvas Company was uitstekend
Dit keer hadden we in ieder geval een beter beeld wat te verwachten van een foto op canvas. Nog geen maand geleden kregen we namelijk een foto van Fotofabriek cadeau en schreven we er een review over. Met deze foto en de service van de Fotofabriek in ons achterhoofd hadden we reeds enkele verwachtingen. En als ik verwachtingen had, dan was ik moeilijker te overtuigen. De Canvas Company moest dus iets extra brengen om mij te overtuigen. Met de eerste paar contacten deed de CanvasCompany dit. De klantvriendelijkheid van onze contactpersoon was namelijk uitstekend.

De wizard is mooi, maar waarom staat mijn foto overal op de site
Iets extra zorgt de Canvas Company ook met de website, want deze is mooi ingericht en duidelijk. Binnen enkele klikken ben ik bij de foto op canvas. Het mooiste van de site is echter de hulp wizard die de CanvasCompany aanbiedt. In vier stappen word ik geholpen om mijn foto zo ideaal mogelijk op canvas te krijgen. Aanpassingen kan ik eenvoudiger doorvoeren. Wat wel eng op mij overkomt is mijn foto die te zien is op ieder te bestellen product. Dit schrikt mij toch af en zou misschien een reden zijn om niet te bestellen bij het bedrijf.

De foto, daar gaat het om!
Bij ontvangst van het pakketje had ik ook een schrik momentje, want de foto was alleen beschermt door een karton en bubbeltjetfolie. Voor een foto van 60 bij 40 centimeter vond ik dit weinig bescherming. Gelukkig was ik voor niets bezorgd en kwam de foto op canvas onbeschadigd aan. De foto zelf was erg mooi afgedrukt. Ik zag namelijk geen pixels of iets dergelijks op het canvas. De foto zat aan een mooi houten frame vast en de CanvasCompany leverde ook een ophangsysteem mee. We waren erg tevreden met de foto op canvas.

Conclusie
Dit is ons eindoordeel van de foto op canvas van de Canvas Company:
+ Klantvriendelijk bedrijf
+ Mooie website en goede hulpfunctie
+ De foto is van een goede kwaliteit

– Het zien van je foto op ieder product op de website van de CanvasCompany
Na het verwijderen van de cookies is dat probleem opgelost, maar toch.
– De verzendwijze van de foto
Alleen bubbeltjesfolie en karton lijkt mij niet beschermend genoeg. Al kwam de    foto wel schadevrij aan.

CanvasCompany is onderdeel van het FotoCadeau team, een organisatie met ongeveer 50 medewerkers