Waarom papa over zijn goede eigenschappen nadenkt

Ik vraag mij vaak af of ik nu een goede papa ben. Ik ben namelijk direct waardoor ik boos kan overkomen, ik ben niet super empathisch en ik ben niet grappig. Zo kan ik nog vele eigenschappen opnoemen die ik kan verbeteren om een betere papa te zijn. Het aantal te verbeteren eigenschappen is daarnaast ook nog eens vele male groter dan de eigenschappen waar ik mijzelf goed in acht.

Niet te veel moeite steken in de ‘slechtere’ eigenschappen
Ik vraag mij dan ook af welke eigenschappen ik nu moet verbeteren om die goede papa te worden? Ik denk dan niet direct om de ‘slechte’ eigenschappen te verbeteren, want dat kost te veel moeite. Ik ben namelijk 37 jaar en ik zal die eigenschappen niet meer 123 kunnen verbeteren. Zo zal ik niet ineens heel empathisch gaan worden. Met kleine stapjes kan ik iets empathischer worden, maar het effect zal niet direct merkbaar zijn. Ik denk zelfs dat de jongens al bijna volwassen zijn wanneer het effect is te merken.

Ik verbeter liever mijn betere eigenschappen
Het lijkt mij makkelijker een goede eigenschap te verbeteren.  Het fine-tunen van de goede eigenschap is een stuk makkelijker. Zo is één van van mijn goede eigenschappen mijn actieve persoonlijkheid. Ik ben iemand die graag op stap gaat met de jongens. Een dagje naar het strand, samen hardlopen, een museum bezoeken of iets dergelijks. Op dat moment voel ik mijzelf het meest op mijn gemak en dat zorgt ervoor dat de jongens ook plezier hebben.

Je kan ook overdrijven met die activiteiten
Ik heb laatst deze goede eigenschap wat aangepast. Ik kan namelijk ook iets te actief zijn en dan wordt een goede eigenschap een slechte eigenschap. Wat voor mij een ‘rustige dag’ is, is dan voor de jongens vaak te veel. De jongens zijn dan te moe om te genieten van de activiteit, ze worden zelf chagrijnig. In plaats in het weekend uit te rusten, gaan ze extra moe naar bed. En de weekenden zijn er juist voor om een beetje uit te rusten na een week school.

De aanpassing was vrij eenvoudig toe te passen, want ik hoefde alleen het aantal activiteiten aan te passen. De jongens een stuk blijer terwijl ik nog steeds die actieve papa blijf. Zo ben ik weer een klein stapje dichterbij gekomen om een goede papa te zijn…


Papa, zo maak je een knikkerbaan!

Als ouder probeer je aan je kind zoveel mogelijk goede ervaringen over te dragen. Hoe je je moet gedragen, wat gezond is om te eten en hoe je iets in elkaar moet zetten zijn enkele van die ervaringen. Op het begin ben je zelf degene die de kennis overdraagt, maar steeds meer leer je ook van je kinderen. Dit weekend was het weer het geval. Diego liet even zien hoe je met wat papier een knikkerbaan in elkaar kon zetten.

Binnen een half uur stond het geraamte
En die knikkerbaan was geweldig! Het begon allemaal op vrijdag om vier uur. Diego ging naar zijn kamer om knikkerbanen op Youtube te bekijken. Een nieuwe hobby van hem. Na een half uur kwam hij zijn kamer uit en vroeg hij enthousiast of ik zijn geraamte van de knikkerbaan wilde zien. Ik was versteld van zijn inzicht. Met papier, lijm en een schaar had hij een kubus gemaakt. Ik vroeg mij af of hij echt mijn zoon was. Ik kon alleen maar dromen van de creativiteit die hij had.

Van Lego Transformers maken was mijn meesterwerk
Ik ben wel creatief, in mijn hoofd dan. In mijn hoofd bouw ik de mooiste bouwwerken. Mijn hersenen brengen de creativiteit naar mijn vingers toe, alleen die vingers zorgen voor een beroerd eindresultaat. Ik ben nooit verder gekomen dan van Lego mijn eigen Transformers te maken. Een prestatie die ik op mijn negende realiseerde. Ik wilde namelijk alle Dinobots hebben, alleen die waren te duur. Met Lego zorgde ik ervoor dat ik de Dinobots in huis had. Met twee aanpassingen kon ik de robots in dinosaurussen veranderen en weer terug.

Een knikkerbaan van papier, wow!
Voor iets groters had ik geen geduld en dat geduld heb ik nog steeds niet. Ik vind het des te knapper dat Diego met zijn 7 jaar vanuit een aantal Youtube filmpjes aan de slag gaat. Wat hij in zijn hoofd heeft komt écht tot leven. Na het geraamte weet hij precies hoe het begin van de baan eruit ziet, dat daarna een spiraal komt waar de knikker naar beneden gaat en hoe de knikker van de spiraal via een looping beneden moet komen.  Binnen twee uur staat de knikkerbaan klaar voor gebruik en klaar voor een demonstratie.

Ik was zo trots op hem en vandaag ging ik dan ook met plezier samen met hem een nieuwe knikkerbaan maken. Hij was de meester en ik de leerling. Mijn enige goede ervaring die ik met hem kon delen was hem te bejubelen, zodat hij het nog leuker vond om zijn creativiteit te delen.


Waarom papa nadenkt over omgaan met geweld

In wat voor wereld heb ik de jongens neergezet? Soms vraag ik mij dat weleens af. Al dat geweld, oorlogen, zelfmoordaanslagen, het zomaar neerslaan van iemand op straat. Ik ben blij dat ik in Nederland woon en ook nog eens in een goede wijk. In mijn opvoedingslijst voor jongens staat omgaan met geweld niet zo hoog. Hier gebeuren dit soort dingen niet.

Papa’s realiteit check
Hoe dom kon ik zijn, ook bij mij in de buurt is er geweld. Iets meer dan een maand geleden werd op nog geen kilometer van ons huis iemand doodgestoken. Het was dan wel niet bij ons in de wijk, maar het was wel dichtbij. Ik was blij dat wij die avond in huis waren en de jongens niets hadden meekregen van de politie die bij ons in de buurt sporenonderzoek deed. Het was niet een incident op zich, want afgelopen zondag kwam het geweld nog dichterbij. Terwijl ik naar een dansoptreden van de jongens liep, zag ik twee jongens op een pleintje stoeien. Nee, ze waren aan het vechten!

Vechten, daar deed ik niet aan
Ik begreep waarom bij mij het kwartje laat viel. Ik had nooit echt geweld gepleegd, maar twee keer leek het erop dat ik ging vechten. De eerste keer was ik acht jaar oud en ik kreeg ruzie met iemand. De ruzie hield op toen ik de jongen in een houdgreep legde. De tweede keer was op de middelbare school. Ik kreeg wat mot met een vriend op het schoolplein. We stonden tegenover elkaar en waren klaar om te vechten, maar voordat we iets uithaalde besefte we alle twee dat we bij de conrector moesten komen als we dit zouden doorzetten. Dit werd ook nog eens benadrukt door onze vrienden.


Er is niets aan de hand, we zijn vrienden
Hoe anders was het bij deze jongens. De ene jongen sloeg hard op de andere in en hun vrienden moedigde juist het geweld aan. Ik was niet de enige die het zag, want een paar kinderen van dansgroep liepen geschokt naar binnen. Ze waarschuwde de ouders en die kwamen met mij tegelijk aan op het schoolplein. We dirigeerde de kinderen naar binnen en twee ouders spraken de jongens aan. Het was wel goed zei de ene jongen, want ze waren vrienden. De andere jongen zei niet veel, maar je zag een grote bult bij zijn kaak ontstaan. Hij liep met zijn vrienden weg en we riepen nog na dat hij er een dokter naar moest laten kijken.

Op straat is geen scheidsrechter
De dag erna zat ik op de racefiets en onbewust gingen mij gedachten naar het geweld uit. Ik kreeg nu pas een beeld wat er zich had afgespeeld en ik vond het heftig. De stoten waren precies hetzelfde als bij het vechtgala die ik vorige maand had gezien op televisie. Eén jongen met zijn rug op de grond, de andere bovenop die stoten uitdeelde. Waar bij het vechtgala een scheidsrechter het gevecht stopte, was er hier niemand die het stopte. Pas toen de twee ouders naar de jongens toe liepen, eindigde het geweld.​

De gebeurtenissen maakte mij wakker. Op mijn opvoedingslijst voor jongens stonden omgaan met geweld, respect en vriendschap ineens een stuk hoger op de lijst, jammer.


Wie heeft er spanning voor het judo examen?

Judo

Vandaag hadden de jongens voor het eerst hun judo examen. Eindelijk konden ze de maagdelijk witte band wat kleur geven. Vanochtend waren ze beide erg nerveus voor het judo examen. Hielden ze de spanning in bedwang of werd het ze te veel. Hier het verslag van een spannende ochtend met een prettige maaltijd om het af te sluiten.

Diego is de eerste op de mat
Diego was de eerste die de mat mocht betreden. Hij zat sinds december op judo en het was al leuk dat hij mee mocht doen. Diego deed goed zijn best en had er lol in. De worpen daar had hij meer moeite mee. Moest hij nou de arm onder de oksel, om de nek of om de zij doen en moest dat nu van links of rechts. Zijn maatje had dezelfde problemen. De jongens waren lekker bezig en het resulteerde voor Diego in de oranje slip. Hij was super blij met zijn judo examen, want hij had de gele slip overgeslagen.

Hoe ging het ook alweer?
​Hij deed de worpen goed genoeg, in ieder geval beter dan ik ze nu kan. Mijn pak heb ik al jaren geleden aan de wilgen gehangen. Ik was zelf tot de groene band gekomen. Alleen zat het judo niet in mijn bloed. Het wedstrijd vechten daar had ik het moeilijkst mee. Toen ik het hele land moest doorreizen was de lol er helemaal af. Ik was er zo klaar mee dat ik die worpen niet meer bij naam kende en zeker niet welke score je kreeg. Gisteren kwam ik daar achter tijden de Bureau Sport kwis op de NPO. De vraag welke judo worp een ipon zou opleveren had ik fout.​


Judo

Papa voelt de meeste spanning
Het was de beurt voor Joshua zijn judo examen. Hij moest een uur langer zijn spanning in bedwang houden. De vraag was of dit gelukt was. Bij de tweede oefening zag ik dat de zenuwen hem te veel werden. Of ging het gewoon moeizaam met mij. Verwachte ik te veel van Joshua na het bepalen van de oranje slip van Diego. Het verwachtingspatroon zorgde ervoor dat ik niet van zijn examen kon genieten en daaroor kon mama en Diego het ook niet. Lekkere papa was ik. Joshua deed het toch erg goed en hij kreeg de groene slip. 

Twee slippen rijker gingen we trots weg. De witte banden waren ontmaagd en volgende keer zit er een mooie slip op. Om het te vieren gingen we voor de jongens naar de McDonalds. Ik mocht mee, maar eigenlijk had deze papa het niet verdiend.


Papa, doe je wel aan de financiële opvoeding?

Zwerver

De jongens hebben een luxe leventje. Alles wat ze willen, kunnen ze krijgen. Ze hebben een goede gevulde spaarpot, armoede kennen ze niet. Toch ging het van de week over armoede. We reden namelijk langs een poster met daarop een oude man. De jongens lagen helemaal dubbel. Ik vertelde dat ze niet moesten lachen om de man, want hij vroeg om aandacht. De man had namelijk geen huis en leefde in armoede op straat.

Hoe word je zwerver?
Het intrigeerde de jongens. Waarom had deze man geen huis en zwerfde hij op straat, papa? Ik gaf aan dat de man te weinig geld had om een huis te betalen. Vaak komt het doordat de man geen werk heeft . Een andere reden kan zijn dat de man niet met geld om kan gaan. Met de poster vragen ze hulp voor de daklozen. De jongens waren stil op de achterbank, want daar moesten ze over nadenken.

De jongens zien het probleem niet
Een zwerver vinden ze eng en de jongens willen daarom niet dakloos worden. Ze vroegen hoe ze voorkomen om in armoede te geraken? Ik gaf aan dat ze goed met hun geld moesten omgaan. De jongens glunderden, want met geld konden ze omgaan. Ze sparen en kopen alleen in de grote vakanties iets van hun spaargeld. Eén of twee keer je spaarpot legen, dat is papa zijn regel. 


Spaarvarken

Een financiële opvoeding begint al jong
Ik begon ineens over mijn eigen regel te twijfelen. Is op gezette tijden een spaarpot legen wel goed? Moeten ze dat zelf niet bepalen en fouten maken, want van fouten leer je.  Het Nibud stimuleert dat kinderen van jongs af aan met geld leren om te gaan, want dan komen ze later minder vaak in financiële problemen. De twijfel over de regel werd nog groter na het zien van fragmenten uit het programma “Arm in Nederland? Eigen schuld!” . De jongens mogen niet in armoede leven en het komt juist nu vaker voor. Een goede financiële opvoeding is daarom des te belangrijk.

Sinds gisteren heb ik de regel veranderd. De jongens mogen zelf bepalen wanneer ze hun zakgeld uitgeven, maar op is op. Dat een poster op straat papa op het goede spoor zet. Hopelijk gaat het met de oude man poster ook beter dankzij de poster.


Kind en papa douchen in deze maatschappij, een reactie

Zeepbel

Afgelopen dinsdagavond zat ik lekker op de bank op internet te surfen. Om 23:30 besloot ik de avond af te sluiten en mijn bed op te zoeken. Ik kon het niet laten om nog even op twitter te kijken. Ik zag dat papa’tje genoemd was in een melding samen met andere papabloggers. Daar stond het: ’Wat vinden jullie ervan?’. Wat vinden we waarvan vroeg ik mij af en klikte op de link naar de blog.

​Wat voor blog was dit?
Na de eerste alinea te hebben gelezen vroeg ik mij af waar ik in beland was. Ik voelde mij niet lekker bij het lezen van de eerste alinea. Ik bekeek de titel en deze was: ’Samen douchen met je kind’. Mijn hersenen draaide overuren, moest ik deze blog wel verder lezen, wie had de blog ook alweer geschreven, waarom kreeg ik deze vraag via twitter en moest ik de vraag wel beantwoorden? De blog kwam van Papaswereld en van hem had ik al meerdere blogs gelezen. Die blogs waren leuk, leerzaam en goed om te lezen. Ik besloot om door te gaan.

Altijd weer die Denen
Naar mate ik verder las, voelde ik weer de vertrouwde woorden van Papaswereld. De blog ging over het feit of je als papa kon douchen met je zoon of dochter. Dit naar aanleiding van ophef in Denemarken over een foto van een vader en dochter samen in bad met een provocerende tekst eronder. Een foto of tekening met tekst, laat het maar aan de Denen over! Nu de vraag die Papaswereld aan mij stelde: ’Wat vond ik van dat douchen met mijn kind?’ . Met eigenlijk een achterliggende vraag, kon dat nog wel in deze maatschappij? Ik wist het niet, en ik retweette: ’Wat een moeilijke vraag op de late avond..en zeker na het lezen van je blog. te weinig tekens’.


2016

Wat is de reactie van de maatschappij?
Papaswereld liet het er niet bij zitten en reageerde: ’Wellicht voer voor een eigen blog?’. Wat had ik gedaan. Ik wilde de vraag niet beantwoorden en zeker niet in een discussie terecht komen. Ik durfde mijn handen niet te branden aan een blog over dit onderwerp, toch? Wat zou de reactie van de lezers zijn, want ík had al diverse emoties bij deze blog van Papaswereld. Lezen ze de blog helemaal af, laten ze het bezinken, bespreken ze het, delen ze direct hun emoties of kroppen ze het op totdat het explodeert?

Eerst denken en dan doen
Dat is het moeilijke van geschreven tekst. Iedereen kan het anders interpreteren en er is geen mogelijk om de reactie direct te beantwoorden. Daarnaast kan er anoniem gereageerd worden op een blog waardoor de mening vaak zonder blad voor de mond is. Wat positief bedoeld wordt, kan in no-time ontaarden in massa negativisme. Provocatie wordt op provocatie gestapeld.

Ik denk dat mis is aan de maatschappij van tegenwoordig. Mensen reageren direct en het kan anoniem. Ik wens dat dit in 2016 verandert. Mensen die eerst nadenken wat ze te wegen kunnen brengen en wie ze daarbij noemen als ze op sociale media iets plaatsen. Het maakt niet uit of je initieel iets post of dat een reactie ergens op is. De beste wensen voor 2016!


Het raadsel van papa zijn voornaam

Vraagteken

​Sinds 2008 heet ik niet alleen ”Chan”, maar ook ”Papa”. Hier moest ik even aan wennen, zeker op straat. Als een kindje ”Papa” zei, dan draaide ik automatisch mijn hoofd om. De jongens hadden dit door en drie jaar geleden begonnen ze mij ”Papa’tje” te noemen. Thuis heet ik dan ook ”Papa’tje” of ”Papa” en dat voelt goed.

Eigenlijk heet ik niet Chan
Van de week kregen we het aan tafel over mijn voornaam. Dit gesprek zorgde ervoor dat mijn naam weer een verandering onderging, ik werd ”Papa Chan” genoemd. Dat was niet de bedoeling, want ik vond het gek klinken. De jongens zette ”Papa” voor Chan, omdat ze medelijden met mij hadden. Ze vonden mijn voornaam namelijk te kort. Zeker in vergelijking met hun voornaam, want zij hadden wel twee voornamen. Ik lachte heel hard en vertelde nogmaals dat Chan mijn roepnaam was en ik eigenlijk Chandrakant heet.

Lachen hoor zo lange naam
​Dat had ik niet moeten vertellen, want de jongens lagen dubbel van het lachen. Diego riep: “Chan de raketman!” en dat zorgde voor de nodige tranen en volgende lachsalvo’s. Eenmaal bijgekomen van het lachen, vonden de jongens mijn naam toch wel indrukwekkend. Ik had niet één of twee voornamen, maar wel drie. Chan, Dra en Kant, maar ”Kant” was een gekke voornaam. Na al het gelach en de uitleg verlangde ik weer terug om ”Papa” genoemd te worden.

Waarom de roepnaam
Mijn voornaam bleef de jongens intrigeren. Ze wisten dat ik geen Nederlandse naam had, omdat ik uit India kwam. Ze vonden het wel vreemd dat mijn ouders er Chan van hadden gemaakt. Ze vroegen of dit met de adoptie te maken had. Ik wist zelf niet waarom dit was gebeurd, maar bij mij was blijven hangen dat Chandrakant een groot nadeel had. Als ik vroeger buiten aan het spelen was en ik naar binnen moest, riepen mijn ouders mijn voornaam. Voordat ze mijn voornaam helemaal hadden uitgesproken was ik alweer uit het gehoorveld verdwenen. Vanaf dat moment noemden ze mij “Chan”.

De jongens vonden deze uitleg te moeilijk en waren de weg kwijt. Ze veranderde na de uitleg mijn naam weer terug in ”Papa” en dat voelde weer goed en als vanouds.