Verslag: kids en taekwondo


Papa, kom je kijken bij taekwondo? De laatste twee weken is dit wat de jongens aan mij vragen. Sinds een maand zitten ze namelijk op taekwondo en ze willen aan mij laten zien hoe leuk het is. Tegen dit enthousiasme kan ik natuurlijk niet ‘nee’ zeggen. Daarnaast ben ik benieuwd wat taekwondo precies is en of het iets voor kinderen is. Van de week is het dan eindelijk gebeurt en heb ik bij hun taekwondo les gekeken. Dit is mijn mening van taekwondo.

Is 7 en 8 jaar niet te jong voor taekwondo
Van te voren ging ik met een ietwat sceptisch gevoel naar de taekwondo les. Op de judoclub van de jongens werd namelijk ook taekwondo les gegeven, maar daar moest je minimaal 10 jaar oud zijn. De jongens zijn pas 7 en 9 jaar oud en waren ze daarom niet te jong voor deze sport. Het leren van trappen en slaan op deze leeftijd was misschien veel te vroeg waardoor ze niet precies besefte wat ze deden. Een ruzie op school zou zomaar verkeerd af kunnen lopen.

Wat is taekwondo eigenlijk?
Gelukkig was de eerste indruk positief. Voor les gingen de kinderen met veel respect met elkaar om, ik zag zelfs een samenhorigheid die beter was dan op de judoclub. Alledrie de trainers kwamen een praatje met mij maken en de hoofdtrainer legde aan mij uit wat taekwondo precies in hield. Misschien een beetje dom van mij, maar zo wist bijvoorbeeld ik niet dat taekwondo uit Korea kwam. Volgens de jongens natuurlijk het ‘goede’ Korea, niet dat land met die rare leider waar ze vooral hond eten. Net als judo bleek taekwondo een verdedigingssport en geen vechtsport te zijn.

Beginnen met stijlvorm en concentratie
Ik ging steeds relaxer op het gymbankje zitten en ik maakte een praatje met een andere ouder terwijl ik naar de les keek. Aangezien de jongens net begonnen leerde ze vooral stijl training. Dit zijn trappen en stoten in een specifieke volgorde. De trainer was zeer serieus en na meer dan 20 herhalingen begonnen ze het steeds meer onder de knie te krijgen. Voor Diego (7 jaar) was het vasthouden van de concentratie, het onder de knie krijgen van de naam van de stijl en de volgorde van uitvoering een stuk lastiger dan voor Joshua (bijna 9 jaar). Maar ze bleven goed hun best doen.

Goede afwisseling om de concentratie erbij te houden
Alle kinderen bleven geconcentreerd, ook toen ze overgingen in zelfverdediging oefeningen. Na 40 minuten ging de klad er dan toch in, maar op dat moment gingen ze over op techniek oefeningen op de stootkussens. De concentratie was weer terug en dat was maar goed ook, want de trainers waren erg strikt. Niet goed luisteren of verkeerd een opdracht uitvoeren resulteerde in een x-aantal keer opdrukken. Een goede inleving in de opdracht, bijvoorbeeld de kracht in de aanval goed tonen in de kreet, was ook al funest.

Na 75 minuten was de les voorbij en ik had genoten van de taekwondo les van de jongens. Alleen denk ik dat 7 jaar iets te jong is voor taekwondo, maar vanaf 9 kan je makkelijk op taekwondo gaan. Een goede aanvulling in de opvoeding en om gezond bezig te zijn.


Verslag: Clubkampioenschappen Judo

Clubkampioenschappen zijn spannend én zeker als je voor het eerst meedoet. De jongens hadden afgelopen zondag hun vuurdoop, de clubkampioenschappen op de judo club. Van te voren droomde beide jongens van de beker, gingen ze hun droom ook werkelijkheid maken?

De verwachtingen temperen
Ik dacht zelf dat clubkampioen worden een mission impossible was voor de jongen. Joshua had namelijk twee weken geleden drie van zijn vier wedstrijden verloren tijdens een toernooi. Daarvan verloor hij er drie kansloos. Diego had op hetzelfde toernooi wel alle vier de partijen gewonnen, maar nu moest hij het opnemen tegen zijn maatjes. En in de training doen ze niet onder voor elkaar. Wie niet oplet verliest en Diego is snel afgeleid. De grote vraag was dan ook wie de beste concentratie had. Van te voren probeerde ik de verwachtingen een beetje te temperen. Zeg maar damage control voor na de clubkampioenschappen.

Ippon, ippon en nog eens ippon
Alleen bleek dat niet nodig te zijn. Zowel Joshua als Diego begonnen beide met twee winstpartijen én nog met het hoogste punt ook, een ippon. Diego leek wel een roofdier die op zijn prooi dook. De derde partij van Joshua verliep niet goed. Zonder dat hij het doorhad verloor Joshua zijn wedstrijd met een ippon. Ik probeerde hem te steunen door mijn duim op te steken, want hij deed zijn best. Diego ging ondertussen verder met zijn ippon gala en won ook de rest van zijn partijen. Het regende sowieso ippons op het clubkampioenschap en er zaten hele mooie worpen bij.


De finale ronden
Joshua won zijn laatste twee wedstrijden met een ippon. De uitslag werd bekend gemaakt en beide hadden hun klasse gewonnen. Ze mochten meedoen in de grote finale voor het clubkampioenschap. Voor Diego was die finaleronde helaas een deceptie. De jongens waren iets te groot en te sterk voor hem.  Zijn wedstrijden waren binnen een minuut afgelopen. Bij Joshua was het spannend. Zijn eerste wedstrijd verloor hij net. De jongen tegen wie hij moest werd zelfs bijna gediskwalificeerd vanwege verkeerd afhouden. Hij had al drie straffen, maar de jongen had geluk dat de wedstrijd net op tijd eindige. De laatste wedstrijd won Joshua in de verlenging, maar het was net niet genoeg.

Ik was hartstikke trots op ze, en ik stond bij de uitreiking hard te klappen en veel foto’s te nemen. Beide hadden hun klasse gewonnen en ging met een gouden medaille naar huis. Toch waren de jongens niet tevreden, het kostten hun een paar uur om te genieten van de medaille. Ik vroeg mij af van wie ze die winnaarsmentaliteit hadden, in ieder geval niet van mij…